Home

Οι εξελίξεις από Τουρκία και Μέση Ανατολή μέχρι τα Δυτικά σύνορα της Κίνας δείχνουν αυτό τον καιρό, ένα Ισλάμ σε αναβρασμό. Αναβρασμός ο οποίος είναι το αποτέλεσμα αφενός των εγκληματικών επιλογών ΗΠΑ και Αγγλίας (ειδικά όσον αφορά στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν) και αφετέρου της αδυναμίας ή και απουσίας της Αριστεράς να αρθρώσει ένα πειστικό λόγο σε περιοχές με τόσο πιεστικά προβλήματα, αφήνοντας στους ισλαμιστές ελεύθερο το πεδίο καταγγελίας εναντίον της Δύσης (όπως π.χ. στην Παλαιστίνη).
H "Μαύρη σημαία" των ακραίων φανταμενταλιστών

Στην Τουρκία, οι φιλελεύθεροι Ισλαμιστές του ΑΚΡ μπορεί να έχασαν στις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 7 εκατοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με τα ποσοστά των προπέρσινων βουλευτικών εκλογών, ωστόσο η απόσταση που χωρίζει το κόμμα του Ερντογάν από το δεύτερο σε ψήφους CHP είναι σημαντική (17 μονάδες) ενώ κόμματα αντιευρωπαϊκού/αντιδυτικού προσανατολισμού εισέπραξαν τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια. Και ας μην ξεχνάμε επίσης, πως στις εκλογές αυτές η ψήφος ήταν χαλαρότερη έναντι των βουλευτικών. Παράλληλα, το μικρό Ισλαμικό κόμμα (SP) υπερδιπλασίασε τα ποσοστά του (5,4% από 2,5%)…
Οι εξελίξεις αυτές, σε συνδυασμό με τις στενές σχέσεις που συσφίγγει σταδιακά η Τουρκία –για πρώτη φορά από την ίδρυση το κεμαλικού κράτους- με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο μπορεί να μην προδικάζουν αναγκαστικά τυχόν ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση (ειδικά όταν καιροφυλακτεί ο στρατός) όμως το ντόμινο που περιγράφεται στη συνέχεια θέτει μεσομακροπρόθεσμα σε κίνδυνο τη σταθερότητα και στη γειτονική μας χώρα…

Στον Λίβανο, η σιιτική Hezbollah έχει και de jure ανακηρυχθεί από το περασμένο φθινόπωρο θεματοφύλακας της ακεραιότητας της χώρας, κεφαλαιοποιώντας τη νίκη της έναντι των ισραηλινών δυνάμεων το καλοκαίρι του 2006, οι οποίες αναγκάστηκαν στις 13 Αυγούστου να αποχωρήσουν.

Στην Παλαιστίνη, η σουνιτική μεν Χαμάς πλην με ισχυρή σιιτική υποστήριξη, στοχεύει έχοντας την υποστήριξη σημαντικού τμήματος του πληθυσμού, στην ίδρυση χαλιφάτου στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Στο Ιράν, οι προεδρικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για τις 12 Ιουνίου. Απομένει 1,5 μήνας ως τη διεξαγωγή τους και ο σκληροπυρηνικός Αχμαντινεζάντ θα αντιμετωπίσει τον πρωθυπουργό του Χομεϊνί, τον 67χρονο Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί, «φιλελεύθερο» μόνο κατ΄ όνομα και μόνο στον οικονομικό τομέα…

Στο Αφγανιστάν, οι εκλογές θα διεξαχθούν 2 μήνες μετά τις ιρανικές. Και η αίσθηση που επικρατεί είναι πως όσο πλησιάζουμε στον Αύγουστο, τόσο οι Ταλιμπάν θα επιδιώκουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις περιμένοντας τη στιγμή που θα επιστρέψουν στην εξουσία με την πορεία τους αυτή να είναι ως τώρα αδύνατο να ανακοπεί.

