Home

cf80ceb1cf80ceb1ceb3ceb9ceb1cebdcebdcebfcf80cebfcf85cebbcebfcf83

Τέτοιες μέρες ήταν πάνω κάτω, 13 Απριλίου 1984, όταν έφυγε ο «Κυρ Γιώργης» για τον πολύ κόσμο, ο «Νιόνιος» για κάποιους πολύ κοντινούς του, αλλά και ο διάσημος γείτονας για εμένα που τον χάζευα όποτε περνούσε με τα χαρακτηριστικά γρήγορα μικρά βήματα και τις απότομες κλεφτές ματιές δεξιά – αριστερά (σαν να «κοκκίνιζε» από συστολή που όλοι τον κοιτούσαν, από τον περαστικό ταξιτζή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, μέχρι τους θαμώνες στη «Σόνια» και σαν να  βιαζόταν ταυτόχρονα να βγει το συντομότερο από το οπτικό τους πεδίο) ο μεγάλος ηθοποιός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Πριν 25 χρόνια. Ένα τέταρτο του αιώνα πριν…
Ήταν η εποχή κατά την οποία έβλεπες τα περισσότερα  μεγάλα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου να ζουν σε λαϊκές γειτονιές. Πάρα πολλούς ηθοποιούς θυμάμαι εκείνα τα χρόνια να περπατούν καθημερινά στους δρόμους περιοχών όπως στους Αμπελόκηπους, στο Γκύζη, στα Εξάρχεια, στην Νεάπολη, στην Κυψέλη, όπου «αναγκαστικά» κυκλοφορούσαν και πολλοί ακόμη ηθοποιοί οι οποίοι συχνά επισκέπτονταν τους συναδέλφους τους στα σπίτια τους. Όπως για παράδειγμα ο Μάνος Κατράκης, τον οποίο ακόμη θυμάμαι να υπογράφει στην  μητέρα μου ένα αυτόγραφο στο πίσω μέρος ενός πακέτου τσιγάρων μάρκας «Καρέλια» σε ένα κατάστημα εκεί στη γειτονιά του Παπαγιαννόπουλου, με τον οποίο έφυγαν την ίδια χρονιά, το 1984.
Διάβασα ξανά πρόσφατα μια βιογραφία του Παπαγιαννόπουλου, γραμμένη το 1993 από τον δημοσιογράφο Κάρολο Μωραΐτη, από το οποίο άντλησα και τις περισσότερες πληροφορίες που παραθέτω.
Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε ένα πολύ ζεστό βράδυ, στις 12 Ιουλίου 1912, στο Διακοφτό, στο πατρικό του πατέρα του Σπήλιου, σε ένα δίπατο σπίτι δίπλα στις γραμμές του τραίνου και ήταν το 8ο παιδί που έφερε στον κόσμο η μητέρα του Μαρία. Ήταν πολύ καλός μαθητής, αυτό που λένε «υπόδειγμα» όμως και υπερβολικά ατίθασος. Βασάνιζε συμμαθητές και ζώα, ώσπου μια μέρα σταμάτησε να τα πειράζει μετά από ένα τετράστιχο που διάβασε σε ένα απόκομμα εφημερίδας:
«Η καλοσύνη ειπ΄ η γιαγιά,
μονάχα η καλοσύνη,
όλα στον κόσμο φεύγουνε,
μόνη απομένει εκείνη».
Σε μια μαθητική φωτογραφία του δίπλα στον συνομήλικό του (επίσης γεννηθέντα το 1912) Γιάννη Σπυρόπουλο που θα γινόταν αργότερα ο γνωστός ζωγράφος, μοναχικός και αυτός όπως και ο Παπαγιαννόπουλος, ο «Νιόνιος» φαίνεται πως… είχε γεννηθεί φαλακρός. Ίσα που κάλυπτε την κορυφή του κεφαλιού του κάποιο σκούρο τρίχωμα.
Το 1924 γράφτηκε στο γυμνάσιο του Αιγίου και τότε, πάλι κάποιο κείμενο σε ένα απόκομμα χαρτιού του άλλαξε τη ζωή. Παρότι όπως και οι περισσότεροι συμμαθητές του απεχθάνονταν τα αρχαία ελληνικά, άρχισε να διαβάζει ελληνική γραμματεία όταν ξετύλιξε τις σαρδέλες για να δει τι έγραφε το χαρτί που είχε τυλίξει ο μπακάλης. Ήταν μια σελίδα βιβλίου με ένα μεταφρασμένο απόσπασμα του Ηρόδοτου!
