Έχουν περάσει 6 δεκαετίες από τότε που ενέσκηψαν τα 3 μεγαλύτερα «άλυτα» προβλήματα της διεθνούς διπλωματικής (και πολιτικής / στρατιωτικής) σκακιέρας: Το Κασμίρ, η Κύπρος και η Παλαιστίνη. Επίσης 6 δεκαετίες παρήλθαν (61 χρόνια για την ακρίβεια) και από τις 2 πρώτες αποστολές «κυανοκράνων» του ΟΗΕ και αυτές ήταν –πού αλλού; – στο νεοσύστατο τότε κράτος του Ισραήλ (United Nations Truce Superbision Organization – UNTSO) και στο Κασμίρ (United Nations Military Observer Group in India and Pakistan – UNMOGIP).
Κοινός παρονομαστής των προβλημάτων αυτών, είναι η εγκληματική πρακτική του «διαίρει και βασίλευε» που ακολούθησαν οι Άγγλοι, χάρη στους οποίους χθεσινοί γείτονες μεταβλήθηκαν σε θανάσιμους εχθρούς. Όπως κοινά είναι επίσης, τα εθνικά (αλλά και άλλα, όπως λ.χ. φυλετικά και θρησκευτικά) πάθη (δεν θα μιλήσουμε για δίκια, αυτά ναι μεν μπορούν να συνυπολογιστούν για τη λήψη των όπ[πιων αποφάσεων, αλλά προφανώς οι περισσότεροι τα έχουν “γραμμένα” κανονικά…) που αποτρέπουν την λογική των δύο κρατών.
Ποιές είναι οι προοπτικές σήμερα; Οι αδέξιοι χειρισμοί όσων έχουν το δίκιο και οι καλά μελετημένες κινήσεις όσων έχουν άδικο, κατόρθωσαν στην περίπτωση της Κύπρου να επιβάλουν ως μονόδρομο τα δύο χωριστά κράτη. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στη Μέση Ανατολή. Οι ακραίοι και από τις δύο πλευρές ισχυρίζονται πως ο τόπος δεν χωράει και Ισραηλινούς και Άραβες. Όσον αφορά το Κασμίρ, είναι και για Ινδία και για Πακιστάν “εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα”. Η παραμικρή εκχώρηση θα θεωρηθεί εθνικό έγκλημα (και το λιγότερο που μπορεί να συμωεί, το πιο ανώδυνο, θα είναι κάποιος απότους 2 ηγέτες να έχει το τέλος του Ρατζίβ Γκάντι που από του Ταμίλ θεωτήθηκε “προδότης”) .
Δύο κράτη (Ινδία – Πακιστάν) ή θα μοιραστούν το de facto διχοτομημένο (τυπικώς τριχοτομημένο λόγω της κατοχής τμήματός του και από την Κίνα) Κασμίρ ή θα συνεχίσουν να ζουν επί ποδός πολέμου (και από την άνοιξη του 1998 και «πυρηνικού πολέμου»).
Δύο κράτη στην Μέση Ανατολή (Ισραήλ και Παλαιστίνη) θα αναγκαστούν να συμβιώσουν, διαφορετικά η ανθρωπότητα θα συνεχίσει να παρακολουθεί σκηνές βίας και φρίκης στην ευρύτερη περιοχή, από Λίβανο μέχρι Ιράκ και να επικρατούν -όπως συνέβη στις τελευταίες εκλογές σε Ισραήλ και Παλαοστίνη- οι ακραίες φωνές.
Δύο κράτη, ελληνοκυπριακό και τουρκοκυπριακό θα δημιουργηθούν στην Κύπρο, διαφορετικά ή το σημερινό πρόβλημα θα «σέρνεται στον αιώνα τον άπαντα» ή θα αναγκαστούν οι δύο κοινότητες να συμβιώσουν σε μια ομοσπονδία -ή μια συνομοσπονδία (εάν βεβαίως μπορεί να πιστέψει κάποιος σώφρων κάτι τέτοιο, καθώς το πείραμα των συνομοσπονδιών στις περισσότερες των περιπτώσεων αποδείχθηκε αποτυχημένο)- και πάντως προς δυσαρέσκεια Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων καθώς το καθεστώς της περιόδου 1964 – 1974, αυτό, πάει, τελείωσε οριστικά, κάτι που πολλοί αρνούνται πεισματικά να δεχτούν…
Οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους, απεύχονται τη λύση “2 κράτη”. Γι αυτούς, η βέλτιστη λύση είναι “ένα κράτος” (και προφανώς “το δικό μου”). Άλλοι πάλι βολεύονται με το να παραμένει η κατάσταση ως έχει, καθώς δεν κερδίζουν μεν, αλλά και δεν δίνουν κιόλας. Και άλλοι, προσβλέπουν μεν στη λύση “2 κράτη” χωρίς όμως να το “φωνάζουν” για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης (κάτι τέτοιο θα εθεωρείτο προδοτικό, όταν η κοινή γνώμη έχει εθιστεί σε μεγαλοϊδεατισμούς τύπου “έχουμε το δίκιο, όλα δικά μας”).