Στην Κίνα, το ΚΚΚ έχει υποδεχτεί (περισσότερες της μίας φορές) τον πρόεδρο του Πακιστάν Asif Ali Zardari. Και τις δύο φορές, ζητήθηκε η συνδρομή του στο να μείνουν οι σκληροπυρηνικοί Πακιστανοί ισλαμιστές και ειδικά οι ταλιμπάν οι οποίοι είχαν καταλάβει πρόσφατα την κοιλάδα του Swat, μακριά από το Xinjiang, την κινεζική επαρχία με τον μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό.

Και ενώ λοιπόν οι ισλαμιστές κερδίζουν έδαφος από Μεσόγειο μέχρι Κίνα, ήλθαν τα τελευταία γεγονότα στο Πακιστάν να πανικοβάλουν ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία, κάθε μία για τους δικούς της λόγους. Αλλά ακόμη και στην Ευρώπη, ο γνωστός εσμός ρατσιστών πολιτικών, ξενόφοβων αρθρογράφων, χριστιανοφασιστών όλων των δογμάτων εντόπισε τα 2 τελευταία 24ωρα τον εχθρό στα πρόσωπα των… Πακιστανών μεταναστών!

Οι κίνδυνοι που απορρέουν από την επίδειξη δύναμης των Ταλιμπαν στο Σουάτ του Πακιστάν, δεν περιορίζονται στους μετανάστες, στη ριζοσπαστικοποίηση των Ουιγούρων στο Κάσγκαρ, στα χωριά της επαρχίας Μπούνερ ή στο Κασμίρ.
Είναι και ευρύτεροι και πολλαπλάσιοι.
Κατ΄ αρχήν, άνοιξε φαίνεται η όρεξη στους πακιστανούς Ταλιμπάν. Αφού απέδειξαν πως μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταλαμβάνουν κυβερνητικά κτίρια, να τρέπουν σε φυγή την αστυνομία, να παραλύουν τη λειτουργίας της δικαιοσύνης και να κάνουν όλο τον κόσμο να αναρωτιέται για το αν και πότε θα μπουν στο Ισλαμαμπάντ και αν θεωρητικά μπορούν να θέσουν υπό έλεγχο το πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας, μόλις πριν δύο 24ωρα έκαναν λόγο για δημιουργία «Ισλαμικού Χαλιφάτου» που θα ξεκινά από Πακιστάν και Αφγανιστάν και θα εκτείνεται σε όλο τον αραβικό κόσμο. Ήδη οι Ταλιμπάν, έχουν αποσπάσει από το κοινοβούλιο -με τη συναίνεση μάλιστα των δύο μεγαλύτερων κομμάτων- το δικαίωμα να εφαρμόζουν την «σαρία» (τον ισλαμικό νόμο) σε περιοχές της χώρας!

Επίσης, δύο «κράτη εν κράτεσι» των Ταλιμπάν, ένα στο Πακιστάν και ένα στο «αδελφό» Αφγανιστάν ακόμη και αν δεν γίνουν υποδοχείς επιφανών στελεχών μιας άτυπης ένοπλης ισλαμικής διεθνούς, θα μπορούν να σχεδιάζουν –λόγω σουνιτικού δόγματος- υπό ευνοϊκότερες απ΄ ό,τι το Ιράν συνθήκες μιας εξαγόμενης «ισλαμικής επανάστασης».

Συν τοις άλλους, θα υπάρξει ένα τεράστιο γεωπολιτικό τόξο, πυρηνικό/μουσουλμανικό, καθώς με το ισλαμικό κίνημα συνδέονται και άλλες χώρες. Έτσι, η χωρογεωγραφική συνέχεια, Ιράν, Πακιστάν, Ινδίας, Κίνας, 4 χωρών με πυρηνική τεχνογνωσία συνθέτει ένα επικίνδυνο μίγμα πυρηνικών και Ισλάμ.

Η αρπακτική διάθεση των μεγάλων δυνάμεων (και ειδικά των ΗΠΑ) σε ό,τι σχετίζεται με ενέργεια και αγωγούς θα συνεχίσει να προξενεί αίσθηση απειλής στους πληθυσμούς με τον κίνδυνο οι τελευταίοι να συντάσσονται ολοένα και περισσότερο με τους μουλάδες/ιμάμηδες.

Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα, μόνο αξιόπιστες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να δώσουν λύσεις. Όμως, πούν’ τες;
Η «εξαγόμενη δημοκρατία» Δυτικού τύπου απέτυχε οικτρά. Το Αφγανιστάν για παράδειγμα, πλήττεται σήμερα από μια άνευ προηγούμένου καταπίεση και διαφθορά.
Η αριστερή λύση απέτυχε. Στο Αφγανιστάν, οι δοσίλογοι της Μόσχας υπερίσχυσαν των (και πάλι «σχετικά») αποστασιοποιημένων από αυτήν μαρξιστές και το μόνο που κατόρθωσαν είναι η έξη σοσιαλιστής να θεωρείται στη χώρα αυτή περίπου ως ύβρις.
Στο Ιράν, η συμπόρευση μαρξιστών – ισλαμιστών στον αγώνα κατά του Σάχη και κυρίως η εγκληματική στήριξη που παρείχαν οι κομμουνιστές στους ισλαμιστές το μόνο που κατάφεραν ήταν να φέρει πιο γρήγορα (και τη χειρότερη δυνατή περίοδο) τον Χομεϊνί στην εξουσία (και τους μαρξιστές στις φυλακές).
Οι δύο αυτοί αποτυχημένοι παράγοντες όμως (εξαγωγή δημοκρατίας δυτικού τύπου και Αριστερά) είναι οι μόνες εναλλακτικές. Ειδικά η δεύτερη, μπορεί να ελπίζει ότι η ταυτότητα δυτικών πολιτικών και διαφθοράς και η δυσαρέσκεια που έχει ξεσηκώσει ή θα ξεσηκώσει αργότερα ο νόμος της Σαρία θα της δώσουν ακόμη μια ευκαιρία…

Advertisements

20 thoughts on “Ο κίνδυνος επιβολής ισλαμικού νόμου από Μεσόγειο μέχρι Κίνα και το διακύβευμα του Πακιστάν. Η Αριστερά πρώτη οφείλει να συγκρουστεί με τους Ισλαμιστές!

  1. Το διάβασα με πολλή προσοχή, και νομίζω πως έχει τη σωστή
    δοσολογία ανάλυσης τεκμηρίων και εκτιμήσεων.
    Αν προσθέσουμε και τη φτώχεια και τους συγκριτικούς
    δημογραφικούς δείκτες, έχουμε μια ωραία ατμόσφαιρα γύρω
    από τον πυρήνα των πυρηνικών, διεφθαρμένων και ανελεύθερων
    (τέλος πάντων-δεν κοιτάμε τα μούτρα μας) καθεστώτων.
    Μου έλειψαν οι αφρικανικές αναφορές (πχ Αλγερία ή υποσαχάριες
    χώρες), αλλά και οι αρχιπελαγο-ασιατικές.
    Σ’ευχαριστώ για το πανόραμα.

  2. Παρά ταύτα, ο ως Μεσσίας αναμενόμενος από Έλληνες και άλλους Ομπάμα, στέλνει κι άλλους Αμερικανούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν. Πιστός στο πάγιο δόγμα των προκατόχων του, ότι με τα όπλα πετυχαίνουν τους στόχους τους.

  3. Καλή Κυριακή Ζάλμοξη,

    Θα το ξαναδιαβάσω με την ησυχία μου, παρέα με έναν χάρτη.
    Τώρα πάω να μαγειρέψω, αρακκά με αγκινάρες, είναι το αγαπημένο μου φαγητό.

  4. @ L’Enfant de la Haute Mer,

    FIS κσι Moros ανήκουν και αυτοί στην κατηγορία των ισλαμιστών φανταμενταλιστών, όμως η αναφορά ήταν και γεωγραφική: ένας ενιαίος χώρος στην Ασία από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Κίνα όπου εμπλέκονται και πυρηνικά και αγωγοί και βία σε ένα απειλητικό παζλ. Όχι πως στον υπόλοιπο ισλαμικό κόσμο επικρατεί ηρεμία, όμως δεν υπάρχει αυτή η εκρηκτική γεωπολιτική συνέχεια, ίσως με μόνη εξαίρεση την Αίγυπτο.

