Home

Σκέφτηκα να ξεκινήσω σήμερα ένα αφιέρωμα στη μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία του κόσμου, το γνωστό σε όλους Bollywood. Βέβαια, καταπιάνομαι με ένα θέμα το οποίο βρίσκεται εκτός του στενού επαγγελματικού μου χώρου, καθώς δεν είμαι ούτε σκηνοθέτης ούτε ηθοποιός ούτε παραγωγός ούτε καν κριτικός. Αυτό όμως ίσως και να μην έχει και τόση σημασία…

Η ιδέα να γράψω για το Bollywood μου γεννήθηκε τους τελευταίους μήνες, οπότε βρέθηκα μεταξύ διαφόρων άλλων χωρών και στην Ινδία (απ’ όπου επέστρεψα μόλις πριν λίγες ώρες) όπου εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσω και για τον παρεμβατικό ρόλο του τοπικού κινηματογράφου στην  κοινωνία και στην πολιτική (η αλήθεια είναι πως ανάλογες ιδέες μου είχαν προτείνει και διάφοροι φίλοι παλαιότερα, γνωρίζοντας ότι το Bollywood είναι ένα από τα ενδιαφέροντά μου). Κάποιες αναλύσεις μάλιστα που άκουσα και διάβασα, μου θύμισαν ανάλογες ολονύκτιες συζητήσεις προηγούμενων δεκαετιών στην Ελλάδα περί κινηματογράφου, κοινωνίας και πολιτικής είτε επρόκειτο για κάποια ταινία του Dusan Makavejev με την Susan Anspach είτε για κάποια του Θόδωρου Μαραγκού με τον Θανάση Βέγγο. Μου έκανε εν προκειμένω εντύπωση πως οι περισσότεροι ξένοι με τους οποίους συναντήθηκα στην Ινδία και τύχαινε να ήταν σχετικά εξοικειωμένοι με τον τοπικό κινηματογράφο, είχαν μια εντελώς διαφορετική γνώμη από αυτήν που συνήθως έχει κάποιος σινεφίλ στην Ελλάδα ο οποίος δεν γνωρίζει σε βάθος την ινδική κοινωνία. Για τον τελευταίο, τουλάχιστον από όσο έχω συμπεράνει, το Bollywood είναι κυρίως τρία πράγματα:

Πρώτον, μουσικοχορευτικό θέαμα (π.χ. τύπου «Devdas» του Sanjay Leela Bhansali –το Leela δεν πρέπει να ξεγελά ως προς το φύλο του σκηνοθέτη, πήρε το όνομα της μητέρας του- μιας δαπανηρής υπερπαραγωγής που έτυχε θετικής υποδοχής στις Κάννες και η οποία παίχτηκε μάλιστα πριν λίγους μήνες και στην ελληνική τηλεόραση) .

Δεύτερον, μελόδραμα με τα συνήθη στερεότυπα (ο καλός πλην πτωχός και κατά κανόνα όμορφος νέος, η καλή πλην πλούσια και σχεδόν πάντα εκτυφλωτικής ομορφιάς νέα και ο κακός, αλαζόνας πλούσιος πεθερός). Ή μια άλλη εκδοχή με τον καλό, την καλή και τον κακό αντίζηλο που σκαρώνει διάφορα, από τον να βάζει διαβολές στον καλό ανταγωνιστή μέχρι να οργανώνει απαγωγή της πρωταγωνίστριας ή ακόμη και ερωτικά δράματα με πατριωτικά θέματα που θυμίζουν… Φώσκολο της δεκαετίας του 1970 (προσωπικά πάντως δε θα είχα καμία αντίρρηση να δω μια τέτοια ταινία, εάν επρόκειτο για το «Pukar», μόνο και μόνο για την πιο γοητευτική «σκοτεινή» περσόνα, της Madhuri Dixit).

Τρίτον, κοινωνικές «καταγγελίες», συνήθως χοντροκομμένες που παραπέμπουν σε «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» προηγούμενων δεκαετιών, ενώ ακόμη και αριστουργήματα αυτής της κατηγορίας, όπως π.χ. το «Mother India» με τους Nargis και τους Sunil Dutt και Rajendra Kumar, σήμερα θα φάνταζαν αναχρονιστικά.