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:
Το Κασμίρ και το μελλοντικό στάτους αυτής της τριχοτομημένης περιοχής είναι αναμφίβολα ένα από τα πλέον δισεπίλυτα προβλήματα διεθνώς.
Η περιοχή αυτή βρίσκεται μεταξύ Βορειοδυτικής Ινδίας, Βορειοανατολικού Πακιστάν και Θιβέτ και έχει περί τα 5 εκατομμύρια πληθυσμό.
Όταν το 1947 αποχώρησαν οι Άγγλοι αποικιοκράτες από τις Ινδίες, δημιουργήθηκαν δύο κράτη: η Ινδία με ινδουιστική πλειονότητα και το Πακιστάν με μουσουλμανική και αυτό απαρτιζόταν από το Δυτικό Πακιστάν (νυν Πακιστάν) και το Ανατολικό Πακιστάν (νυν Μπάνγκλαντες) τα οποία χωρίζονταν μεταξύ τους γεωγραφικώς από την Ινδία.
Οι λαοί των 625 πριγκιπάτων των Βρετανικών Ινδιών βρέθηκαν με βάση τη δημογραφική σύνθεση κάθε περιοχής είτε στο μουσουλμανικό Πακιστάν είτε στην ινδουιστική Ινδία, ένα διαχωρισμό τον οποίο επέλεξαν οι Άγγλοι (παρά τις εκκλήσεις του Μαχάτμα Γκάντι για συμφιλίωση και συμβίωση των δύο κοινοτήτων) βάζοντας προς τούτο μπροστά τον εθνικιστή μουσουλμάνο Muhammad Ali Jinnah (حمد علی جناح) ο οποίος έθεσε ζήτημα ανεξάρτητου μουσουλμανικού κράτους των Ινδιών. Ενώ λοιπόν όλες οι περιοχές αποδόθηκαν με βάση την περίφημη γραμμή Rafcliffe (την οποία χάραξε με αυθαίρετα κριτήρια ο Cyril Radcliffe, ένας δικηγόρος ο οποίος χωρίς καν να γνωρίζει τίποτε για την Ινδία, ανέλαβε μέσα σε 5 εβδομάδες να χαράξει τα σύνορα μιας περιοχής 450.000 τ. χλμ. όπου ζούσαν εκατομμύρια πολίτες) το πρόβλημα του Κασμίρ αποδείχθηκε δισεπίλυτο.
Οι ρίζες του προβλήματος αυτού θα πρέπει να αναζητηθούν έναν αιώνα ενωρίτερα, στον πρώτο πόλεμο μεταξύ Άγγλων και Σιχ το 1845. Ο Gulab Singh, ινδουιστής βασιλιάς (raja) του Jammu έδωσε χρήσιμες πληροφορίες στους Άγγλους για τον στρατό των Σιχ και αυτοί του το ανταπέδωσαν αναγνωρίζοντάς τον ως μεγάλο βασιλιά (maharaja) του Κασμίρ, του 2ου σε έκταση κρατιδίου των Ινδιών. Απόγονός του ήταν ο Hari Singh ο οποίος έγινε μαχαραγιάς το 1925. Το 1947 και ενώ ο πληθυσμός του Κασμίρ ήταν κατά 77% μουσουλμανικός, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους μονάρχες απέφυγε να ακολουθήσει το λαϊκό αίσθημα και μέχρι τις 14/15 Αυγούστου όταν δημιουργήθηκαν τα δύο κράτη (τα μεσάνυχτα ώρα 00:00 της 15ης Αυγούστου 1947 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη η Ινδία ενώ ταυτόχρονα, στις 23:30 ώρα Πακιστάν -λόγω της διαφοράς ώρας κατά 30’- ανακηρύχτηκε ανεξάρτητο και το Πακιστάν, με ημερομηνία όμως 14 Αυγούστου) δεν είχε αποφασίσει αν το Κασμίρ θα υπαγόταν στο Πακιστάν ή στην Ινδία, προφανώς επιδιώκοντας να αναγνωριστεί βασιλιάς ενός ανεξάρτητου κράτους .