  5. Ωραία παρουσίαση μιάς εξαιρετικα δύσκολης και επικίνδυνης κατάστασης.
    Δεν θα μιλησω πολιτικά για το θέμα,πάνε χρόνα που δεν το κάνω πιά)ισως γιατί το παράκανα στα νιάτα μου.. who knows?)..
    Θέλω να πω πάντως πως σε μουσουλμανική χώρα δεν έχω την παραμικρή διάθεση να ταξιδέψω και ας είναι και εντελώς παραδισένια σαν φύση. Πάπαλα που λένε!

  6. @ Swell,

    μα, ο… «Μαύρος Κέννεντυ»; ο… «διάδοχος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ»; ο… αφρο-Τζωρτζουάσιγκτων; Τέτοια πράγματα; Βαβαί! Ιαταταί! Διαψεύσθηκαν δηλαδή οι έγκυροι ευρωπαίοι αναλύτές που προέβλεπαν «και επί γης ειρήνη» από 20.01.2009;

  7. @ kelly,

    χμμμ! απ΄ ό,τι καταλαβαίνω, Ιράν και Αφγανιστάν είναι οι τελευταίοι προοσρισμοί που θα σκεφτόσουν να επισκεφθείς…

    Btw, έχεις δει το Escape from Taliban με την Manisha Koirala;

  8. @ kelly,

    το έχω αγοράσει από το Amazon αν ενδιαφέρεσαι, σε περίπτωση που δεν βρεις αγγλικούς υπότιτλους στο διαδίκτυο. Eίναι μεταφορά του διεθνούς best seller «Kabuliwala’s Bengali Wife» της Sushmita Banerjee το οποίο με τη σειρά του είναι βασισμένο πάνω στην πραγματική ιστορία μιας χίντου Βεγγαλέζας που παντρεύεται έναν Αφγανό και τον ακολουθεί στην πατρίδα του. Τη συνέχεια (που ουσιαστικά είναι ολόκληρη η ταινία) κρίνοντας και από τον τίτλο, μπορείς να την φανταστείς…

  9. Επιγράφεις το εξαιρετικά ενδιαφέρον και μελετημένο άρθρο σου «Ο κίνδυνος…».
    Λοιπόν; Τι πρέπει να γίνει; Μήπως χρειάζεται ένας Κεμάλ να κόβει κεφάλια με μούσια και μαντήλες; Ένας Μάο να ενώσει όλους (+κάτι δημοφιλείς (στη Δύση) καλογέρους από το Θιβέτ + τους μουσουμάνους) κάτω από μια ιδεολογία; Ένας Σάχης να ανασύρει το αρχαίο κάλλος; Ένας Σουχάρτο (ή Σουεκάρνο; δεν τους ξεχωρίζω…) να το γυρίσει στον αντικομμουνισμό στο μεγαλύτερο ισλαμικό κράτος του κόσμου; Ο Μπρέζνιεφ να προσπαθήσει να εισάγει τις ιδέες της βιομηχανικής Δύσης του 19ου αιώνα στο Αβγανιστάν, το πιο καθυστερημένο κράτος του κόσμου; Ο νάσέρ; Ο Σαντάμ; Ο Γιασέρ; Τι έγιναν οι ηγέτες της Αλγερινής επανάστασης;
    Λίγο πολύ όλοι απέτυχαν…Ακόμα και οι φιλοαμερικάνοι στρατηγοί (Τουρκία, Πακιστάν) ρίχνουν νερό στο κρασί τους. Μήπως κινδυνεύουν και τα διάφορα -σταν της πρώην ΕΣΣΔ, που οι γραμματείς των ΚΚ απλώς διατήρησαν τις θέσεις τους ανεχόμενοι τους ιμάμηδες;

    Μήπως τελικά ο Προφήτης έχει δίκιο; Αλλά Ακμπαρ!

