Πώς πέρασα στη Σενεγάλη και στη Γκάμπια (χαβαλέ είχε…)!

Μερικά από τα ταξίδια που έχω κάνει στην “Μαύρη Ήπειρο”, επικεντρώθηκαν στη Δυτική Αφρική. Είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της
Έτυχε λοιπόν να βρεθώ πριν λίγα χρόνια εκεί για διακοπές. Για να πω την αλήθεια, η Αφρική δεν είναι και η πρώτη μου επιλογή, συνήθως προτιμώ την Ασία και την Αμερική (Νότια, Βόρεια και Κεντρική) όσο δε για την Ευρώπη, κάποια τριήμερα το πολύ…
Σε ένα συγκεκριμένο ταξίδι μου, φόρτωσα στο πρόγραμμα της Δυτικής Αφρικής, Μαυριτανία, Cabo Verde, κ.λπ. αλλά στην πορεία βρέθηκα να… ανεβαίνω τον Νίγηρα και να καταλήγω στο Τιμπουκτού!
Τέλος πάντων…Στο ταξίδι μου αυτό, “βάση” είχα τη Σενεγάλη και την Γκάμπια.
Σημειωτέον ότι πέρασα πολύ ωραία, παρότι συνέβαιναν διάφορα απρόοπτα.
Η “καλή ημέρα” φάνηκε από το πρωί (ή μάλλον νύχτα για να είμαστε ακριβείς).
Η πτήση από το Μιλάνο είχε καθυστέρηση και έτσι έφτασα νύχτα στην πρωτεύουσα της Σενεγάλης, το Ντακάρ. Είχα σκοπό να αφήσω την πόλη αυτή για το τέλος και να νοικιάσω ένα Ι.Χ. για να γυρίσω την περιοχή. Ωστόσο, δεν ήταν εύκολη υπόθεση να βρω ξενοδοχείο ψάχνοντας έστω και για μία νύχτα.
Με τα πολλά βρήκα ένα στο κέντρο της πόλης.
Τιν επομένη νοίκιασα ένα Citroen με το οποίο θα γύριζα τη Δυτική Αφρική ή τέλος πάντως ό,τι θα προλάβαινα μέσα σε 1,5 μήνα και… άρχισε η ταλαιπωρία.
Εϊχα σκοπό να φύγω 10 το πρωί για να είμαι στην Banjul, την πρωτεύουσα της διπλανής χώρας Γκάμπια, κατά τις 6 το απόγευμα.
Αμ, δε!
Αρχικά, τρώω ένα μποτιλιάρισμα με ακινησία μίας ώρας στο λιμάνι όπου βγήκα για να… “κόψω” και καλά (με πήρε στο λαιμό του ο χάρτης).
Κάθε τόσο σταματούσα να τραβήξω φωτογραφίες, πότε στο Fatich, πόυε στο Kaolack, πότε από ‘δω, πότε από ‘κει… Δε γίνεται να μη σταματήσεις με όσα βλέπεις. Πάντως, αν κάτι αξίζει τον κόπο να δει κάποιος στη διαδρομή, είναι το μεγάλο τζαμί της αδελφότητας Baye-Niass, στο Kaolack. Έτσι, μετά τη μία ώρα στο λιμάνι, πάει άλλη μια ώρα μόνο για φωτογραφίες. Όχι ότι με “κυνηγούσε” κανείς και βιαζόμουνα. Κάθε άλλο. Απλώς, βαριόμουνα -κάτι η διαδρομή κάτι η ζέστη, κάτι κοίτα από ‘δω, κάτι “χάζεψε” από ‘κει- να ψάχνω χάρτες και οδηγούς για το πού θα έμενα το βράδυ αν έχανα το τελευταίο φέρρυ που θα με μετέφερε στις 10 το βράδυ από το λιμάνι της Barra στην Banjul.
Στα σύνορα, γινόταν το αδιαχώρητο. Χωρικοί και από τη μία και από την άλλη πλευρά των συνόρων να περιμένουν να περάσουν μετά το τέλος της δουλειάς τους. Ευτυχώς στο τελωνείο απ΄την πλευρά της Σενεγάλης υπήρχε ειδική ουρά για τους μη υπηκόους Γκάμπιας και Σενεγάλης και ξεμπέρδεψα σχετικά νωρίτερα απ΄ όσο αρχικά φοβόμουν βλέποντας τις ατέλειωτες ουρές.