Καθώς λοιπόν ο μαχαραγιάς κωλυσιεργούσε, Πακιστανοί παραστρατιωτικοί εισέβαλαν στο Κασμίρ. Αυτός τότε ζήτησε τη βοήθεια της Ινδίας η οποία όμως απαίτησε ως αντάλλαγμα να υπογράψει την ένωση με αυτήν, όπως και συνέβη, στις 26 Οκτωβρίου 1947 κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο πρώτος Ινδοπακιστανικός πόλεμος (με το Πακιστάν να μην αναγνωρίζει την ύπαρξη επίσημου εγγράφου υπαγωγής του Κασμίρ στην Ινδία). Ο ΟΗΕ ζήτησε στη συνέχεια δημοψήφισμα, η Ινδία απαίτησε να φύγουν οι Πακιστανοί παραστρατιωτικοί και το πρόβλημα διαιωνίζεται…
Σήμερα, τα δύο τρίτα του Κασμίρ κατέχονται από την Ινδία με πρωτεύουσα το Σριναγκάρ. Η περιοχή ονομάζεται Jammu Kashmir και αποτελεί το ινδικό κρατίδιο με τον περισσότερο μουσουλμανικό πληθυσμό ενώ περίπου το ένα τρίτο ανήκει στο Πακιστάν (Azad Kashmir, διοικητικά μαζί με τις λεγόμενες Βόρειες Περιοχές) ενώ ένα μικρό μέρος κατέλαβε η Κίνα (Aksai Chin).
Αυτός λοιπόν ο επίγειος παράδεισος όπως θα μπορούσε να είναι αν δεν επικρατούσε η βία (όποιος έχει επισκεφτεί είτε το «ειδυλλιακό» ινδικό Κασμίρ είτε το πακιστανικό με τη μοναδική «άγρια ομορφιά», πόσο μάλλον λοιπόν και τις δύο πλευρές, θα συμφωνήσει με τον χαρακτηρισμό) πλήττεται από εναλλαγές εντάσεων και ύφεσης, με 3 ινδοπακιστανικούς πολέμους (1948, 1965 και 1999) με τα ινδικά στρατεύματα να ελέγχουν το Srinagar, διάφορους πολέμαρχους να ελέγχουν ορεινά χωριά, βομβιστές να επιτίθενται σε κυβερνητικά κτίρια, σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές να επιτίθενται με βιτριόλι σε μουσουλμάνες που «δεν τηρούν τα ήθη» και χάρτες ινδικούς και πακιστανικούς που κάθε άλλο παρά συμφωνούν μεταξύ τους ως προς τα σύνορα των δύο χωρών στο Κασμίρ…
Η κόντρα Ινδίας – Πακιστάν βολεύει σήμερα όπως είναι προφανές τις ΗΠΑ, το πετρελαϊκό καρτέλ (π.χ. η δημιουργία του IPI, του αγωγού Ιράν – Πακιστάν – Ινδίας που είναι και ένας «εφιάλτης» των πολυεθνικών πετρελαίου) τις πολεμικές βιομηχανίες, τις σχέσεις Δύσης με Κίνα (παλαιός στρατηγικός εταίρος του Πακιστάν και ανταγωνιστής της Ινδίας) και όχι μόνο αυτούς…
Το Πακιστάν συνεχίζει να ζητά δημοψήφισμα. Η Ινδία το αρνείται διότι δεν την συμφέρει κάτι τέτοιο.
Ως μόνη μόνιμη λύση προβάλλει ως εκ τούτου η και de jure διχοτόμηση του Κασμίρ σε Ινδικό και Πακιστανικό με τα σύνορα στη Γραμμή Ελέγχου που χάραξε ο ΟΗΕ μετά τον πρώτο πόλεμο.
Το δεύτερο πρόβλημα, το Κυπριακό, έχει τις ρίζες του και αυτό στο 1948 και αυτό με την γνωστή βρώμικη διπλωματία των Άγγλων.