  10. κάποια πράγματα, ή μάλλον τα πάντα λειτουργούν νομοτελειακά και ο χρόνος γι αυτά είναι ασυμπίεστος. Ετσι,λοιπόν, το Ισλαμ θα περάσει το μεσαίωνα του και ύστερα θα βγει στην επιφάνεια με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον σημερινό, αφου αφήσει πίσω του τις θρησκευτικές μισαλοδοξίες και τη φτώχεια που σκάβει τα τοιχώματα των κοινωνιών.

  11. @ argosholos,

    «Κίνδυνος» είναι κάθε ανάμιξη πμευματικών ηγετών (μουλάδων, ιμάμηδων, καρδιναλίων, επισκόπων, ραβίνων…) στα πολιτικά πράγματα. Είτε λεγόταν Χριστόδουλος που ήθελε να παρέμβει στις εκλογές («η Δεξιά του Κυρίου») είτε λέγεται Άνθιμος που θέλει να υπαγορεύσει εξωτερική πολιτική είτε περιφερειακός ισλαμιστής ηγέτης που θέλει να καταλύσει την δικαστική εξουσία για να επιβληθεί ο νόμος της σαρία είτε ο Να­ούμ Ρα­μπί­νο­βιτ­ς, ο ραβίνος α­πό το Μά’α­λε Α­ντου­μίν που επιχειρούσε να παρέμβει στην εξωτερική πολιτική του Ισραήλ είτε οι υπερεθνικιστές βουδιστές που το 1956 καλούσαν τον κόσμο σε πογκρόμ εναντίον των Ταμίλ στη Σρι Λάνκα ή έκαιγαν πριν 28 χρόνια τη Βιβλιοθήκη της Γιάφνα (επιτομή της πολιτιστικής κληρονομιάς των Ταμίλ).
    «Κίνδυνος» είναι εν γένει, κάθε προσπάθεια κατάλυσης του État laïc.

    Τώρα να επιλέξω «μεταξύ δύο κακών», μου θυμίζει κάτι κόντρες στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα της δεκαετίας του ’80 μεταξύ αριστερών παρατάξεων, όπου οι μεν υπεραμύνονταν μιας ιμπεριαλιστικής επίθεσης και οι δε των θρησκόληπτων αντικομμουνιστών που συνεπικουρούνταν από… Σία και Ζία! Και να αναρωτιέσαι, ποιός από τους δύο μπορεί να είναι αριστερός…
    Και εδώ θέλω να καταλήξω, πως μόνο πραγματικά αριστερές λύσεις (και όχι σαν τους παραπάνω…) μπορούν να συνδυάσουν τη διαφύλαξη του λαϊκού κράτους και την απάντηση στα απλά αιτήματα του λαού (ψωμί, δουλιά) στα οποία ευήκοον ους τείνουν μόνο οι ισλαμιστές, καθώς οι πολιτικές δυνάμεις εξουσίας στον χώρο που αναφέρουμε είναι διαφθαρμένος μέχρι το μεδούλι.

    Αν το θες επιγραμματικά, ο χώρος αυτός χρειάζεται σήμερα κάτι σαν «ισλαμική θεολογία της απελευθέρωσης» (κατά τα πρότυπα της Λατ. Αμερικής).

  12. @ ritsmas,

    συμφωνώ με την άποψή σου. Γι αυτό το λόγο, απαντώντας με το προηγούμενο σχόλιό μου στον argosholos, έκανα λόγο για μια “ισλαμική θεολογία της απελευθέρωσης”, κάτι πιο σύγχρονο και πιο επείγον από την ευρωπαϊκή «Μεταρρύθμιση» (κάτι που μάλλον επιτρέπει και ο ασυμπίεστος χρόνος όπως λες).