Φθάνοντας στη Γκάμπια, είχε πια αρχίσει να σκοτεινιάζει. Με το που μπαίνω στο φυλάκιο για έλεγχο διαβατηρίων, κ.λπ. να ‘σου η στραβή: Ο αστυνομικός / “επίτροπος” / αξιωματικός / τελωνοφύλακας / γραφειοκράτης / ένστολος δημόσιος υπάλληλος (ούτε που κατάλαβα τί ακριβώς ήταν, απ΄τις κινήσεις του, τις διαταγές που έδινε στους υπόλοιπους και τις αρμοδιότητές του, έδειχνε σαν κάτι απ΄ όλα αυτά μαζί και αλίμονο αν στράβωνε μαζί σου, ήταν “φως φανάρι” που θα σου έκανε τη μέρα “μπ…έλο”).
Τί τό ‘θελα να το σκεφτώ, αυτό; Ο αστυνομικός / “επίτροπος” / αξιωματικός / τελωνοφύλακας / γραφειοκράτης / ένστολος δημόσιος υπάλληλος ήταν βέβαιος πως έπρεπε να έχω βίζα στο διαβατήριό μου πριν περάσω τα σύνορα για να μπορέσω να συνεχίσω το ταξίδι μου.
Εγώ να προσπαθώ να του εξηγήσω πως η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν είναι μόνο οι Άγγλοι και οι Γάλλοι που μπαίνουν χωρίς βίίζα. Ο τύπος βέβαια αγνοούσε προφανώς και την ύπαρξη της Ελλάδας. Οπότε, παίρνει με τα πολλά ένα τηλέφωνο, από αυτά που λειτουργούν με μανιβέλα και που υπήρχαν στα επαρχιακά τηλεφωνεία τη δεκαετία του 1950: (-”Ιέλα! Προυτεύουσα ικεί”; ένα τέτοιο πράμα…).
Με τα πολλά, κατάφερε να,… “πιάσει πρωτεύουσα” ή όπου αλλού έπαιρνε (αν και που άλλού να τηλεφωνούσε για να μάθει αν η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. και αν χρειάζεται ή όχι βίζα…).
Είχε περάσει κάμποση ώρα και είχε νυχτώσει. Όταν επιτέλους ο αστυνομικός / “επίτροπος” / αξιωματικός / τελωνοφύλακας / γραφειοκράτης / ένστολος δημόσιος υπάλληλος βεβαιώθηκε πως μπορούσα να μπω χωρίς βίζα και ήλθε η ώρα για την σφραγίδα εισόδου… blackout!
Πήχτρα σκοτάδι, τόσο σκοτάδι που μου θύμησε τα γνωστά ρατσιστικά ανέκδοτα!
Η ώρα να περνάει και να ψάχνουν κάτι φαντάροι με ένα φακό το διαβατήριό μου. Βρε εδώ το διαβατήριο… Εκεί το διαβατήριο… Πουθενά το διαβατήριο. Πιάσε ο ένας να δει αν είναι ευρωπαίκό, πιάσε ο άλλος να το χαζέψει που δεν είχε ξαναδεί ελληνικό διαβατήριο, πιάσε ο τρίτος να γνωματεύσει αν χρειάζεται ή όχι βίζα, άφαντο!
Και η ώρα να περνάει…
Εν πάση περιπτώσει, έρχεται το ηλεκτρικό, και ένας στρατιώτης με το χαρακτηριστικό χαζοχαρούμενο χαμόγελο ενοχής (“εγώ το’χα αλλά δεν το θυμόμουνα”) το παρουσίασε στον αστυνομικό / “επίτροπο” / αξιωματικό / τελωνοφύλακα / γραφειοκράτη / ένστολο δημόσιο υπάλληλο, για ν’ ακούσει βέβαια την κατσάδα της ζωής του.
Απομακρύνομαι από τα σύνορα, διαπιστώνοντας πως ως “φρονίμων παιδί” είχα προνοήσει για καθυστέρηση όχι 3 που είχα ως τώρα, αλλά 6 ωρών! Τί διάολο θα μποροσε να συμβεί…
Και… συνέβη!