Τη χρονιά εκείνη οι Άγγλοι προκειμένου να αποφύγουν την προοπτική μιας ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα συμπράττουν με το όργανο των Τουρκοκυπρίων ΚΑΤΑΚ (Ίδρυμα Τουρκικής Μειονότητας Κύπρου) το οποίο είναι κεμαλικής νοοτροπίας και που σκοπό έχει την παρεμπόδιση της ένωσης. Οι Άγγλοι επιτυγχάνουν την μετονομασία των μουσουλμάνων Κυπρίων σε «Τουρκοκύπριους» και με πολλά ακόμη μέτρα, εκεί που η Τουρκία ήδη 2 δεκαετίες νωρίτερα είχε παραιτηθεί από οποιεσδήποτε βλέψεις στην Κύπρο κατόρθωσαν και την έβαλαν «από το πουθενά» στο παιχνίδι!
Η ελληνοκυπριακή πλευρά πάλι με μία σειρά άστοχων ενεργειών κατόρθωσε να εκχωρήσει και να απολέσει δια παντός τα δίκαιά της.
Κατ’ αρχήν, «έβαλε την υπογραφή της» (δια του τότε υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Αβέρωφ) στη συμφωνία της Ζυρίχης και στη συνέχεια στη διάσκεψη του Λονδίνου (1959) εκχωρώντας στο 18% του πληθυσμού συγκυριαρχία με το 82% (για παράδειγμα οι Τ/Κ θα συμμετείχαν στον στρατό κατά 40%) και δεσμεύοντας επ’ άπειρον την Κύπρο με ένα σύνταγμα που δεν θα μπορούσε να αλλάξει. Εθνικό έγκλημα; Μπορεί…
Και όταν αποδείχθηκε πως το σύνταγμα βόλευε μόνο τους Τ/Κ καθώς δυναμίτιζε κάθε προσπάθεια λειτουργίας του κράτους, ήλθε η πρώτη «αφορμή», η καταγγελία της μονομερούς αλλαγής συντάγματος από τον Μακάριο, ο οποίος επί μία 10ετία (1964 – 1974) δεν αναγνώριζε τη δικοινοτικότητα του συντάγματος.
Από το 1960 λοιπόν μέχρι σήμερα παίχτηκε και από τις δύο πλευρές ένα πόκερ με πολιτικές μπλόφες, με αντισυνταγματικούς νόμους (π.χ. αυτός της 20ης Ιουλίου 1965 με τον οποίο παρατεινόταν για ένα χρόνο η θητεία του προέδρου και της βουλής και άλλαζε ο εκλογικός νόμος, κάτι που σύμφωνα με Άγγλους και Τ/Κ συνιστούσε παραβίαση του συντάγματος) καχυποψία, δολοφονίες, τραμπουκισμούς, πραξικοπήματα, βιασμούς, ομαδικές εκτελέσεις, παρασκήνιο, κρυφούς εξοπλισμούς, επεμβάσεις, κατοχή, προδοσίες…
Αν λοιπόν όλα αυτά αποτελούν εχέγγυα για επανένωση της Κύπρου χωρίς κινδύνους, έχει καλώς. Όμως, εδώ πρόκειται για κάτι γενικότερο. Πρόκειται:
Για Έλληνες εναντίον Τούρκων.
Για χριστιανούς εναντίον μουσουλμάνων.
Για πλούσιους κοινοτικούς και μέλη της ευρωζώνης εναντίον φτωχών εποίκων από τα βάση της Ανατολίας πουν θέλουν κι αυτοί… «κοινοτικά πακέτα».
Αυτά ας τα έχουν υπόψη τους όσοι ελαφρά τη καρδία έσπευσαν πριν μερικά χρόνια να υποστηρίξουν το σχέδιο Ανάν…
Οι λύσεις λοιπόν είναι οι εξής:
1. Η διαιώνιση του προβλήματος (ένα πραγματικό άγος για την Ευρώπη).
2. Δύο χωριστά κράτη (ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό).