Αυτή την εντύπωση έχουν πολλοί στην Ελλάδα, ακόμη δε και υποτιθέμενοι «σινεφίλ», οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση θα παρακολουθήσουν μια ινδική ταινία για να διασκεδάσουν με το… φολκλόρ, ενώ αρκετοί από όσους είναι εξοικειωμένοι με το κεφάλαιο αυτό, βλέπουν μόνο τη μία όψη του Bollywood (η οποία πάντως ισχύει) ως μέσου πολιτικής και κοινωνικής χειραγώγησης. Και εννοούν προφανώς τον εθνικιστικό κινηματογράφο που προασπίζεται τις παραδοσιακές ινδουιστικές αξίες. Πράγματι, υπάρχουν πολλές ταινίες, όπου ο «κακός» έχει συνήθως δυτικό (κατά προτίμηση αμερικανικό) παρατσούκλι για όνομα, έχει δυτικές συνήθειες (π.χ. πίνει αλκοόλ) ή στη  καλύτερη εκδοχή έχει απλώς «παρασυρθεί», π.χ. επιστρέφοντας από την Αγγλία όπου σπούδασε ξέχασε τα τοπικά έθιμα, τους ινδουιστικούς ηθικούς ή και ενδυματολογικούς κώδικες («Μπρούκληδες» τους ονόμαζαν στην Ελλάδα πριν μερικές δεκαετίες) και χάρη στους ηθικούς και καλούς χαρακτήρες επανινδοποιείται. Όμως υπάρχει και η «άλλη όψη», αυτή του προοδευτικού ινδικού κινηματογράφου που θα μας απασχολήσει παρακάτω.

Έτσι λοιπόν στο πρώτο αυτό μέρος του αφιερώματος στο Bollywood θα αναφερθώ περιεκτικά και ενδεικτικά στον παρεμβατικό ρόλο του στα κοινωνικοπολιτικά πράγματα της πολυπληθέστατης αυτής χώρας.

Ένας χώρος ο οποίος προσφέρει έδαφος για «κοινωνική καταγγελία» και που όμως συχνά απευθύνεται σε «γερά στομάχια» είναι το σωφρονιστικό σύστημα.

Με το θέμα αυτό καταπιάνεται η ταινία του Nagesh Kukunoors «Τeen Deewarein» μια «μαύρη ιστορία» με τρεις θανατοποινίτες, τον δικηγόρο – ποιητή Jaggu (Jackie Shroff) ο οποίος σκότωσε τη μοιχαλίδα σύζυγό του, τον απογοητευμένο από τον κόσμο λογιστή Nagya (τον υποδύεται ο ίδιος ο Kuhunoor) ο οποίος ισχυρίζεται πως είναι αθώος και δεν σκότωσε τη σύζυγό του αλλά ότι έπεσε θύμα ατυχήματος και τον μποέμ κλέφτη Ishaan (Naseeruddin Shah) ο οποίος σκότωσε έναν τραπεζίτη. Ο διευθυντής της φυλακής (Naseeruddin Shah) θεωρεί τη φυλακή ως μέσο σωφρονισμού και προετοιμασίας για επανένταξη στην κοινωνία υπό καλύτερες προϋποθέσεις και όχι ως κολαστήριο (θέμα που έχει αναδείξει και το Hollywood, όχι όμως με τις ανάλογες προεκτάσεις…). Ο Jaggu αποδέχεται μοιρολατρικά την ποινή που του έχει επιβληθεί. Ο Nagya θεωρεί ότι αδίκως καταδικάστηκε και παλεύει για να αποκατασταθεί η αλήθεια. Ο Ishaan πάλι ψάχνει τρόπο να δραπετεύσει. Οι τύχες τους ενώνονται κατά έναν περίεργο τρόπο, όταν μια κινηματογραφίστρια (Juhi Chawla) γυρίζει ένα φιλμ για αυτούς, περισσότερο για να ξεφύγει από τον αποτυχημένο γάμο της. Η αίτησή της για διαζύγιο δεν είναι άσχετη με τη γνωριμία της με τους τρεις κατάδικους, ενώ η ταινία εκτός από «σκοτεινή» είναι και κοινωνική (κρατική διαφθορά, οικογενειακή υποκρισία, κ.λπ.) και ηθογραφική, αλλά και αλληγορική και σε κάθε περίπτωση, κάθε άλλο παρά μια ταινία για να σκοτώνει κανείς την ώρα του.

