Σεπτέμβριος 2003: Στην πυλωτή πολυκατοικίας στην οδό Δοξαπατρή στο Κολωνάκι, τοποθετήθηκαν 2 γκαζάκια. Κανείς δεν τραυματίστηκε. Από την έκρηξη είχαν προκληθεί μόνο υλικές ζημιές σε κάποια αυτοκίνητα και μια μοτοσυκλέτα.
2004: Μετά τις εκλογές, ο Γιώργος Βουλγαράκης (από τους πλουσιότερους αν όχι ο πλουσιότερος έλληνας βουλευτής) ανέλαβε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και παράλληλα αποζημιώθηκε ως… “θύμα τρομοκρατικής επίθεσης” με το ευτελές ποσό των… 200.000 ευρώ (195.5 χιλιάδες ευρώ ο ίδιος και 4.500 ευρώ η σύζυγός του, σύμφωνα με το πόθεν έσχες του 2004).
Μάρτιος 2010: Ένας 15χρονος Αφγανός, ο Χ.Ν., διαμελίζεται από βόμβα που εξερράγη όταν πήρε μέσα από τα χέρια της αδελφής του μια σακούλα με ένα ρολόι που βρήκαν σε σακούλα σκουπιδιών… Η μικρή στο Παίδων δίνει μάχη να μην χάσει την όρασή της. Στον Ερυθρό Σταυρό η μητέρα τους, η 50χρονη Ζ.Ν. πιο πολύ από τους πόνους από τα τραύματα στα άκρα και στο πρόσωπο, προφανέστατα πονά ψυχικά…
Είναι χρέος του ελληνικού κράτους που με τόση ευκολία έδωσε τα 200 χιλιάρικα ευρώ στον πλουσιότερο έλληνα βουλευτή, το λιγότερο να βρει σπίτι και να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές εισόδημα στην δύστυχη Αφγανή και να μεριμνήσει εφεξής για την κόρη της, θύματα (πραγματικής) τρομοκρατικής επίθεσης!
Μαρτίου 29, 2010 στις 8:05 πμ |
Να δώσουμε “σύνταξη” και σ’ αυτόν το γελοίο που “εμπνεύστηκε” το “γίναμε Καμπούλ.
http://swell-swell.blogspot.com/2010/03/blog-post_29.html
Μαρτίου 29, 2010 στις 12:32 μμ |
Καλα και μας το θυμισες.. Ξεχνουμε συντομα σε αυτο τον τοπο…
Μαρτίου 29, 2010 στις 1:30 μμ |
Νόμιμη και ηθική οφ-σορ είχη η Aφγανή;
Aν είχε, να της δώσουμε αποζημίωση.
Αλλιώς δεν υπάρχει εγγύηση για το νόμιμον και ηθικόν.
Μαρτίου 29, 2010 στις 1:47 μμ |
Πολύ καλή η ιδέα σου, Swell! Να του δώσουμε μάλιστα και ένα καλό εφάπαξ να φύγει και από τη χώρα!
Μαρτίου 29, 2010 στις 1:50 μμ |
Δυστυχώς ναι, Rodia! Πάρα πολύ εύκολα. Αυτό φαίνεται θυμήθηκαν και κάτι βουλευτές του Λάος που επισκέφθηκαν ενώπιον καμερών την Αφγανή στο νοσοκομείο, την οποία μέχρι να τραυματιστεί και να συγκινηθεί το πανελλήνιο, την θεωρούσαν περίπου ως παράσιτο…
Μαρτίου 29, 2010 στις 1:53 μμ |
Σωστό το σκεπτικό σου, pølsemannen! Μόνο με εξωχώριες οι αποζημιώσεις! Να το περάσουμε στο φορολογικό νομοσχέδιο, τώρα που συζητιέται στη βουλή!