3. Επανένωση είτε σε ομοσπονδία είτε σε συνομοσπονδία. Όσο είναι δυνατό δηλαδή να συμβιώσουν οι δύο κοινότητες, πράγμα μάλλον απίθανο…
Όσοι πάντως είναι υπέρ της 1ης άποψης καλά κάνουν, δικαίωμά τους, θα ήταν τιμιότερο όμως από μέρους τους, να βγουν και να το πουν τίμια και χωρίς περιστροφές…
Όσον αφορά στο τρίτο πρόβλημα, αυτό θεωρείται μεν διεθνώς το πλέον δυσεπίλυτο αν και δεν είναι βέβαιο αυτό. Για παράδειγμα, είναι απορίας άξιον πώς μπορεί να θεωρείται ευκολότερη η λύση στο Κασμίρ το οποίο αρκεί και μόνο το έχει τριχοτομηθεί μεταξύ 3 πυρηνικών δυνάμεων, της «τιμής ένεκεν» μόνιμης έδρας της ισλαμικής συνδιάσκεψης επί Ζία Ουλ Χακ, της «μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο» και της «χώρας του Δράκου» για αναδείξει το μέγεθος του προβλήματος…
Μόλις πριν 72 ώρες, ο ειδικός απεσταλμένος του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, Ρωσία, ΟΗΕ, ΕΕ) στη Μέση Ανατολή Τόνι Μπλερ κάλεσε ευθέως τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπένιαμιν Νετανιάχου να ξεκινήσει αμέσως συνομιλίες για τη δημιουργία του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, ενώ και ο αμερικανός απεσταλμένος Τζόρτζ Μίτσελ θα μεταβεί στις 13 Απριλίου στην Μέση Ανατολή για να ξαναρχίσει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ενόψει της δημιουργίας Παλαιστινιακού Κράτους.
Οι προοπτικές εδώ είναι δεδομένες. Ή θα υπάρχουν δύο κράτη με αλληλοσεβασμό και χωρίς τσαμπουκάδες του τύπου «αυτή η γη είναι μόνο αραβική» ή «μόνο ιουδαϊκή» ή θα επικρατούν από τη μία πλευρά τα γεράκια και από την άλλη διάφοροι ισλαμιστές, ισλαμοφασίστες (π.χ. σαν αυτούς που δολοφόνησαν τον 1981 ως «προδότη» τον Ανουάρ Σαντάτ) και άλλοι, με την αριστερά και από τις δύο πλευρές να κάθεται στην γωνία στριμωγμένη και αμήχανη.
Η λογική και στις 3 αυτές περιπτώσει είναι απλή έως απλοϊκή: Καλύτερα ένα κοινά αποδεκτό διαζύγιο, παρά «με το ζόρι παντρειά».
Υ.Γ.:
Όποιος μιλήσει σήμερα στο Πακιστάν για de jure διχοτόμηση του Κασμίρ, θεωρείται προδότης.
Όποιος μιλήσει σήμερα στην Ελλάδα για 2 κυπριακά κράτη, θεωρείται προδότης.
Όποιος μιλήσει σήμερα στην Ινδία για την ανάγκη αποστρατιωτικοποίησης του Σριναγκάρ, θεωρείται προδότης.
Όποιος μιλήσει σήμερα στην Τουρκία για συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο στην κατεχόμενη Κύπρο, θεωρείται προδότης.
Όποιος μιλήσει σήμερα στα σιιτικά τζαμιά για το δικαίωμα ύπαρξης κράτους του Ισραήλ, θεωρείται προδότης.
Με τόσους «προδότες» κομματάκι δύσκολο να βρεθεί λύση…
Ετικέτες: ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, Αγγλία, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ, ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΙΝΔΙΑ, ΚΟΣΜΟΣ, ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ
Απριλίου 10, 2009 σε 6:11 πμ |
Προδότης και εγώ πιστεύω ότι επειδή ότι χάνεις στο πεδίο της μάχης (ανεξάρτητα πως τα χάνεις) είναι αδύνατο να ανακτηθούν με διαπραγματεύσεις στα χαρτιά η μόνη πλέον ορθή λύση για την Κύπρο και τους Κυπρίους είναι η de jure διχοτόμηση του νησιού.
Και επειδή αυτό είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό ιδίως από τους επιζόντες των κατεχόμενων ελληνοκυπρίους ας μείνει η κατάσταση ως έχει.
Τα σενάρια για ομοσπονδιοποίηση ή συνομοσπονδίοποίηση με τον τρόπο που προωθούνται με τα αλλεπάλληλα σχέδια Αναν οδηγεί σε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπή της σε προτεκτοράτο, της κακιάς ώρας, υπό το έλεγχο της Μ. Βρετανίας και εγγυητή την Άγκυρα.
