Home

Όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα (1η Ιανουαρίου) έτσι και εφέτος, το κρατικό κανάλι μετέδωσε από την Musikvereinsaal της αυστριακής πρωτεύουσας, την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη συναυλία. Πρόκειται για μία από τις καλές στιγμές της κρατικής τηλεόρασης, ειδικά μάλιστα όταν την ίδια ώρα τα ιδιωτικά κανάλια παίζουν υποκουλτούρα τύπου «νινανάι» και «αμάν αμάν».
Παρά ταύτα, έβρισκα πάντα αποκρουστικά ξενέρωτο το θέαμα του φινάλε με όλους αυτούς τους μεγαλοαστούς να βαράνε παλαμάκια στους ήχους του «Radetzky March» (έργο 228) του Johann Strauss με το οποίο έκλεισε και εφέτος η συναυλία. Κάτι ο ρυθμός του μαρς… κάτι το θέαμα των χειροκροτητών… κάτι το προβλέψιμο κλείσιμο της συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης στο Neujahrkonzert με το ίδιο πάντα θέμα… κάτι αδιευκρίνιστο -αλλά για τα ακούσματά μου ενοχλητικό- που αποπνέει αυτή η μουσική… κάτι δεν μου πήγαινε και τόσο καλά όποτε το άκουγα… Στο μυαλό μου ερχόταν δε, το χαρακτηριστικό απόσπασμα «…Να θυσιαστεί κανείς για χάρη του αυτοκράτορα υπό τους ήχους ενός στρατιωτικού εμβατηρίου, ο ιδανικός θάνατος. Υπό τους ήχους του Εμβατηρίου του Ραντέτσκυ: ο πιο εύκολος απ’ όλους τους θανάτους…» από το μυθιστόρημα «Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ» του Joseph Roth που αποδίδει το μιλιταριστικό πνεύμα που αποπνέει το συγκεκριμένο κομμάτι
Αξίζει λοιπόν να ψάξει να δει κάποιος ποιός ήταν τέλος πάντων αυτός ο περιβόητος Ραντέτσκυ: ο Johann Josef Wenzel (Anton Franz Karl Graf Radetzky von Radetz (1766 – 1858) λοιπόν, ήταν ένας Βοημός στρατηγός του Αυστριακού αυτοκρατορικού στρατού ο οποίος έμεινε γνωστός στην ιστορία για τις αποστολές που ανέλαβε να καταπνίξει κάθε λαϊκή «ανυπακοή» από ένα απλό καταναλωτικό μποϊκοτάζ (γίνονταν και τότε αυτά…) μέχρι την όποια στάση ενάντια στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Ήταν μάλιστα τόσο «ιδεολογικά» προσηλωμένος σε αυτόν τον σκοπό ώστε εργάσθηκε και για την οικοδόμηση της Πανευρωπαϊκής Νέας Τάξης της εποχής, την «Ιερά Συμμαχία» του Μέττερνιχ και των αυτοκρατόρων.
Συνοπτικά θα λέγαμε, πολέμησε κατά της Γαλλικής Επανάστασης στα χρόνια του Ναπολέοντα, υπήρξε από τους ιδρυτές της Ιεράς Συμμαχίας και κατέπνιξε την Ιταλική Επανάσταση.
Ενδεικτικά, ήταν ένας από τους 450 συνολικά αντιπροσώπους στο Συνέδριο της Βιέννης (1814/1815) που ήταν η «Γιάλτα» της εποχής, καθώς οι βασιλικοί οίκοι της Ευρώπης αποφάσισαν τότε να αναζητήσουν μια ισορροπία που μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους είχε διαταραχθεί καθώς και να ρυθμίσουν τα των επιρροών τους στην ήπειρο, καταπνίγοντας εφεξής συντονισμένα κάθε επαναστατική κίνηση. Ήταν τότε εκεί, στο Συνέδριο της Βιέννης, όταν απευθυνόμενος στον Καποδίστρια, είχε πει ο Μέττερνιχ: « Η Ευρώπη δεν γνωρίζει Έλληνες, γνωρίζει την Οθωμανική Αυτοκρατορία». Αποστολή του Ραντέτσκυ ήταν να φέρει στο συνέδριο πιο κοντά τον Μέττερνιχ και τον Τσάρο της Ρωσίας, Αλέξανδρο Α’.
Γνωστός έμεινε και από ένα άλλο περιστατικό: την Πρωτοχρονιά του 1848 οι Μιλανέζοι ξεκίνησαν να μποϋκοτάρουν τον επίσημο τζόγο και τα καπνικά προϊόντα, διότι αυτά ελέγχονταν από το Αυστριακό μονοπώλιο. Η Βιέννη θα έχανε από το μποϋκοτάζ αυτό περί τα 5 εκατομμύρια λίρες ετησίως. Τότε ήταν που οι στρατιώτες του Ραντέτσκυ βγήκαν στους δρόμους του Μιλάνου και με τις ξιφολόγχες τους ξεκοίλιαζαν πολίτες. Μπροστά στον φόβο ενός γενικού ξεσηκωμού για το έγκλημα, ο Αυστριακός στρατηγός τους ανακάλεσε. Στην συνέχεια και μετά την περίφημη «μάχη των 5 ημερών» (8 – 22 Μαρτίου 1848) ο 80χρονος τότε στρατηγός αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να αφήσει το Μιλάνο.
Στην συνέχεια, πολέμησε στην Μάχη της Κουστόζα (1848) και της Νοβάρα (1949) εναντίον των Ιταλών επαναστατών.
Την ίδια περίοδο, κατέπνιξε ακόμη για λογαριασμό της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και την επανάσταση της Βενετίας μετά από έναν χρόνο πολιορκίας (Μάιος 1848 – Αύγουστος 1849).
Γνωστός ήταν ακόμη και για τους τραχείς τρόπους του απέναντι στους στρατιώτες του.
ΥΓ: Και κάτι για το ίδιο το μαρς: δεν είναι πρωτότυπο το κομμάτι. Ο Strauss το πρωτοάκουσε σε ρυθμό 3/4 ως στρατιωτικό τραγούδι από τους άνδρες του Ραντέτσκυ στα επινίκια της Μάχης της Custoza και το μετέτρεψε σε ρυθμό 2/4 (βέβαιο είναι πάντως, ότι αν ήταν σήμερα στρατηγός -και με τα ίδια μυαλά- και μόνο στην ιδέα ότι κάποιοι θα χειροκροτούσαν ένα μαρς αφιερωμένο σε έναν τέτοιο «ευγενή» αυτό θα συνιστούσε το, λιγότερο «πρόκληση»).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s