Home
Ανεβαίνοντας τα 35 σκαλοπάτια της Ανατολικής εισόδου στο "Τζαμί όπου καθρεφτίζεται ο Κόσμος".

Ανεβαίνοντας τα 35 σκαλοπάτια της Ανατολικής εισόδου στο «Τζαμί όπου καθρεφτίζεται ο Κόσμος».

Τον Φεβρουάριο του 2007 βρέθηκα –για πολλοστή φορά- στο Δελχί. Και όπως συνηθίζω, περιπλανήθηκα με τις ώρες στο Παλαιό Δελχί. Την προηγούμενη φορά που είχα έλθει, είχα περπατήσει, θυμάμαι, γύρω στην μιάμιση ώρα από το κέντρο της πρωτεύουσας στο Νέο Δελχί για να έλθω εδώ. Τώρα είχα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το καινούργιο μετρό. Η «κίτρινη γραμμή» με έφερε στην στάση «Chawri Bazar» (από το όνομα της αγοράς του 19ου αιώνα όπου πουλιούνται από μπακίρια μέχρι γυναικεία κοσμήματα, χαρτικά είδη και βιβλία και η οποία κάποτε στέγαζε εταίρες και χορεύτριες). Πρόκειται για την πιο βαθιά σκαμμένη στάση του μετρό της πόλης, κάπου στα 30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Βγαίνοντας, η απόσταση είναι ελάχιστη και σύντομα φάνηκαν οι 2 χαρακτηριστικοί μιναρέδες, ύψους 41 μέτρων ο καθένας, του Jama Masjid. Παρότι έχω ξανάρθει δεν έχασα την ευκαιρία να επισκεφτώ το τζαμί άλλη μία φορά, πόσο μάλλον μια ημέρα που είχε συγκριτικά με τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας, τον περισσότερο κόσμο, αφού ήλθα Παρασκευή μεσημέρι, δηλαδή πάνω στην κύρια εβδομαδιαία προσευχή των μουσουλμάνων. Πρόκειται για το μεγαλύτερο τζαμί στην Ινδία και βρίσκεται απέναντι από το «Κόκκινο Φρούριο» το δε κανονικό όνομά του είναι Masjid-i Jahan-Numa («Το Τζαμί όπου καθρεφτίζεται ο Κόσμος»). Χτίστηκε μεταξύ 1644 και 1658 και αποτελεί τυπικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής της εποχής του Shah Jahan το οποίο το έχτισαν 5.000 τεχνίτες. Οι σκάλες που φαίνονται στη φωτογραφία να οδηγούν στην ανατολική πύλη, σηκώνονται 10 μέτρα από το δρόμο και μέσα, η συνολική του έκταση είναι γύρω στα 2.000 τ.μ. και μπορεί σύμφωνα με τον τουριστικό οδηγό που πρόλαβα να διαβάσω στο μετρό ερχόμενος, να υποδεχτεί ακόμη και 25.000 κόσμο. Συνολικά, έχει 3 πύλες, τέσσερεις πύργους και 2 μιναρέδες με 130 σκαλιά τα οποία οδηγούν σε 41 μέτρα ύψος και σε παρατηρητήρια από όπου απλώνεται η πανοραμική θέα της παλιάς πόλης. Η ώρα που τελειώνει η μεσημεριανή προσευχή της Παρασκευής συμπίπτει με την πιο πολυάνθρωπη κίνηση στην περιοχή και γενικότερα στο Παλαιό Δελχί και το μποτιλιάρισμα ολόγυρα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Η τυπική ισλαμική αρχιτεκτονική εκφράζεται μέσα από την γνώριμη «Mughal» αισθητική της Ινδικής Υποηπείρου, με κυρίαρχα το λευκό και το κόκκινο χρώμα και με βασικό υλικό τον ψαμμίτη. Άσπροι τρούλοι, ινδοσαρακήνικες γραμμές, καμάρες, σκεπαστές αψίδες με σκαλίσματα, λευκό μάρμαρο και βαριές σιδερένιες πύλες, όλα αυτά, μαζί με τον κόσμο που βλέπεις, την θέα, θέλουν τουλάχιστον μια ώρα για να σχηματίσεις μια όσο πιο πλήρη γίνεται εικόνα. Σχεδόν μία ώρα μετά, έφυγα με την εντύπωση ότι πράγματι πρόκειται για μια από τις πιο γοητευτικές γωνιές της ινδικής πρωτεύουσας ή όπως λεγόταν επί δυναστείας των Mughal οπότε και χτίστηκε, του Shahjahanbad.

Κείμενο – φωτογραφία: Zalmoxis.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s