Παράλληλα, έπαιζε και πολύ καλό ποδόσφαιρο, το οποίο σταμάτησε εξαιτίας ενός πολύ σκληρού χτυπήματος που δέχθηκε στο κεφάλι από έναν Άγγλο (του οποίου είχε κάνει τη ζωή δύσκολη με τις τρίπλες του) σε ένα φιλικό ματς που είχε δώσει η ομάδα του (ο «Κεραυνός Παναιγιαλείου») απέναντι σε Άγγλους ναύτες. Έκτοτε, είχε θα είχε πόνους σε όλην του την ζωή στον σβέρκο όποτε άλλαζε ο καιρός…
Εκείνη την εποχή έτυχε να παρακολουθήσει μια παράσταση ενός περιοδεύοντος θιάσου: «Ο Βαρκάρης του Βόλγα». Μάλιστα, παραλίγο να μη δοθεί καν η παράσταση, αφού οι θεατές ήταν ελάχιστοι. Τελικά, δόθηκε λες και αυτό συνέβη μόνο και μόνο για να ωφεληθεί το ελληνικό θέατρο, αφού μετά από αυτήν ο μικρός Διονύσης αποφάσισε πως θα γινόταν ηθοποιός.
Οργάνωσε λοιπόν παράσταση με 3 θεατρικά έργα με τους συμμαθητές του, την «Γκόλφω», το «Κόκκινο Πουκάμισο» και τον «Γιο του ήσκιου» με τις εισπράξεις να πήγαιναν υπέρ του ναού του Αγίου Τρύφωνα, αφού αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να πείσουν τους γονείς τους που δεν ήθελαν τα παιδιά τους να γίνουν «θεατρίνοι» για να παίξουν. Μετά τη παράσταση, κόσμος τον περίμενε να τον συγχαρεί. Ανάμεσά τους και μια συμμαθήτριά του η οποία τον φίλησε και ο Νιόνιος «έχασε το φως του». Δυστυχώς όμως γι αυτόν, η μικρή μετακόμισε και έχασε τα ίχνη της, χωρίς κανείς να μπορεί να του απαντήσει πού βρισκόταν, όπως ο ίδιος δήλωσε 3,5 δεκαετίες αργότερα σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Βραδυνή».
Από το 1939 οπότε έβγαλε το εξατάξιο γυμνάσιο και για 6 χρόνια, προσπαθούσε ένα πείσει τους γονείς του να τον αφήσουν να πάει στην Αθήνα να σπουδάσει. Τελικά, μεταχειρίστηκε ένα τέχνασμα: έβαλε τον παπά της εκκλησίας του Αγίου Τρύφωνα να ζητήσει από τους θεοσεβούμενους γονείς του να του επιτρέψουν να σπουδάσει σε ιεροδιδασκαλείο της Αθήνας. Βέβαια, ο Νιόνιος συνειδητά εξαπατούσε εκείνη τη στιγμή ιερέα και γονείς, όμως του βγήκε σε καλό. Πήγε στην Αθήνα, και το 1938 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου με άριστα. Σημειωτέον δε, ότι την πρώτη φορά τον είχαν κόψει στις εισαγωγικές εξετάσεις, διότι πρόφερε βαθιά το «λάμδα» και το «σίγμα». Όταν ο Αιμίλιος Βεάκης έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στους γονείς του για το δίπλωμα, αυτοί νόμισαν πως ο Βεάκης ήταν διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου και έσπευσαν με χαρά να δείξουν το τηλεγράφημα στους συγχωριανούς. Και βέβαια, το σοκ δεν άργησε να έλθει, καθώς κάποιοι συγχωριανοί γνώριζαν το όνομα του μεγάλο αυτού ηθοποιού.
Για πολλά χρόνια η αντιμετώπιση που είχε ο «θεατρίνος» από συγγενείς και συχωριανούς ήταν από αρνητική μέχρι απαξιωτική. Μέχρι και ένας μπάρμπας που πρωτύτερα του προξένευε την κόρη, όταν δέχτηκε τελικά να τη ζητήσει σε γάμο ο Νιόνιος, «έφαγε χυλόπιτα».