Μια άλλη ταινία που άφησε εποχή όταν παίχτηκε πριν 3 δεκαετίες, ήταν το «Ek Bar Phirt».

Σε ένα έντονα παραδοσιαρχικό περιβάλλον, ειδικά σε θέματα οικογένειας, η επιλογή της πρωταγωνίστριας (την υποδύεται η Deepti Naval, η οποία εκτός από ηθοποιός έκανε καριέρα και ως ζωγράφος, φωτογράφος και συγγραφέας) να κοιμηθεί με ένα ξένο και να παρατήσει τον σύζυγό της ήταν –πόσο μάλλον εκείνη την εποχή (1979) και για τη συγκεκριμένη χώρα- μια μικρή «επανάσταση». Ο ίδιος ο σκηνοθέτης (Vinod Pande) είχε δηλώσει σε μία συνέντευξή του (http://www.indiantelevision.com/interviews/y2k2/director/vinodp.htm): «Δεν τρέφω κανένα σεβασμό για τη συμβατική μορφή του γάμου. Κανονικά, ο γάμος θα έπρεπε να είναι μια σχέση φιλίας όπου ο καθένας θα σέβεται την ελευθερία του άλλου». Ανάλογα θέματα, με έμφαση πάντα στην ηθική νομιμοποίηση σε κάποιες περιπτώσεις της συζυγικής απιστίας, πραγματεύονταν και άλλες ταινίες του Pande, όπως π.χ. στο «Yeh Nazdeekiyan» το 1982.

Η «ομερτά» των μεγαλοαστών στη συγκάλυψη των εγκλημάτων τους όπως π.χ. στο «Damini» που γύρισε ο Raj Kumar Santoshi το 1993 είναι ένα ακόμη θέμα: Ο μεγαλοαστός σύζυγος (Rishi Kapoor) και η οικογένειά του θα συμμαχήσουν εναντίον της συζύγου του Damini, την οποία υποδύεται η Meenakshi Sheshadri όταν θα καταγγείλει τον  ιασμό της οικιακής βοηθού από τον αδελφό του συζύγου της. Η ημερομηνία του βιασμού συμπίπτει με μία από τις δύο – τρεις μεγαλύτερες γιορτές στην Ινδία, το Holi (σηματοδοτεί τον ερχομό της άνοιξης) και οι συνειρμοί για τη θρησκευτική ευλάβεια με την οποία τηρείται ο διαχωρισμός των καστών είναι εύλογοι…  Άλλωστε, ο ίδιος είχε μιλήσει σε συνέντευξή του για τους ανθρώπους της θρησκείας που εμπορεύονται την κοινωνική τους θέση, δηλαδή την κάστα των βραχμάνων (http://ww.smashits.com/news/bollywood/interview/4591/rajkumar-santoshi.html) ενώ έχει πραγματευτεί συχνά το θέμα της εκματάλλυσης της κάστας και της θρησκείας από την ανώτερη τάξη (http://www.glamsham.com/movies/scoops/05/apr/22santoshi.asp).

Θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη να μην αναφερθώ στον φεμινισμό όπως έχει περάσει μέσα από το Bollywood, καθώς όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε για τη θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία είτε πρόκειται για τις σημαδεμένες από το βιτριόλι της πεθεράς νύφες που ο πατέρας τους αθέτησε την υπόσχεσή του για το ακριβές ποσό της προίκας είτε για τις χήρες που αφήνονται να ζήσουν ζητιανεύοντας είτε ακόμη για την ελεύθερη επιλογή συζύγου. Στις ταινίες αυτές θα πρέπει να μνημονευθεί κατά την προσωπική μου άποψη πρώτη από όλες τις ταινίες το «Mirch Masala» του Ketan Mehta, ο οποίος έχει βραβευτεί σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου (της Ναντ, της Μόσχας, κ.λπ.) ενώ η συγκεκριμένη ταινία απέσπασε το πρώτο βραβείο στο βεστιβάλ της Χαβάης. Στην ταινία, παραγωγή του 1985, η κεντρική ηρωίδα (σε αντίθεση με πολλές ταινίες του Mehta όπου πρωταγωνίστησε η σύζυγος του, εδώ τον πρώτο ρόλο κράτησε η Smita Patil) Sonbai αντιστέκεται την εποχή της αγγλικής αποικιοκρατίας στη σεξουαλική παρενόχληση του φοροεισπράκτορα (τον υποδύεται ο Naseeruddin Shah) ο οποίος όπως και οι συνάδελφοί του συνοδεύονταν από ενόπλους και συνηθέστατα ζητούσαν κάτι περισσότερα από τους φόρους… Η Sombai χαστουκίζει τον sudebar (φοροεισπράκτορα) και αναζητεί άσυλο σε μια βιοτεχνία επεξεργασίας τσίλι και μπαχαρικών. Ο δάσκαλος του χωριού ο οποίος είναι και οπαδός του Gandhi και η σύζυγος του δημάρχου μαζί με άλλες γυναίκες παίρνουν το μέρος της Sombai ενάντια στον φοροεισπράκτορα, τους ένοπλους στρατιώτες και τον δήμαρχο. Σημειωτέον, ότι οι δύο πρωταγωνιστές, ο Naseeruddin Shah και η Smita Patil είχαν ξαναπαίξει μαζί σε ταινίες με φεμινιστικά μηνύματα, στο βραβευμένο Aakrosh του Govind Nihalani και στο Nishant του Shyam Benegal που το 1976 είχε πάρει στις Κάννες τον Χρυσό Φοίνικα.

Στους «καταραμένους» ήρωες του ινδικού κινηματογράφου ανήκουν ο Vijay (τον υποδύεται ο Guru Dutt) στο «Pyaasa» (ταινία του 1957) το ζευγάρι του παράνομο και της πόρνης (Sunil Dutt και Wahheda Rahman) στο «Muhje Jeene Do» του 1963 και ένα μωρό (ο Master Bunty) σε μια πρωτότυπη ταινία του 1966 όπου προσπαθεί να επιβιώσει μόνο του στην πόλη (Aakri Khat του 1966) ενώ ενδιαφέρουσα είναι η οπτική μέσα από την οποία εξετάζει τον θεσμό του γάμου ο Manu Roy στην τριλογία Anubhav, Avishkar και Grihapravesh.

Και μιας ο λόγος για πόρνες, αρκετές από τις γοητευτικότερες ηθοποιούς του Bollywood έχουν υποδυθεί το ρόλο της πόρνης όπως η Tabu ( Chandni Bar ) η Madhuri Dixit (Devdas) η Kareena Kapoor (Chameli) και στη συνέχεια η Sushmita Sen ενώ και ένα από τα πρώτα ονόματα της δεκαετίας, η Priety Zinta έχει παόξει έναν ανάλογο ρόλο.

Αυτά προς το παρόν για τον ινδικό κινηματογράφο, για το Bollywood όμως σκοπεύω να επανέλθω σύντομα…

Advertisements

9 thoughts on “Το «παρεξηγημένο» Bollywood

  1. Καλώς τονε κι ας άργησε.
    Περίμενα μια πιο ευρηματική επιστροφή για το γένος των αγγέλων π.χ, ή τη διαφορά του νυχιού ανάμεσα στο λιοντάρι και την γάτα.
    Ρε είσαι σοβαρός, λείπεις 1,5 μήνα κι γυρνάς να μας πεις για το «παρεξηγημένο» Bollywood αντί να έχεις μια συνέντευξη με το Δαλάι Λάμα;
    Άντε να δούμε τι άλλο μας περιμένει