Απριλίου 10, 2009 σε 8:46 πμ |
@ monahikoslikos,
ακριβώς έτσι έχει το θέμα της συνομοσπονδοποίοησης, για το οποίο αρκετοί Ελλαδίτες με πολλή ευκολία υπερασπίζονται., αλλά αν ήταν οι ίδιοι στη θέση των Ε/Κ και τους έλεγαν πως τα παιδιά τους θα μάθαιναν υποχρεωτικά στα σχολεία και την τουρκική, πως θα εκυβερνώντο μετά από κάθε 4 χρόνια και για μια τριετία από Τ/Κ πρόεδρο, πως σε δικαιοσύνη, στρατό, δημόσια διοίκηση, αστυνομία θα είχαν λόγο και οι Τ/Κ, πως ουσιαστικά μόνος νόμιμος στρστός πάνω στο νησί θα ήταν ο… αγγλικός, ε, δε θα χαλούσαν -και με το δίκιο τους- τον κόσμο;
Φαντάσου μόνο έναν από αυτούς τους Ελλαδίτες να τρακάριζε στη Λεωφόρο Αθαλάσσης με ΙΧ που θα οδηγούσε Τ/Κ και να άρχιζε τις γνωστές ελληναράδικες μαγκιές και με το γνωστά θρασύδειλο ύφος του μέσου καραγκιόζη “μάγκα” οδηγού: ο ένας “βγες έξω ρε”, ο άλλος “Κρατάτα με μην τον γ… τον π..”) και ακόμη καλύετρα με Τ/Κ τροχονόμο (αλλά να μην το ήξερε το αυτό το τελευταίο ο Ελληνάρας, γιατί αλλιώς σαν γνήσια κοτάρα που είναι, δεν αποκλείεται και να το βούλωνε). Σύρραξη κανονική (αλλά και Τούρκος να ήταν, το ίδιο πιθανότατα θα συνέβαινε…). Τους έχει εμπιστοσύνη να συμβιώσουν ειρηνικά και φιλικά επί πολύ Έλληνες και Τούρκους; Πιο εύκολα έχω να συμπεθερέψει ένας Τούτσι με έναν Χούτου στο Μπουρούντι ή στη Ρουάντα.
Άμα αφήσεις Ε/Κ και Τ/Κ για 24 ώρες σε κοινό (είτε ομόσπονδο είτε συνομποσπονδιακό) κράτος είναι ζαητημα εβδομάδων για να μην πω ημερών, να γίνει η κατάσταση μπάχαλο, για να μην πω τίποτε χοντρό…
Απριλίου 10, 2009 σε 8:59 πμ |
1) Η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ κατέδειξε τη γεωπολιτική ενότητα του Χριστιανικού-Ευρωπαϊκού χώρου μέχρι και το Λίβανο αλλά και μέχρι το κράτος του Ισραήλ. Η γεωπολιτική αυτή ενότητα διασπάται από την παρουσία Μουσουλμάνων στην Κύπρο.
2) Η δημιουργία της εισβολής έχει στραφεί κατά της Δύσης και του Κράτους του Ισραήλ, που τη δημιούργησε για να διαλύσει μαζί με το Λίβανο τα γειτονικά ανταγωνιστικά του κράτη.
3) Ο πόλεμος στο Λίβανο απέδειξε τα ανωτέρω.
4) Η μόνη γεωπολιτικά ορθή λύση για την Κύπρο τη Δυση και την Ευρώπη είναι να πεταχτούν οι Τουρκοκύπριοι στη θάλασσα.
5) Αν δε γίνει αυτό που προτείνω σε ένα Μουσουλμανοδυτικό πόλεμο η Δύση θα δυσκολευτεί τα μέγιστα γιατί δε θα έχει ασφαλή βάση.
Απριλίου 10, 2009 σε 9:28 πμ |
@ Αρκούδος,
“…Η μόνη γεωπολιτικά ορθή λύση για την Κύπρο τη Δυση και την Ευρώπη είναι να πεταχτούν οι Τουρκοκύπριοι στη θάλασσα…”
Παρότι δεν είμαι υπέρ της σύγκρουσης των πολιτισμών, αλλά υπερ της συνεργασίας, όπως και ούτε υπέρ λύσεων τύπου “εθνοκάθαρση”, θα προσπαθήσω να μπω στο σκεπτικό σου:
Από ποιούς να πεταχτούν; από τους Έλληνες που έχουν χάσει στη σειρά εδώ και 8 δεκαετίες ό,τι πόλεμο, μεμονωμένες μάχες ή και απλή σύρραξη έκαναν -με εξαίρεση το αλβανικό μέτωπο- από Μικρα Ασία μέχρι Ίμια και από Κορέα μέχρι Κύπρο και είπαν και “ευχαριστώ” από πάνω; Αν πάνε να κάνουν κάτι τέτοιο, την άλλη μέρα θα κυματίζει η ημισέληνος από τις Πεταλούδες της Ρόδου μέχρι τον Μανταμάδο στη Λέσβο… ‘Η συνολικά από τους Ευρωπαίους και την άλλη μέρα να καίγονται το Παρίσι και όλη Γαλλία, από Αλσατία μέχρι Νις, το Λονδίνο και η Νότια Αγγλία και οι γερμανικές μεγαλουπόλεις στο συνολό τους; Δε νομίζω να γίνονται αυτά…
Να στο θέσω κι αλλιώς: αν οι Έλληνες κι οι Ε/Κ δεν έκαναν ό,τι αίσχητα έκαναν στην Κύπρο, από τα καουμποϊλικια του Σαμψών με το συνάφι του (π.χ. να βγαίνουν μεθυσμένοι τις νύχτες από τα καμπαρέ για σκοποβολή επί κινούμενων -Τ/Κ εννοείται- στόχων) και άλλα τέτοια (βλ. Κοφίνου, όπου μπήκε με τανκς για να ισοπεδώσει ένα ολόκληρο χωριό το μεγάλο αυτό “μπουμπούκι”, ο Γρίβας) και βέβαια το πραξικόπημα του Ιωαννίδη πιθανόν σήμερα να είχαμε μία ενιαία Κϋπρο.
