Home

Image Στις 28 Αυγούστου 2013, τελευταία ημέρα της παραμονής μου στην Αγία Πετρούπολη, αποφάσισα να επισκεφθώ την Αψίδα του Θριάμβου Narva. Έχοντας τελειώσει με τα κυριότερα αξιοθέατα της πόλης, άφησα για το τέλος την πλατεία Narva, μιας και ήταν «απομομωμένη» στον χάρτη συγκριτικά με τα υπόλοιπα σημεία πρώτης προτεραιότητας για κάθε επισκέπτη.
Έτσι, μετά από μια ιδιαίτερα κουραστική ημέρα που περιελάμβανε 9 ώρες περπάτημα, γύρω στις 5 το απόγευμα, πήρα το μετρό από τον σταθμό Nevskiy Prospekt. Εκεί επιβιβάστηκα σε βαγόνι της Μπλε Γραμμής που διατρέχει την πόλη από Βορρά προς Νότο με κατεύθυνση προς τα Νότια, στο Kupchino. Δύο στάσεις μετά, κατέβηκα στον σταθμό Tekhnologicheskiy Navrskaya, όπου νομίζεις ότι ο χρόνος δεν έχει περάσει από την εποχή της ΕΣΣΔ: γλυπτά με Σοβιετικούς θυρεούς… με σφυδοφρέπανα… με ήρωες εργασίας… με στρατιώτες και εργάτες της ειρήνης και άλλα τέτοια κλασσικά μοτίβα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού…
Από εκεί άλλαξα συρμό και επιβιβάστηκα στην Κόκκινη Γραμμή με κατεύθυνση Νότια-ΝοτιοΔυτικά που καταλήγει στο τέρμα Prospekt Veteranov.  Άλλες δύο στάσεις μετά και βρέθηκα στον προορισμό μου, τον σταθμό Navrskaya, έναν από τους παλαιότερους στην πόλη, μιας και λειτούργησε το 1955 όταν ακόμη ονομαζόταν Ploshchad Stachek.
Αντικρύζοντας το θέαμα στην έξοδο του σταθμού μετά από ανέβασμα 52 μέτρων με κυλιόμενες σκάλες πάνω από την πλατφόρμα αποβίβασης – επιβίβασης, διαπίστωσα ότι θέαμα άξιζε τον κόπο (η αλήθεια είναι πως με το Μουσείο Ερμιτάζ, τις γέφυρες του Νέβα, τον ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου, τον καθεδρικό, τις πλατείες και τα πάρκα της παλιάς πρωτεύουσας και δεύτερης σε μέγεθος πόλης της Ρωσίας, δεν ήταν μεν στις πρώτες μου επιλογές των αξιοθεάτων, όμως θεώρησα ότι η επίσκεψή μου στην πολιτιστική πρωτεύουσα της χώρας αυτής θα είχε ένα κενό αν δεν έβλεπα την Narva).
Η αψίδα στα ρώσικα λέγεται На́рвские триумфа́льные воро́та, οπότε η επί λέξει μετάφραση πάει περισσότερο προς το «Πύλη» παρά προς το «Αψίδα». Σήμερα είναι ήδη 2 αιώνων, αφού κατασκευάσθηκε το 1814 σε ανάμνηση της νίκης των Ρώσων κατά του Ναπολέοντα, προκειμένου να καλωσορίσει τους νικητές στρατιώτες ενώ απώτερος σκοπός ήταν να αποτελέσει την «απάντηση» στην Αψίδα του Θριάμβου που είχε στηθεί στο Παρίσι σε ανάμνηση της νίκης του Ναπολέοντα στο Αούστερλιτς.
Αρχικά ο αρχιτέκτονάς της, ο Giacomo Quarenghi, σχεδίαζε να την «ντύσει» με ξύλο, ωστόσο προτιμήθηκε o ανθεκτικότερος γύψος. Μεταξύ 1827 και 1834 ο αρχιτέκτονας Vasily Stasov την επανασχεδίασε και την ανακαίνισε, αυτή τη φορά από πέτρα, με τον γλύπτη Vasily Demut-Malinovsky να φιλοτεχνεί τα σκαλίσματα και τον Γερμανικής καταγωγής Peter Clodt von Jürgensburg, αγαπημένο γλύπτη του Τσάρου Νικόλαου του Πρώτου, να προσθέτει την θεά Νίκη που οδηγεί το εξάιππο άρμα.
Η αψίδα υπέστη ζημιές στους βομβαρδισμούς κατά την διάρκεια της Πολιορκίας του Λένινγκραντ μεταξύ 1941 έως 1944 από τους Γερμανούς, ωστόσο στην αρχή του 21ου αιώνα αποκαταστάθηκε πλήρως.
Γύρω στις 7 μ.μ. πήρα το μετρό της επιστροφής για το ξενοδοχείο για την απαραίτητη ξεκούραση πριν αναχωρήσω το άλλο πρωί για Ελβετία…

Κείμενο – Φωτογραφία: Zalmoxis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s