  2. Καλώς σας βρίσκω! Δεν άργησα! Νωρίς ήρθα!
    Λοιπόν, χωρίς πλάκα, για να μιλήσουμε σοβαρά, το θέμα Θιβέτ είναι το λιγότερο «περίεργο» για ένα σωρό λόγους. «Περίεργο», διότι στην Ινδία (στη Νταραμσάλα συγκεκριμένα) οι υποστηρικτές του Δαλάι Λάμα κρατούσαν όχι μόνο θιβετανικές αλλά και… αμερικανικές (!) σημαίες. «Περίεργη» η στάση της θιβετανικής μεινότητας στο Πακιστάν… «Περίεργο» το timing (παραλαβή ολυμπιακής φλόγας και αμέσως απειλές από αξιωματούχους της Ε.Ε. για μποϋκοτάζ των αγώνων…). «Περίεργη» και η πρεμούρα της επικαφαλής των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο να συναντήσει τιον Δαλάι Λάμα για 2η φορά. «Περίεργοι» και οι «χαμηλοί τόνοι» της Ινδικής κυβέρνησης.
    Για όλα αυτά τα «περίεργα» θέματα πάντως, έχω σκοπό να γράψω άμεσα. Τώρα, τί σου φταίει το Bollywood? Αν μη τι άλλο, είμαστε και συνεφίλ!

  3. Χαίρετεεεεεεεε!!! Τί κάνετεεεεε!
    Καλώς ορίσατε σε τούτη τη ρημαγμένη χώρα. Πώς σας φαινόμαστε ;
    Λοιπον , η αναφορά στο Μπολιγουντ πολυ πολυ ωραία, αν και εχω μάλλον ελάχιστες γνώσεις επ αυτού, εκτός απο το ότι φιλοξενεί ομορφες Ινδές και για καποιο ανεξήγητο λόγο είμαι εθισμένη ( ντοπέ, εντελως) με τον γαλλικο κινηματογράφο, πότε πότε με τον ισπανικό και λιγότερο με τον αγγλικό ή τον αμερικανικό. Αλλα εφόσον εσύ πηγες και τα ειδες, θα δεχτώ την τοποθέτηση σου
    Οσον αφορά το Θιβέτ, μα φυσικά ηταν το ταιμινγκ επιλεγμένο. Κάνει κάτι τυχαία ο Θιβετιανός ; Οχι. Σου λεει, τωρα θα το ανάψουμε το φυτιλι στους Κινεζους, τωρα τους καιει, τωρα θα υποχρεωθούν οι δήθεν δημοκρατικοί ευρωπαίοι να πουνε μποϋκοτάζ στους ολυμπιακούς αγώνες,,,,και βλέπουμε… Η αλήθεια είναι ότι για τους Κινέζους ούτε ψυλλος στον κόρφο τους….Θα δούμε , ομως…
    σε χαιρετώ
    καλως ορισες
    Η πενελοπε ειναι στη Γαλλία λόγω του πασχατος των καθολικών…Εμείς, εντό στο ελλαντα
    ριτ ς