Το πρώτο έργο στο οποίο έπαιξε ήταν την περίοδο 1938 – 1939 ο «Βασιλιάς Ληρ» με πρωταγωνιστή τον Βεάκη. Ο Παπαγιαννόπουλος έκανε με την πρώτη του εμφάνιση μεγάλη εντύπωση με ένα πολύ μικρό ρόλο ο οποίος περιοριζόταν μόλις σε 8 λέξεις: -«Αφέντη μου, η κόρη σου δεν είναι καλά»! Στη συνέχεια έπαιξε ακόμη 2 μικρούς ρόλους ως έκτακτος, έως ότου μετατάχτηκε από την Πρωτοχρονιά του 1940 σε τακτικό ηθοποιό του Εθνικού Θεάτρου. Εργάστηκε σκληρά υπό τους Γιώργο Γληνό, Χριστόφορο Νέζερ, Μήτσο Μυράτ, Κατίνα Παξινού.
Το 1940 επιστρατεύθηκε και παρουσιάσθηκε στο 6ο σύνταγμα που ήταν εμπροσθοφυλακή. Στη Χειμάρρα έγινε λοχίας και εκεί του ήλθε το γράμμα που τον πληροφορούσε πως ο πατέρας του πέθανε από εγκεφαλικό. Έμεινε στην 1η γραμμή πυρός μέχρι και την συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, αποφάσισαν μαζί με τους Τάκη Χορν, Στέλιο Βόκοβιτς, Κώστα Παππά και Κρινιώ Παππά, να μεταπηδήσουν από το Εθνικό στο ελεύθερο θέατρο. Εκεί βρήκε δάσκαλο στο πρόσωπο του Λογοθετίδη.
Συνέχισε να υποδύεται μικρούς ρόλους στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη παίζοντας το 1941 τον ξυλοκόπο δίπλα στην 17χρονη πρωταγωνίστρια του έργου του Χάουπτμαν «Η Χάνελλε πάει στον Παράδεισο», Έλλη Λαμπέτη.
Το 1943 συνεργάζεται με το Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης. Στο έργο «Λουίζα Μύλλερ» του Φρειδερίκου Σϊλλερ, έπαιξε τον ρόλο του «Βουρμ» (στην γερμανική, σημαίνει «σκουλήκι» και «ραδιούργος») και μετά την παράσταση, όταν ο Παπαγιαννόπουλος αρνήθηκε να δεχτεί τα συγχαρητήρια του Γερμανού διοικητή Μαξ Μέρτεν, ο τελευταίος αν και παραδέχτηκε πως στις κυριότερες σκηνές ο Παπαγιαννόπουλος ήταν καλύτερος από τον ειδικευμένο στον ρόλο αυτό στην Γερμανία, τον διάσημο Κράους, το απέδωσε αυτό, βγάζοντας όλη του τη χολή, «στην έμφυτη ατιμία και πονηριά των Ελλήνων»!
Μετά την απελευθέρωση συνεργάστηκε με τον θίασο των Αρώνη / Μανωλίδου / Χορν και βρέθηκε να δίνει παραστάσεις σε Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Κύπρο, Αίγυπτο, Σουδάν…
Μέχρι την αρχή της δεκαετίας του 1950, θα παίζει δραματικούς ρόλους. Έπαιξε κωμωδία για πρώτη φορά χάρη στον Ντίνο Ηλιόπουλο, ο οποίος τον κάλεσε να παίξουν στο Θέατρο Αθηνών.
Την περίοδο 1953 – 1954 οι μεγαλύτεροι κριτικοί θεάτρου, συγγραφείς και θεατρόφιλοι (Καραγάτσης, Χουρμούζιος, Τερζάκης, κ.λπ.) του αφιερώνουν διθυράμβους. Τότε (1953) παίζει στο «Ποντικάκι» του Νίκου Τσιφόρου μαζί με την άβγαλτη τότε Αλίκη Βουγιουκλάκη και στην «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Στο σινεμά υπήρξε πολλές φορές «πατέρας» της Βουγιουκλάκη (τον ρόλο αυτό τον έπαιζε σχεδόν εναλλάξ με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα) και της Καρέζη. Τότε είναι που μοιράζει χαστούκια και σε αυτές τις δύο αλλά και στις άλλες οι «κόρες» του, όπως η Βαλσάμη ή η Αναλυτή. Και βέβαια μένουν αλησμόνητες οι σφαλιάρες στην Καρέζη στην «Λόλα» ή στην Ζέτα Αποστόλου στην ταινία «Άγγελοι του πεζοδρομίου».