Με είχαν προειδοποιήσει στο Ντακάρ να νοικιάσω καλύτερα τζιπ παρά κανονικό Ι.Χ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Είχα ρωτήσεις για τους δρόμους τους και μου είπαν πως ήταν μια χαρά. Αλλά εννοούσαν για τους δρόμους της Σενεγάλης. Διότι, οι δρόμοι της Γκάμπια δεν ήταν δρόμοι. Ήταν χαντάκια, λακούβες, παγίδες, τάφροι με… λίγη άσφαλτο!
Εκεί που πήγαινα με 80 χιλιόμετρα την ώρα, ξαφνικά, στα 10! Όταν οι δρομοι επέτρεπαν τα 20 χιλιόμετρα, γινόταν πάρτυ!
Κατά τις 9 και κάτι, φάνηκαν από μακριά τα φώτα της Μπάρρα!
“Γιεσςςςςςςς”! εϊπα! Επιτέλους! Ευτυχώς που είχα προνοήσει για 6 ώρες καθυστέρηση και έφτασα στην ώρα μου.
Μπαίνω στο, λιμάνι, αλλά προς απογοήτευσή μου, μου κάνουν νόημα να γυρίσω πίσω, σχεδόν στην είσοδο της πόλης διότι εκεί εκδίδονται τα εισιτήρια!
Πάω στο εκδοτήριο, βγάζω λεφτά και… “τόμπολα”!
“Δις ιζ Γκάμπια μάνυ , σερ! Γιου καν μπάη τίκετ του έντερ δε φέρρυ γουιδ δεμ, μπατ γιου νηντ όλσοου του παίη ιν σένεγκαλ μάνυ, μπηκώουζ γιορ καρ χαζ σένεγκαλ νάμπερς”!!!
Απίστευτο! Έπρεπε να πληρώσω για τον εαυτό μου σε νόμισμα Γκάμπιας, δηλαδή σε Νταλάσι και για το αυτοκίνητο σε νόμισμα Σενεγάλης .Έλα όμως που δεν είχα ούτε ένα δυτικοαφρικάνικο φράγκο πάνω μου! Τα είχα φάει όλα πριν περάσω τα σύνορα! Άντε τώρα 10 παρά το βράδυ, να κάνεις συνάλλαγμα σε μια κωμόπολη 5.000 κατοίκων! Η κοπέλα στο ταμείο μου είοε πως μόλις της είχαν τελειώσε τα φράγκα (“τέρμα τα δίφραγκα”, στην κυριολεξία)ι. Με άφησε να περιμένω και πετάχτηκε κάπου να βρει. Τα κατάφερε, πλήρωσα σε φράγκα, φτου ξανά μανά για το λιμάνι, αλλά…
…αλλά… “άτιμη αποικιοκρατία”!
Η Γκάμπια ήταν παλαιά αγγλική αποκία. Και τί λοιπόν βρήκαν εκαί και κράτησαν από τους Άγγλους;
Την κουζίνα; Ευτυχώς γι αυτούς, όχι!
Τα διόροφα λεωφορεία; Ντσκ! Ούτε!
Ναι, σωστά, κράτησαν την ακρίβεια των αναχωρήσεων!
Ο καπετάνιος δεν με περίμενε ούτε 10 δευτερόλεπτα! Στις 10 ακριβώς αναχώρησε!
Ευτυχώς που βρήκα μια τρύπα να μείνω σε ένα κάτι σαν ξενοδοχείο, σαν φρούριο, σαν χάνι… Ακόμη και τώρα δεν έχω καταλάβει τι ήταν.Θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου να σηκώνομαι κάθε μισή ώρα, να βγω από την “κάσα” μου, να ζητώ να μου ανοίξουν την πύλη για να βρω παγωμένο νερό, μην πάω από αφυδάτωση. 21 Ιουλίου, ξημερώνοντας 22, ντάλα καλοκαίρι δηλαδή στην Αφρική, με αφόρητη ζέστη και υγρασία (μιας και ήμασταν πάνω στο ποτάμι) σχεδόν 100%.
Πάμφθηνες τιμές, αλλά το δωμάτιο ήταν ίσα ίσα ένα κρεβάτι με τσιμέντο ολόγυρα και μια σκεπή για θεωρείται πως βρισκόταν σε δωμάτιο!
Έτσιι, στη Banjul έφθασα την επόμενη ημέρα.
Παίρνω το φέρρυ, φτάνω στην πρωτεύουσα, προσπαθώ να προσανατολιστώ με τον χάρτη για να φτάσω στο Bakau όπου σκόπευα να μείνω, αλλά…
…αλλά ήταν 22 Ιουλίου!