  4. Ριτς, καλώς σε βρίσκω, πολύ καλό το ζήτημα που έπιασες για την «Ευτυχία» (και να μην το έγραφες απαντώντας στο σχόλιό μου, πάλι θα ήμουν βέβαιος ως προς το τί θα απαντούσες στο κλασικό δίλημμα «Πλάτων ή Αριστοτέλης», συνάγεται από το περιεχεόμενο και τη λογική των άρθρων σου…).
    Με στενοχωρεί κάπως που στην Αθήνα, κουβέντα για Μπόλυγουντ μπορώ να ανοίξω μόνο με… οικονομικούς μετανάστες στα ινδο/πακιστάνικα μαγαζιά του κέντρου της Αθήνας. Αν πέσει το μάτι σου μια και είπες για όμορφες Ινδές σε κάποια από τις αφίσες στα μαγαζιά αυτά (συνήθως τύπου «call center») ή πιο εύκολα στο Internet, τα τοπ ονόματα αυτή την εποχή είναι η Preity Zinta (ίσως η πιο «ελληνόφατσα» μεταξύ των καλλονών του Bollywood) η Kareea Kapoor (αυτή πάλι θυμίζει… «ιταλόφατσα») και η γνωστή και μη εξαιρετέα Rai. Προσωπικά πάντως είμαι φαν μιας «σκοτεινής» περσόνας της περασμένης δεκαετίας (αλλά και της τρέχουσας, καθώς πρωταγωνίστησε στο «Devdas» πριν 6 χρόνια) της (στα δεύτερα -άντα πλέον) Madhuri Dixit. Όσο «φωτεινό» πρόσωπο έχει, άλλο τόσο «σκοτεινό» μπορεί και γίνεται στους κινηματογραφικούς ρόλους της και βέβαια εκεί που «αρρωσταίνει» σύμπας ο αντρικός πληθυσμός της Ινδίας είναι ο χορός της σε δύο – τρεις ταινίες, όπως π.χ. στη σκηνή «dance from gajagamini» (όπου παρουσιάζει χορευτικά ένα ερωτικό τρίο με ένα κλασικό αιθέριο βιολοντσέλο και ένα γήινο ρυθμικό τύμπανο).
    Για το Θιβέτ κάπως έτσι φαίνεται να είναι τα πράγματα, σκοπεύω να γράψω κάτι σήμερα (που δεν το βλέπω λόγω jet lag) – αύριο (πιθανότερο).
    Ώστε Γαλλία η Penelope, έ? Κι εμείς εδώ (και μερικοί μερικοί θα είμαστε εδώ και στο Πάσχα των Ορθοδόξων…).

  5. Καλως ήρθες Ζάλμοξη, μου ελειψε η καχυποψία σου 🙂

    Μήπως θα μπορούσες και να αναρτήσεις συνδέσμους ή ακόμα και video links, που μπορεί καποιός να βρεί και να δεί λιστες ταινιών αλλα και κλιπάκια;
    Δυσκολα μιλας για κινηματογραφο χωρίς την εικόνα, και απο την άλλη μεριά μια και το έχεις ψάξει, θα σου παρει λιγότερο χρόνο απ’οτι σε εμάς.
    Θα ομολογήσω οτι αν και διαμενων στην Βρετανια, δεν εχω καταφερει να δώ ολοκληρη ταινια.