Όπως έλεγε ο Δαλιανίδης, ο Παπαγιαννόπουλος ήταν μάστορας στις αληθοφανείς σφαλιάρες και χαστούκια (ανάμεσα σε όσους τα είχαν δοκιμάσει ήταν ο Βουτσάς, ο Τζανετάκος, ο Καρράς, ο Τζεβελέκος, ο Δεστούνης, ο Γεωργίτσης…) καθώς έβαζε φόρα και ορμή και κατόρθωνε να «φρενάρει» την τελευταία στιγμή.
Την περίοδο 1963 – 1967 εμφανίσθηκε σε 47 ταινίες, οι περισσότερες με μεγάλη εμπορική ή και ποιοτική επιτυχία.
Σταθμός στην καριέρα του ήταν και «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τον θίασο Καρέζη – Καζάκου και μαζί με 50 ηθοποιούς και τον Νίκο Ξυλούρη , όπου το καλοκαίρι του 1973 υποδύθηκε συγκλονιστικά 4 ρόλους: του Βυζαντινού ζητιάνου στο δρόμο για την Κωνσταντινούπολή, του αγάλματος του Γέρου του Μοριά που ζωντανεύει, του Ελευθέριου Βενιζέλου (εκεί όπου ο Ξυλούρης τραγουδά το «Σήμερα σε είδα κι αναγάλλιασα, εσένα που σε βύζαξαν οι μοίρες») και του Καραγκιόζη!
Το αμέσως επόμενο καλοκαίρι, του 1974, ξεκινά το «Λούνα Παρκ», η 1η και τελευταία εμφάνιση του Παπαγιαννόπουλου στη τηλεόραση, σε μια σειρά η οποία θα κρατήσει ως το καλοκαίρι του 1981. Εκεί οι Έλληνες που του δίνουν ποσοστά τηλεθέασης 63% (αδειάζουν οι δρόμοι κάθε Πέμπτη στις 8 παρά τέταρτο) θα τον γνωρίζουν ως «Κυρ-Γιώργη» και πολλοί θα τον αποκαλούν έτσι μέχρι να πεθάνει το 1984.
Στην προσωπική του ζωή, υπήρξε μοναχικός. Προφασιζόταν τον εκ πεποιθήσεως εργένη παρότι όπως είχαν πει κάποιοι ελάχιστοι που τον ήξεραν, όπως ο ανιψιός του Τάκης Βλαστός, ήθελε πολύ να παντρευτεί. Γιατί δεν το έκανε; Οι ερμηνείες ήταν πολλές: Από την απογοήτευση που ένιωσε όταν χώρισε με μια ηθοποιό, από αναβλητικότητα, από πολυγαμικές τάσεις, από μοναχικές τάσεις, εν γένει από τις πιο αντιτιθέμενες μεταξύ τους απόψεις…
Μεγάλη Τρίτη του 1984, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του, σε ένα δυάρι του δευτέρου ορόφου στην πολυκατοικία Σούτσου και Αλεξάνδρας. Ήταν πεσμένος ανάσκελα στο χαλί με ανοικτά χέρια. Φορούσε ρόμπα, μπλε πιτζάμες και σκούρες κάλτσες. Η φωτογραφία του, πεσμένος ανάσκελα με ορθάνοικτα μάτια και ανοικτό το στόμα, όπως είχε παραμείνει από την Κυριακή των Βαϊων, ήταν τουλάχιστον σοκαριστική…
Πρωτόπαιξε στο σινεμά το 1947 με «τα παιδιά της Αθήνας» και τελευταία εμφάνισή του ήταν το 1984 στην 136η ταινία του, με τον ρόλο του Αντώνη στο «Ταξίδι στα Κύθηρα».
Ο δήμος Διακοφτού, τον οποίο βοήθησε σε αφάνταστο βαθμό, έστησε την προτομή του στην παραλία.
Δύο αθάνατες ατάκες του:
-«Χούφτωσ΄ την! Χούφτωσ’ την» (απευθυνόμενος στον Λάμπρο Κωνσταντάρα στη ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια»).
-«Ιιιέεεπ! Όχι σκοτωμούς! Τί θα το κάνουμε εδώ μέσα; Αμέρικαν Μπάρ»; («Η Βίλα των οργίων»).