  13. Χμ… παρά το γεγονός ότι και εγώ βρίσκω τη σκέψη σου εμπεριστατωμένη και την απόπειρα ανάλυσης διεισδυτική Ζάλμοξη, έχω τις αμφιβολίες μου ως προς το αν η αρχική θεωρία είναι σωστή. Κατά πόσο δηλαδή μπορούμε να σκεφτόμαστε χαράζοντας τόξα πάνω σε χάρτες (για τους γηραιότερους εξ ημών, να θυμήσω τις παπαριές του Α. Σαμαρά – ΝΔ/ΠΟΛΑΝ/ΝΔ περί «ισλαμικού τόξου» στα Βαλκάνια. Πούντο; Όλοι στην ΕΕ θέλουν να μπούνε!)

    Επίσης αυτό το «Οι δύο αυτοί αποτυχημένοι παράγοντες όμως (εξαγωγή δημοκρατίας δυτικού τύπου και Αριστερά) είναι οι μόνες εναλλακτικές.» με τρομάζει λιγάκι.

    Το μέλλον να εξαρτάται από δύο αποτυχίες; Το Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας να βάλει το πλοκάμι του!

    Τέλος, με ξενίζει η εισαγωγή δημοκρατίας δυτικού τύπου… ναι ναι, ξέρω, «το τελειότερο των πολιτευμάτων» κτλ κτλ, για λαούς όμως που έχουν περάσει Αναγέννηση και Διαφωτισμό. Δημοκρατία με το ζόρι είναι οξύμωρο καραμπινάτο.

    Η Ρίτσμας έχει δίκιο – πρέπει το Ισλάμ να περάσει το μεσαίωνά του – με όλες τις δυσμενείς συνέπειες που μπορεί να έχει για τον υπόλοιπο πλανήτη αυτό. Η μόνη βοήθεια που η «πολιτισμένη» (sic) δύση μπορεί να δώσει ένα αρκετά καντάρια κριτικής σκέψης και ΣΥΝΕΠΕΙΑ στις δικές της επιλογές (δε μπορείς να μιλάς για ισλαμικό μεσαίωνα αν ανέχεσαι το Γκουαντάναμο, το φόνο βραζιλιάνων στο Λονδίνο, εφήβων στα Εξάρχεια και κύριος οίδε άλλο τι).
    Καλή βδομάδα

  14. Πολύ καλή ανάλυση!!
    Η ανάλυση αυτή όμως με οδηγεί στο συμπέρασμα οτι η πολιτική επεμβάσεων που ακολουθούν οι ΗΠΑ θα αποτελέσει για μιλα ακόμη φορά την λύση? στο πρόβλημα.
    Ηδη στους αμερικάνικους σχεδιασμούς προβλέπεται ο τεμαχισμός του Πακιστάν,το οποίο σημειωτέον σχοινοβατεί μεταξυ της ομορου Κίνας και των επικυριαρχων ΗΠΑ.
    Υπάρχουν ενδείξεις οτι η επέμβαση των ΗΠΑ θα προκύψει τη αιτήσει του Πακιστάν και τη ανοχή της Κίνας.

  15. @ undantag,

    και το… «ορθόδοξο τόξο» που έλεγαν τότε λίγο – πολύ μπήκε στην Ε.Ε. (Βουλγαρία / Ρουμανία) και το «μουσουλμανικό». πράγματι θέλει να μπει. Τί γίνεται όμως με μια αχανή γεωγραφική περιοχή όπου η ευρωπαϊκή σημαία απλώς δεν καίγεται με την ίδια συχνότητα με την αμερικανική; Και βέβαια, ο αντιδυτικισμός εκεί δεν έχει να κάνει με την εκμετάλλευση (λες και έχουν καταργήσει την «πάλη των τάξεων») ή με τα αισθήματα και τις μνήμες από την αποικιοκρατία, αλλά με ένα χάσμα το οποίο μεγαλώνουν ένθεν κακείθεν και οι οριενταλιστές και οι δυτικιστές.

    “…Οι δύο αυτοί αποτυχημένοι παράγοντες όμως (εξαγωγή δημοκρατίας δυτικού τύπου και Αριστερά) είναι οι μόνες εναλλακτικές.” με τρομάζει λιγάκι…».