  6. Χαίρε Φιλελεύθερε!
    Πρώτα από όλα σου συστήνω ανεπιφύλακτα έναν πληρέστατο οδηγό για περίπου 1.200 από τα πλέον σημαντικά τραγούδια, τη μουσική, τους συνθέτες και τους ερμηνευτές στην ιστορία του Bollywood (ξεκινώντας χρονικά από το πρώτο κιόλας τραγούδι του ομιλούντος ινδικού κινηματογράφου) και αυτός είναι το «Bollywood Melodies». Το έχει γράψει ο Ganesh Anantharaman, ένας τεχνοκράτης με καλές σπουδές αρχικά στις πολιτικές επιστήμες και ακολούθως με μεταπτυχιακά (το αναφέρω όχι ως απλό βιογραφικό στοιχείο αλλά επειδή διαθέτει μια ματιά που πιστεύω πως θα σου ταιριάζει συγκριτικά με άλλους συγγραφείς) και μέλος της Indian Society for Applied Behavioural Scieences (ISABS) ο οποίος μάλιστα γεννήθηκε στην πρωτεύουσα του Bollywood, την Βομβάη και ζει οικογενειακώς στη «Silicon Valley» της Ινδίας (Bangalore).
    Προσωπικά έχω κατεβάσει, αγοράσει, παραγγείλει, αντιγράψει, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες τραγούδια του Bollywood, όμως αυτός ο οδηγός θα σε βοηθήσει να έχεις αντιπροσωπευτική και σε καλή έκταση εικόνα. Μοναδική μου ένσταση, το ότι η carrnatic μουσική που έχει παίξει στον κινηματογράφο δεν έχει αναλογικά τα μερίδιο που της αναλογεί.
    Μπορείς να το παραγγείλεις (αξίζει τον κόπο και είναι σχετικά φθηνό) στο http://www.penguinbooksindia.com (ISBN 0-14-306340-5).
    Πιστεύω πως θα σε βοηθήσει να καταβάσεις επιλεκτικά από το Internet κάποια σημαντικά τραγούδια και από όλο το φάσμα της μουσικής που έχει γραφτεί για τον ινδικό κινηματογράφο, από παλαιά τραγούδια ρύπου «ghazal» (πιάνουν όλο το φάσμα της ινδικής ερωτικής «μπαλάντας» ας την πούμε, έτσι αν και αδόκιμη η απόδοση) μέχρι τα εισαγόμενα τζαζ ακούσματα της δεκαετίας του 1970 αλλά και τα… «γιάπικα» τραγούδια του σήμερα.
    Βίντεο και άλλα ενδιαφέροντα (π.χ. Posters με τις ομορφότερες ηθοποιούς του Bollywood) μπορείς να βρεις στο
    http://www.bollywood-movie.org/
    ή ακόμη στο
    http://www.bigadda.com/
    Για νέα και κουτσομπολιά στον κόσμο του Bollywood, στο
    http://www.indianmasala.com/
    Και μετά από όλα αυτά μπορείς να κάνεις την επιλογή σου για το τι θέλεις να κατεβάσεις, να παραγγείλεις, κ.λπ. Κι εγώ, πρώτα ενημερώνομαι και μετά προτιμώ να αγοράζω dvd από τους Ινδούς και Πακιστανούς στην Αθήνα για να κερδίζω και χρόνο.
    Αν θέλεις τη γνώμη μου, μπες στο
    http://www.bollyfm.net/ και θα μπορείς να ακούς ανά πάσα στιγμή από ΜΡ3 ό,τι καινούργιο soundtrack «παίζει».
    Από βιβλία για το Bollywwod θα σου πρότεινα το «The Cinematic Imagination: Indian Popular Films As Social History»
    (ISBN 0813531918) έκδοσης 2003 (256 σελίδες) που αναφέρεται στην επίδραση του κινηματογράφου στη διαμόρφωση του ινδικού έθνους. Ακόμη περισσότερο όμως, ια σου πρότεινα οπωσδήποτε να διαβάσεις τον σχετικά περιεκτικό πλην κατατοπιστικό οδηγό του παθιασμένου με το Bollywood δημοσιογράφου Subhash K. Jha (χρόνια αρθρογραφεί, παίρνει συνεντεύξεις, κάνει κριτική και παρακολουθεί ταινίες παραγωγής από Κασμίρ μέχρι Νότια Ινδία) και τον οποίο προλογίζει ο «ζωντανός θρύλος» του Bollywood, ο Abitabh Bachchan (οι πιο πολλοί τον ξέρουν μόνο ως… πεθερό της γνωστής καλλονής Aishwarya Rai!!!) το «Essential Guide to Bollywood» που καταπιάνεται με διάφορες κατηγορίες ταινιών (καμιά 200αριά επιλεγμένες ταινίες, μία σε κάθε σελίδα με φωτογραφίες και σύντομο βιογραφικό υλικό).
    Ωστόσο, πιστεύω πως ζώντας στη Βρετανία θα βρεις αρκετά πλούσιο υλικό…

  7. Mεγάλωσα με ταινίες μαραθώνιους των 5 ωρών εξ Ινδιών (κοινωνικά με χαπυ έντινγκ και άφθονο χορό) καθώς η σαουδαραβική τηλεόραση τα έβαζε με το τσουβάλι.Αν και τα έχω διαγράψει από το νου μου μάλλον έχουν εγγραφεί στο υποσυνείδητο.

    Καλώς ήρθες λοιπόν αν και προβληματισμένος.Αναμένουμε.

  8. Καλημέρα Βιολόγε!
    Γνωρίζοντας «από μέσα» το σαουδαραβικό καθεστώς, προφανώς θα συμφωνείς πως η τοπική τηλεόραση θα έπαιζε τα β΄διαλογής «ηθικοπλαστικά» έργα και στην καλύτερη περίπτωση με τραγούδια τύπου Ghazal ή… με… Νουρ Τζαχάν (μεγάλη φωνή, αλλά με… μουσουλμανικό ύφος και ήθος…). Το εναλακτικό και το προδευτικό Bollywood σαφώς και θα ήταν απαγορευμένο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s