Υ.Γ.: Λες και το έκανε επίτηδες για τα 25 χρόνια από τον θάνατό του, τηλεοπτικό κανάλι αποφάσισε να προβάλλει σήμερα μία ςαπό τις 2 – 3 χειρότερες ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ο Παπαγιαννόπουλος: το «Κορόιδο Ρωμιέ»… Ίσως είναι θέμα εποχών τελικά…

Y.Γ. 2: Το βιβλίο «Διονύσης ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ο πρίγκιπας της ελληνικής κωμωδίας» του Κάρολου Μωραΐτη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Γιάννης Β. Βασδέκης» το 1993.

Advertisements

27 thoughts on “Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, 25 χρόνια μετά…

  1. Ax Μπράβο! Από τους πολύ αγαπημένους μιας ολόκληρης εποχής!
    Ειλικρινά το νόημα υπαρξης μετά από αυτό το αφιέρωμα του Υ. Γ. 3 μου διαφεύγει εντελώς..αλλά μάλλον δεν έχω χιούμορ..

  2. @ kelly alamanou,

    διάλεξα έναν έμμεσο και χιουμοριστικό τρόπος για να αναφερθώ στα ποδοσφαιρικά και πολιτικά πιστεύω του Δ.Π. εξ ου και τα πολλά εισαγωγικά…

  3. Δυστυχως δε φτανει να εισαι Παναθηναικος για να εισαι μεγαλος ηθοποιος!
    Αν σκεφτεις το τροπο με τον οποιο η μετεπειτα γενειες συστηθηκαν με τον μεγαλο ηθοποιο, αντιλαμβανεσαι το….βαθος του επιπεδου μας.
    Ολοι τον γνωρισαμε μεσα απο την του βου. Ουτε λογος για τις λοιπες του δρασεις (θεατρο). Ουτε λογος για τις δραματικες του ταινιες.

  4. @ exofthalmi,

    Οι περισσότεροι αγνοούν το ότι ο Παπαγιαννόπουλος είχε παίξει Σίλλερ, Σαίξπηρ, Σκριμπ, Ο’Νηλ, Ονέ, Ντεβάλ, Γκαίτε….

    Αγνοούν και ότι πέθανε ετοιμαζόμενος να παίξει το καλοκαίρι του 1984 τον Τρυγαίο στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, στην Επίδαυρο.

    Σήμερα, μόνο κάποιοι 70άρηδες ή 80άρηδες μπορεί να θυμούνται μία παράσταση στην οποία ο Παπαγιαννόπουλος, όπως αναφέρουν οι κριτικές της εποχής εκέινης, ήταν τέλειος: στο ρόλο του Νταούφαρη, ενός κουτσαβάκη της παλιάς Αθήνας το 1958 στο θέατρο του Εθνικού Κήπου με Ηλιόπουλο και Γιούλη και σε μοιυσικά Χατζιδάκι (¨Ανθισμένη Αμυγδαλιά»).

    Ποιός ρόλος του σου άρεσε;

  5. λυπαμαι που θα στο πω, αλλα δε τον εχω γνωρισει με το τροπο που περιγραφεις. Κινηματογραφικα, δε θα αναφερθω καθολου στους ιλαρους και αστειους ρολους που τον καθιερωσαν.
    Θυμαμαι μοναχα μια ταινια πολυ παλια, στην οποια συμμετειχε σε ρολο δραματικο, φευ! τιτλο δε θυμαμαι. Επισης, διασπαρτα εχουν παιχτει ταινιες οπου και ο Ηλιοπουλος και ο Κωνστανταρας κρατουσαν δραματικους ρολους.