Μαρτίου 30, 2010 στις 5:42 πμ |
εντυπωσιάστηκα κι εγώ. στη θέση της εντελώς α-νομίας με την οποία καθυστερούμε να δώσουμε μια στοιχειώδη αξιοπρεπή ζωή στους τυχόν μετανάστες, ανοίγουμε αφενός τη μπουκαπόρτα εισόδου, σ’ αυτό καλά κάνουμε, γιατί οι άνθρωποι αυτοί έχουν δικαίωμα να ζήσουν και να ταξιδέψουν, αφετέρου όμως δεν έχουμε καμιά υποδομή.
καμιά.
στρατόπεδα συγκέντρωσης, καταλήψεις του κερατά.
παράβολα του σατανά.
προκαλούμε με τον τρόπο και τις διαδικασίες ζωώδεις σκηνές: θυμάμαι στην ουρά για τη νομιμοποίηση των μεταναστών, έναν αίλουρο λαθρομετανάστη να πηδάει στους ώμους των υπολοίπων για να τους υποσκελίσει, κατά κυριολεξία.
κι αυτή η χώρα που τεμπελιάζει, που λέει ότι δεν έχει λεφτά, που έχει, τουλάχιστον!, πάντα κάποιον να κατηγορεί όταν οι πρωθυπουργοί της αναλαμβάνουν εξουσία και λένε το πατροπαράδοτο ‘γαμώ την τυχη μου γαμώ, τα φάγαν οι προηγούμενοι’ (αλλά κι αυτοί, προηγούμενοι είναι), είναι η χώρα χωρίς υποδομή, που ‘έχει’ ωστόσο τρύπες και τρυπάκλες και τρυπούλες για διάφορα περιστατικά. είτε για να ‘φάει’ η ίδια πριν ζητήσει το μιστό του βλαμμένου που πάει να το δώσει για να σώσει την πατρίδα του, είτε για να βουλώσει στόματα….
το περιστατικό είναι τρομερό: μια δύστυχη οικογένεια που φεύγει από φτωχό κράτος της ασίας χωρίς να ξέρουμε το γιατί, και δε μας ενδιαφέρει, έρχεται εδώ. είναι ή γίνονται ρακοσυλλέκτες.
όπου φτωχός κι η μοίρα του.
η κακή τύχη οδηγεί τη βόμβα στα χέρια του δεκαπεντάχρονου.
αυτό είναι αιτία να σκοτωθεί το ένα παιδί, να τυφλωθεί το άλλο, να σαλέψει στη μάνα.
να ένα σπίτι, να μια σύνταξη.
λες και η μόνη αιτία επιβίωσης είναι ο πόνος.
σαν να λέμε ‘ευτυχώς που έχασες τα ματάκια σου κόρη μου και πέθανε το αδελφάκι σου για να δούμε άσπρη μέρα’.
μην το νομίζετε υπερβολή.
όσο τερατώδες και να είναι.
αυτά δεν είναι λόγια της δύστυχης μάνας.
να όμως, που χωρίς υποδομές για τις καταστάσεις δυστυχίας σ’ αυτή τη χώρα που λέγεται ελλάδα, χωρίς υποδομές είτε για τους ξένους είτε για τους ντόπιους με ιδιαίτερα προβλήματα, μια μεγάλη δυστυχία γίνεται τελικά η μόνη πύλη ζωής.
πρέπει δλδ να φτάσει κάποιος μέχρι την κόλαση για να ευαισθητοποιηθεί κάποια υπάρχουσα και ξύνουσα υπηρεσία.
Απριλίου 3, 2010 στις 9:06 πμ |
Δεν θα έδινα σπίτι και σύνταξη στην οικογένεια, θα έδινα μια θέση σε ένα πολύ καλό σχολείο για το κοριτσάκι, να μεγαλώσει και να σπουδάσει και προοδευσει.
Και φυσικά θα έπαιρνα πίσω τα 200,000 ευρώ από τον Βουλγαράκη.
Περιορισμός των δαπανών και αύξηση των επενδύσεων Ζαλμόξι,
Η φιλελεύθερη λύση…
Απριλίου 11, 2010 στις 8:46 μμ |
Φίλε μου συγνώμη που θα τρολιάσω λίγο εδω μέσα σε άσχετο κείμενο αλλά ήθελα να σου πω κάτι…
20ος τίτλος.