Υ.Γ.: Ο Μουσουλμανοδυτικός πόλεμος έχει ήδη κηρυχτεί, από τους Χάντινγκτον, Μπους, ΝΑΤΟ και λοιπούς σταυροφόρους…
Απριλίου 10, 2009 σε 12:52 μμ |
ολα οσα ομως περιγραφεις, εχουν ηδη γινει.
Επομενως ζητειται λυση με βαση ολη την ιστορια που εχει ηδη γραφτει.
Δε νομιζω οτι υπαρχει βιωσιμη λυση.
Ειναι σα να θελεις να ανακατεψεις το νερο με το λαδι.
Σκεψου οτι μιλαμε για μουσουλμανους και χριστιανους ή για μουσουλμανους και ινδουιστες απο την αλλη. (εδω κυριες και κυριοι φαινεται καθαρα ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΟΣ ρολος της θρησκειας). Το προβλημα ειναι θρησκευτικο (εννοωντας οτι η θρησκεια διαμορφωνει την κοινωνικη συμπεριφορα).
Απριλίου 10, 2009 σε 1:51 μμ |
Eξαιρετική και ψύχραιμη ανάλυση!
@Monahikos likos: Το να μείνει η κατάσταση ως έχει, μάλλον ως ευχή μου ακούγεται, με δεδομένη τη στάση των Τ/Κ και της Τουρκίας που θα ζητούν συνεχώς περισσότερα. Άσε που μοιάζει με τη λογική “σπρώχνουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί.”
Απριλίου 10, 2009 σε 2:01 μμ |
@ Swell,
“…μοιάζει με τη λογική “σπρώχνουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί.”…”
Μα, αυτό δεν κάνει η Ελλάδα τόσα χρόνια σε Αιγαίο, ΠΓΔ Μακεδονία, Κύπρο, κ.λπ;
Απριλίου 10, 2009 σε 2:09 μμ |
@ exofthalmi,
Πράγματι έχουν γίνει, αλλά μόνο de facto. Απομένει να ισχύσουν και de jure. Φαντάσου π.χ. στο Κασμίρ να θέλει να κυκλοφορήσει η Ινδή με το σάρι που αφήνει ακάλυπτη τη μέση και να τρέμει το βιτριόλι του κάθε φανατικού μουλά!
Όσοι μιλάνε για multi-culti κοινωνίες αναπαράγοντας τα αγγλοσαξωνικά στρεότυπα (ξέρεις, τις χαζοχαρουμενοαμερικανιές τύπου… “ο ισπανόφωνος που μπαίνει στο νεοϋρκέζικο “καμπ” το οποίο οδηγεί ένας σιχ για να πάει για greek gyros and tzatziki στο ελληνικό ρεστωρά όπου έχει ραντεβού με μια αφροαμερικανή, απλώς ζει στην καρακοσμάρα του και στον γιαλαντζί κόσμο του Χόλλυγουντ) αντί να προβληματίζονται στις συνθήκες ενός κοινού modus vivendi επιδεινώνουν -έστω άθελά τους- το πρόβλημα.
Απριλίου 10, 2009 σε 2:32 μμ |
Συγνωμη για την παρεξηγηση: εννοουσα οτι οι αθλιοτητες απο καθε εμπλεκομενο μερος εχουν -ηδη- συμβει/γινει.
Επομενως, τωρα πια, ειναι δυσκολο να ξεκινησουν διαπραγματευσεις σαν σε tabula rasa.