-”Today is 22 of July, sir! The Revolution Day”!
Όπερ σημαίνει πως οι δρόμοι είχαν κλείσει διότι θα μιλούσε στον κόσμο ο πρόεδρος.
Δε βαριέσαι, είπα… Πόσο θα μιλήσει; Θα πει 2 – 3 πράγματα, θα τραβήξω καμια δυο φωτογραφίες και θα φύγω!
Αμ έλα που μπροστά στον Al Haji Yahya Jammeh ακόμη και ο Fidel Castro είναι λάκων! Τον ατέλειωτο είχε. Ευτυχώς ένας αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για την συγκέντρωση μου έδωσε ένα μοτοσυκλετιστή με στολή να μπει μπροστά για να ανοίξει δρόμο. Έτσι έφυγα…

Ένα άλλο περιστατικό μου έτυχε επιστρέφοντας από Γκάμπια στη Σενεγάλη:
Περνάω τα σύνορα της Γκάμπια. Πριν φτάσω στο έδαφος της Σενεγάλης, μέσα στη νεκρή ζώνη… “μπάμ!”. Λάστιχο!
“Φτού σου, την ατυχία μου μέσα”!
Κατεβαίνω να ολλάξω λάστιχο, αλλά ρεζέρβα πουθενά.
Ψάχνω στο καπώ, ψάχνω στο πορτ μπαγκάζ, ψάχνω κάτω από τα καθίσματα, πουθενά ρεζέρβα!
“Όχι, ρε πούστη μου!”, λέω. “Δε γίνονται αυτά, μέσα στη νεκρή ζώνη”!
Ξαφνικά, βλέπω αξωματικούς και φαντάρους και από τις δύο πλευρές των συνόρων, να έχουν μαζευτεί ολόγυρα γελώντας. ¨Οπως μου έδειξαν, η ρεζέρβα ήταν… κάτω από το σασί του αυτοκινήτου!
Μάλιστα, προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν κιόλας! Ασ΄τα! Βιντεοκωμωδία καταντήσαμε…

Στην Γκάμπια έμεινα σε ένα πολύ συμπαθητικό ξενοδοχείο. Καμπάνα, ιδιωτική παραλία, μπαρ στην ίδια πλαζ, θέα τον Ατλαντικό, με ελαχιστα χρήματα (17 ευρώ ή κάτι τέτοιο). Κάθε φορά που έβγαινα λοιπόν, μου την έπεφταν οι πιο περίεργοι τύποι για τον πιο περίεργο λόγο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολλοί με περνούσαν για κάποιον σκάουτερ ταλέντων / ατζέντη παικτών και όλοι μου έλεγαν να πάω να δω κάτι ταλέντα της μπάλας που θα έκαναν θραύση ως ποδοσφαιριστές στην Ευρώπη!
Άλλοι με ρωτούσαν αν θα σκεφτόμουνα να υιοθετήσω ένα παιδί (κάτι που είχε παίξει και παλαιότερα αλλά δεν έκατσε) άλλοι να με καλούν σε σχολεία (κάτι που δέχτηκα ευχαρίστως μιας και είχα ήδη πάρει μαζί μου τετράδια, μολύβια, κ.λπ για μεγάλο αριθμ.ο παιδιών) και άλλοι να με ρωτούν αν ενδιαφερόμουν για το… βουντού!