  6. @ exofthalmi,

    η tv έχει παίξει αρκετές φορές 2 συγκεκριμένες ταινίες όπου ο Δ.Π. υποδύεται δραματικούς ρόλους: το «Ποντικάκι» (με την πιτσιρίκα τότε Αλίκη Βουγιουκλάκη) και την «Λόλα» με Κούρκουλο, Φέρμα, Καρέζη, Καλογήρου, Ζερβό. Ειδικά στην τελευταία ταινία, δυνατή σκηνή είναι στο φινάλε, όταν ο Παπαγιαννόπουλος και ο Ζερβός βγάζουν τα μαχαίρια να μονομαχήσουν. Θυμήσου τη σκηνλη όπου ο Δ.Π. τυλίγει το σακάκι του με μια επιδέξια περιστροφική κίνηση γύρω από το χέρι του σαν ασπίδα. Σαν να βλέπεις έναν επαγγελματία μαχαιροβγάλτη!

  7. @ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ,

    από το βιβλίο του Μωραϊτη, σελ. 138 – 140:

    «…Λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας…
    …την ημέρα των εκλογών τα θέατρα όλης της χώρας παρέμειναν κλειστά. Έτσι, οι καλλιτέχνες βρήκαν την ευκαιρία να ξεκουραστούν λιγάκι. Το ίδιο συνέβη και με τον Παπαγιαννόπουλο, που συνεννοήθηκε με τον Στέφανο Στρατηγό και τη Γκέλλυ Μαυροπούλου να πάνε να περάσουν τη βραδιά τους στο σπίτι της αδελφής του Στρατηγού, Ρένας… Ο Νιόνιος ήταν Καραμανλικός. Δεν το΄ κρυβε. Δεν είχε όμως ιδέα για τις πολιτικές πεποιθήσεις των υπολοίπων της παρέας…
    …Εκείνη την ώρα άρχισαν να μεταδίδονται τα αποτελέσματα. Από την αρχή κιόλας φάνηκε η υπεροχή του Καραμανλή. Ο Νιόνιος ήρεμος, αφοσιωμένος στο χαρτάκι του, δεν φαινόταν να ανησυχεί ιδιαίτερα. Εμείς αντίθετα παίζαμε λιγάκι εκνευρισμένα. Ώσπου την τέταρτη φορά που ο εκφωνητής έδωσε τα αποτελέσματα, ξεσηκωθήκαμε. Ο Νιόνιος μας κοίταξε πάνω απ΄ τα γυαλάκια του και μας είπε με φωνή γεμάτη ευγένεια που όμως πρόδιδε και κάποια απορία:
    – Γιατί βρε παιδιά, κάνετε έτσι; καλά πάμε.
    – Τι καλά, του λέει κάποιος. Κερδίζει τις εκλογές ο Καραμανλής. Δε βλέπεις;
    – Μα, αυτόν δεν θέλουμε και ‘μεις να βγει πρωθυπουργός;
    – Όχι βέβαια, του απαντάμε όλοιι μαζί με μια φωνή.
    – Όχι βέβαια; Αμ δε μου είπατε ότι θα με φέρνατε στη Μόσχα απόψε, είπε φανερά εκνευρισμένος.
    Και πριν προλάβουμε να του πούμε οτοδήποτε, σηκώθηκε, άρπαξε το παλτό του και το καπέλο του και έφυγε χωρίς να πει κουβέντα…
    …Δεν πέρασε ένα λεπτό και χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Ξαφνιασμένοι ακόμη από το αναπάντεχο, ανοίξαμε. Στην είσοδο ήταν ο Νιόνιος. Μας έπιασαν τα γέλια. Εκείνος όμως σοβαρός, απευθύνθηκε στην οικοδέσποινα, λέγοντας:
    – Δώστε μου τα γλυκά που έφερα, γιατί σήμερα είναι όλα κλειστά και κινδυνεύω να μείνω νηστικός.
    Πήρε τα γλυκά του και έφυγε για τα καλά αυτή τη φορά. Για ένα μήνα δε μας μιλούσε Ήταν θυμωμένος. Ύστερα όμως του πέρασαν τα νεύρα… ¨Ηταν από τους ανθρώπους που δεν κρατούσε κακία σε κανέναν…»