Κάνεις λογο για συνυπαρξη. Σε αυτο το σημείο αναφέρθηκα για το ρολο της θρησκειας και ποσο δυσκολη καθιστα μια τετοια λυση. Εξ’ου και επετρεψε μου να τη θεωρω αυτη την προταση σχεδον αδυνατη. Οταν και αν η θρησκεια παψει να ρυθμιζει τις συνηθειες και τη συμπεριφορα, τοτε μονο ισως να υπαρξει ελπιδα για συνυπαρξη….
Απριλίου 10, 2009 σε 4:15 μμ |
@ exofthalmi,
ισλαμοφασίστες τύπου Νιμέϊρυ σε Σουδάν και αλλού.
χριστιανορθοδοξοφασίστες τύπου Αρκάν σε Σρεμπρένιτσα και αλλού.
παγανιστοφασίστες τύπου Χίτλερ σε Νυρεμβέργη και αλλού…
καθολικοφασίστες τύπου Νταντέους Γκριγκς σε Πόρτο Αλέγκρε και αλλού…
κοινώς, η μεγαλύτερη ρύπανση πάνω στο πλανήτη μας είναι τα ιερατεία
Απριλίου 12, 2009 σε 10:02 πμ |
Δεν πιστεύω ούτε σε συνεργασία αλλά ούτε και σε εθνοκάθαρση. Πιστεύω ότι στις διεθνείς σχέσεις ο ένας προσπαθεί να φάει τον άλλο και ότι πρέπει να φυλαγόμαστε.
Περιέγραψα το γεωπολιτικό πλαίσιο όπως αυτό διαμορφώνεται. Η πρόβλεψη που κάνω είναι η εξης: Επειδή δεν πρόκειται να γίνει τίποτε από αυτά που λέω όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου η Δύση θα τρέχει και δε θα φτάνει.
Απριλίου 12, 2009 σε 10:39 πμ |
@ Αρκούδος,
προσωπικά είμαι μάλλον αισιοόδοξος (τουλάχιστον όσον αφορά στη κόντρα της Δύσης με το Ισλάμ, όχι όμως και σε ό,τι αφορά τον οικονομικό ανταγωνισμό σε μερικά χρόνια με την Ασία, όπου εκεί εστιάζω τους κινδύνους για την Ευρώπη). Δίνω περισσότερες πιθανότητες για το ότι η σύγκρουση των δύο πολιτισμών θα οδηγήσει πιθανότατα σε νίκη της Δύσης. Όχι στρατιωτικά, αλλά πολιτισμικά. Θέλω να πως ότι πολύ πιθανότερο είναι να δούμε καλλιστεία για την ανάδειξη “miss Iranian playmate” στην Τεχεράνη με τους υφιστάμενους δημογραφικούς ρυθμούς που θα θέσουν στο περιθώριο τη γενιά των αρτηρισκληρωτικών αγιατολάδων, παρά μπούρκες και τσαντόρ στη Ρώμη.
Προς το παρόν, ο ισλαμικός φανταμενταλισμός είναι “χρήσιμος” (ιστορικά εννοώ) καθώς αποτελεί μια δυνατή φωνή (ή κραυγή ή όπως αλλιώς μπορεί αν το πει κανείς) κόντρα στον στραβό δρόμο που παίρνει η Δύση με τις σκληρές νεοφιλεύθερες αγκυλώσεις της. Η συντηρητική στροφή της τελευταίας μετά το 2001 (ισλαμοφοβία, τρπομοκρατοφοβία, ψύχωση με ασφάλεια, άρα και στροφή προς την άκρα δεξιά) έχει ημερομηνία λήξης και μακροπτόθεσμα η εσωστρέφεια του ισλαμικού κόσμου θα “σπάσει” πρώτη.
Βέβαια, υπάρχπουν και οι πιθανότητες να συμβείο και το αντίθετο. Κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει. Αυτό όμως θα οφείλεται στον σραβό δρόμο που παίρνει η Δύση και όχι στα όποια δίκαια των ισλαμιστών. Είναι λοιπόν στο χέρι της Δύσης η μελλοντική σχέση της με το ισλαμ.
Απριλίου 12, 2009 σε 5:20 μμ |
Kατανοητή και πολύ ενδιαφέρουσα η προσεγγισή σου.
Οσο για τις λύσεις .. Τι να λέμε…
Θέλει αρετή,τόλμη, και πάνω απ’όλα ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ η ειρήνη.