    Υπάρχει άλλη λύση στο πλαίσιο ενός État Laïc; Εγώ δεν τη βλέπω! Οι αποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές δυναμεις ευθύνονται για τον φανταμενταλισμό σε Αφγανιστάν, Πακιστάν, κ.λπ. Καλό και χρήσιμο (τρόπος του λέγειν) είναι να χρησιμοποιούν τον κάθε μουζαχεντίν, αλλά όταν αυτός αυτονομηθεί και τους πετάει βόμβες, αν μη διαμαρτύρονται…

    Το εξαγωγή δημοκρατίας διαβάζεται και ως «εξαγωγή δημοκρατίας», δηλαδή ειρωνικά έτσι όπως εμφράστηκε από τις ΗΠΑ.

    «…δε μπορείς να μιλάς για ισλαμικό μεσαίωνα αν ανέχεσαι το Γκουαντάναμο, το φόνο βραζιλιάνων στο Λονδίνο, εφήβων στα Εξάρχεια και κύριος οίδε άλλο τι).».
    Συμφωνώ, όπως θα θυμισω επιπλέον και το βιτριόλι στην Κούνεβα. Αν και με τη διαφορά όμως, ότι σε περιοχές όπως π.χ. το Κασμίρ, έχουμε σχεδόν καθημερινά τέτοια φαινόμενα από ισλαμιστές εναντίον γυναικών που τολμούν να βγουν στο δρόμο με δυτικό βάψιμο…

  16. @ satyrikon,

    στην περίπτωση αυτή, πιθανή εξέλιξη θα είναι:

    * Εγκατάσταση αμερικανικών στρατευμάτων (και των γνωστών και μη εξαιρετέων εταιρειών) στο Μπαλουχιστάν χωρίς καμία αυτονομία του,

    * Βάση αμερικανών στην ίδια περιοχή που να «βλέπει» και Ιράν

    * Υλοποίηση του σεναρίου περί κυβέρνησης με μετριοπαθείς Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

    και… (πώς λένε πολλοί Έλληνες «αν ήμουν πρωθυπουργός;») φρονώ πως μια de jure τριχοτόμηση του Κασμίρ με απόδοση των γκρίζων ζωνών που διεκδικεί η Ινδία στο Πακιστάν (κατά το πρότυπο που το αρχικό σχέδιο Ανάν προέβλεπε απόδοση είτε της Ριζοκαρπασίας είτε της Αμμοχώστου στους Ελληνοκύπριους) θα ήταν η λύση που θα δυσαρεστούσε λιγότερο όλες τις πλευρές.

  17. Η νέα «κρεατομηχανή» της ιστορίας δοκιμάζει ήδη με επιτυχία τα γρανάζια της. Πιστεύω ότι έχει απόλυτο δίκιο στην ανάλυσή σου και ότι πολύ πιο σύντομα από ότι νομίζουμε θα δούμε και θα ζήσουμε τη νέα φρίκη, ενός πολέμου, πιθανότατα και ακήρυχτου.
    Στη γεωργική περιοχή από τη Μεσόγειο μέχρι την Κίνα υπάρχουν όλες οι προυποθέσεις για να κινηθεί και πάλι η παγκόσμια(;) οικονομία και να εξυπηρετηθούν τα δυτικά συμφέροντα.
    Το μακελειό ξεκίνησε.
    Σωστά περιγράφεις εσύ και ένας άλλος φίλος ότι δεν μπορεί να το αποτρέψουν δύο…αποτυχίες. Εναλλακτικής μη ούσης όμως θα πράγματα δεν θα είναι ρόδινα για κανένα, όσο μακρυά και εάν βρίσκεται.
    Παραπέμπω επίσης στο άλλο σου αφιέρωμα για τις τακτικές του ισλαμικού κόσμου και τους παραλληλησμούς που κάνεις με τη ναζιστική μηχανή.
    Το σκηνικό είναι έτοιμο από καιρό και τα γεγονότα έχουν αρχίσει να τρέχουν.
    Το «σκατοβολιό» όμως το μαθαίνει τελευταίο.
    Ας διαβάζουν και λίγο, δεν βλάπτει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s