  8. η η άλλη η ατάκα στο δεσποινίς διευθυντης,
    εκει που αγκαλιάζονται η Καρέζη με τον Αλεξαντράκη,
    ..τι έγινε ρε παιδιά, ….γιατί πιάνεστε;

    πολύ ωραίο κείμενο και καλά έκανες που το αφιερωσες σ’ αυτόν το νεοδημοκράτη.
    δ

  9. ‘Εστω και για 15 -20» στην αποψινή εκπομπή του Κ. Χαρδαβέλλα στο ALter, μπορέσαμε να απολαύσουμε τον περίφημο μονόλογο του Παπαγιαννόπουλου / Κολοκοτρώνη το 1973 όταν απευθυνόμενος στους Νεοέλληνες τους προέτρεπε να μάθουν γράμματα και να μην περιμένουν θαύματα!
    Ο μονόλογος αυτός μετά βίας -και με την πονηριά του Κώστα Καζάκου- κατόρθωσε να πάρει την άδεια της επιτροπής λογοκρισίας της χούντας…

  10. Mμμμμ δεν είναι εύκολη η απάντηση..
    λοιπόοον
    -στο ρόλο του κακού στη περίφημη «Λόλα»
    -Σε μία που δεν θυμάμαι το τίτλο της αλλά έπαιζε το αφεντικό της Κοντού,η οποία για να βρει δουλειά παρίστανε τον άντρα,και ο Παπαγιανόπουλος ήθελε να την(τον)παντρέψει με τη κόρη του!
    Ε,στη σκηνή που προσπαθούν να του εξηγήσουν ότι ο επίδοξος γαμπρός του είναι γυναίκα τον βρήκα απλά ΘΕΙΚΟ!
    -Στο μικρό ρόλο του στη ταινία του Aγγελόπουλου.

  11. kelly,

    λες την ταινία «Αχ και να ‘μουν άνδρας» με Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Μάρω Κοντού, Νίκο Ρίζο και Γιώργος Μούτσιο. Εκεί όπου η Μάρω Κοντού, παρατάει τη μια δουλειά μετά την άλλη επειδή της την πέφτουν οι εργοδότες της και τελικά βρίσκει δουλεια με το όνομα και τα ρούχα του αδελφού της που λείπει μετανάστης!

  12. @ exofthalmi,

    πρόσεχε στις τσίλιες διότι και κάποιος άλλος που τις φύλαγε έξω από το σπίτι του Παπαγιαννόπουλου, στον Ηλία του 16ου, είδες τί έγινε: μπουζουριάστηκε ο Θανάσης Βέγγος!

    Υ.Γ.: τί γνωρίζουμε, νέα μου; Τα μισά και βάλε απ΄ όσα έγραψα, τα ξεσήκωσα από βιβλία!

  13. @ L’Enfant de la Haute Mer,

    Καμιά φορά, όπου πηγαίνω, μαζεύω συνταγές. Αν είδες σε ποστ πριν λίγο καιρό είχα και τη συνταγή για το recoto relleno (περουβιανή κουζίνα).
    Θα ψάξω πού έχω κάτι χαρτιά με αφγάνικες και πακιστάνικες συνταγές να τις αναρτήσω…

  14. @ exofthalmi,

    δεν ξέρω πώς να στο πω… Δε λέγεται εύκολα…Αλλά…
    …ζουν ανάμεσά μας!
    Είναι και ο Πάπας ένας από ΑΥΤΟΥΣ!
    Έχει ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ μέσα στο Βατικανό!
    Κάνε πως δεν ξέρεις!

  15. Α ναι ναι αυτή.. Τον θυμάμαι εκεί που προσπαθούν να του εξηγήσουν τα ανεξήγητα να τρελλαίνεται να παιρνει ένα μαντήλι και να στήνει χορό τραγουδώντας:μαντήλι καλαματιανό!
    TO γέλιο θεέ μου!

  16. Παράθεμα: Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (13 Απριλίου 1984) « ΑΒΕΡΩΦ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s