Στην Juffure, βρίσκεται το χωριό όπου υποτίθεται ήταν η πατρίδα του Kunta Kinte.Του ήρωα (σκλάβου που μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ) του βιβλίου του Αlex Hale “Roots” το οποίο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο.
Ο ξεναγός που βρήκα εκεί μου εξήγησε τί τραβούσαν οι σκλάβοι. Τους στοίβαζαν μαστουρωμένους από τον παραισθησιογόνο (αλλά και πρόξενο ευκοιλιότητας…) χυμό από το δένδρο μπαομπάμπ δεκάδες σε μια καλύβα πάνω σε ένα δέντρο εμβαδού 2 x 2 ο ένας πάνω στον άλλο και -φυσικά- οι περισσότεροι πέθαιναν από τη ζέστη και την ασφυξία. Όσοι επιβίωναν σημαίνει ότι ήταν πολύ γεροί και έκαναν για σκλάβοι. Τους τάιζαν μετά με το ζόρι σε ένα νησάκι απέναντι από το παραθαλάσσιο αυτό χωριό απ΄ όπου δεν μπορούσαν να αποδράσουν (και μεγάλη η απόσταση ως τη στεριιά, χώρια οι καρχαρίες…). Τέτοια απανθρωπιά οι αποικιοκράτες Πορτογάλοι.
Ε, λοιπόν, εκεί ήταν και ένα γκρουπ Πορτογάλων. Τους βρήκα να έρχονται μεσ΄την τρελλή χαρά. Σε 10′ δεν μιλούσε κανένας τους. Σοκαρισμένοι για τους ένδοξους προγόνους τους. Ο ξεναγός, “πειραχτήρι”, την είχε πιάσει τη φάση, μου κλείνει συνθηματικά το μάτι και τους ρωτάει: “Από πού είστε”; Και όλοι μαζί, λες και ήταν συνννοημένοι: “Δεν είμαστε Πορτογάλοι! Βραζιλιάνοι είμαστε”!

Άλλο ένα ενδιαφέρον μέρος είναι η περίφημη λίμνη Lac Rose και ονομάζεται έτσι για το ροζ χρώμα του νερού της και τη μεγάλη πυκνότητα αλάτων.

Αυτά προς το παρόν, θα ξαναγράψω για την περιοχή (ελπίζω σύντομα)

Ε, είμαστε, η χαρά του παιδιού...

To νησί Gorée, γνωστό ως Maison des esclaves

Η μήκους 507 μ. γέφυρα Faidherbe, σήμα κατατεθέν του St Louis, πρωτολειτούργησε το 1897

Ψαρόβαρκες μεταξύ Bakau και Cape Point

Ο Σενεγάλης, φυσικό σύνορο Σενεγάλης & Μαυριτανίας

Κάποτε περνούσε τραίνο από 'δω...

Αραμπάς περνά...

Εν αναμονή γαμήλιου πάρτυ

Στο Βόρειο Kombo

Στο παζάρι

Περιμένοντας το φέρυ της γραμμής Banjul - Bakau

Άντε και σε Μουντιάλ!

Μπαίνοντας στην Γκάμπια έπεσα σε εμπρηστική ομιλία του δικτάτορα AlHaji Yahya Jammeh

Και λίγο ειδυλλιακό τοπία

Οι 3 Χάριτες

Αποκιακό χρώμα...

Δρόμος στην Serekunda

Το συμβόλαιο για το αυτοκίνητο που νοίκιασα στο Dakar

Σ΄αυτή τη γειτονιά έμενα στο Ντακάρ.

Κείμενο – φωτογραφίες: Zalmoxis

Ετικέτες: ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, ΑΦΡΙΚΗ, ΓΚΑΜΠΙΑ, ΣΕΝΕΓΑΛΗ, ΤΑΞΙΔΙΑ, ZALMOXIS