Αυτή η κωμικοτραγική -σοβαρή μα και γελοία- ιστορία με τον μεγαλοϊδεατισμό και την αναξιοπιστία του ελληνικού αθλητισμού, κλείνει εφέτος ακριβώς 40 χρόνια ζωής.
Ο ηθικός “κατήφορος” του ελληνικού αθλητισμού ξεκίνησε το 1968. Τότε, στον 2ο χρόνο της χούντας των συνταγματαρχών, οι πραξικοπηματίες, μέσα στην αμορφωσιά, την ακαλαισθησία και την κουτοπονηριά τους, “ανακάλυψαν” πως η διαφθορά, το έλλειμμα πολιτικού και κοινωνικού πολιτισμού, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε σύγκριση με τη Δυτική Ευρώπη, η έλλειψη ατομικών δικαιωμάτων και τα μύρια όσα προβλήματα μιας χώρας που ζούσε ακόμη το μετεμφυλιακό της σύνδρομο, όλα αυτά ήταν “επικίνδυνα”, καθώς προκαλούσαν προβληματισμό… σκέψη… φαντασία… Πράγματα επικίνδυνα. Ταυτόχρονα όμως κατέληξαν και σε ένα ακόμη συμπερασμα: Πως ο Έλληνας αν δεν ένιωθε μετά από τόση ταλαιπωρία που τράβηξε επί μια 20ετία και λίγο εθνικά τπερήφανος, οι αντιδράσεις του θα ήταν απρόβλεπτες. Αλλά και πώς να νιώσει εθνικά υπερήφανος; Ατομικά δικαιώματα μηδέν, ελευθερίες μηδέν, οικονομία υπό το μηδέν, ανεργία, μετανάστευση, εκτός ΕΟΚ, εκτός Συμβουλίου της Ευρώπης,”φτωχός συγγενής” της Ευρώπης και από το τέλος του πολέμου ένας λαός “κρέας αναλώσιμο” για τα ναρκοπέδια της Κορέας και τις φάμπρικες της Γερμανίας…
Ένας δρόμος υπήρχε λοιπόν για να κοιμηθεί αυτός ο λαός και να μην ξυπνήσει: Ο αθλητισμός, ως μέσο χειραγώγησης και αποχαύνωσης!
Οι κουτοπόνηροι αξιωματικοί της χούντας το είχαν πιάσει το νόημα. Και έβαλαν μπροστά το σχέδιό τους: Ξεκίνησαν δειλά δειλά με κάποιες γυμναστικές επιδείξεις ανάκατες με γιορτές και φιέστες, με λαμπάδες, με σπαθιά, με χλαμύδες στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με ό,τι πιο κιτσάτο μπορούσε να κατεβάσει η ελάχιστη φαιά ουσία αυτών των επικίνδυνα γελοίων (αλλά και γελοία επικινδύνων) υποκειμένων.
Στην αρχή είχαμε ένα παγκόσμιο ρεκόρ στο επί άλμα κοντώ (5.49) από ένα αθλητή ο οποίος δεν έκανε καμία άλλη σημαντική εμφάνιση. Δεν ξέρουμε ποιοί και πώς μέτρησαν με τα μέσα -αλλά και τις σκοπιμότητες- αυτής της εποχής το ύψος του πήχυ, αλλά ο Παπανικολάου δεν έκανε ξανά κάτι αξιόλογο που να πείθει πως το 5.49 ήταν πραγματικό…
Στη συνέχεια ήλθε μια “με κάθε μέσο” νίκη της ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο μπάσκετ (ακόμη δεν έχει μιλήσει κανείς για την καφρίλα εκείνης της βραδιάς, όταν επιστρατεύτηκαν μέχρι και τα πιο ισχυρά φλας που τραβούσαν “φωτορεπόρτερς” όταν επιτίθονταν οι Τσεχοσλοβάκοι για να τους “στραβώσουν”).
Ακολούθησε η παρουσία του ΠΑΟ στο Γουέμπλεϋ με μια αγορασμένη πρόκριση σε βάρος του Ερυθρού Αστέρα (η Δέσποινα Παπαδοπούλου αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα, αλλά ακόμη και όσοι δεν την έχουν σε εκτίμηση, ας φροντίσουν να ενημερωθούν από όσους ήταν στο γήπεδο, όπως π.χ. για την εμφάνιση με το τσιγάρο στο στόμα του τερματοφύλακα Ντουίκοβιτς στο “ζέσταμα”, μια εικόνα που έλεγε όχι 1.000 αλλά ένα εκατομμύριο λέξεις) κ.λπ.
Στη συνέχεια, άλλαξαν τα πολιτικά πράγματα, αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά το παραμύθι συνεχίστηκε. Η αλήθεια είναι πως επί Κωνσταντίνου Καραμανλή “πάγωσε” (μόνος αθλητικός μεγαλοϊδεατισμός η επιστροφή των ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα, αλλά με ένα πιο “ερασιτεχνικό” και “ρομαντικό” ύφος) αλλά σύντομα ξαναβγήκε από την κατάψυξη. Το ΠΑΣΟΚ μέ το ιδιότυπο κράμα πατριωτισμού και… “σοσιαλισμού” (καλά, λέμε και κανένα αστείο να περνά η ώρα… ) “χρησιμοποίησε” και αυτό τον αθλητισμό. Τώρα η Ελλάδα δεν ήταν μόνο ο φτωχός συγεγγενής της Ευρώπης, αλλά και το “μαύρο πρόβατο”. Ήταν η εποχή που οι Ευρωπαίοι απέφευγαν στις συνόδους κορυφής ακόμη και την απλή χειραψία… Έτσι, ήλθε σαν “μάννα εξ ουρανού” για το εθνικό φιλότιμο του Έλληνα το χρυσό μετάλλιο με την Άννα Βερούλη στους Πανευρωπαϊκούς (μετά μάλιστα και από το παγκόσμιο ρεκόρ της Σοφίας Σακοράφα) που οργανώθηκαν στο ΟΑΚΑ. Για όσους δεν θυμούνται καλά, η Βερούλη αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς του Los Angeles το 1984, διότι βρέθηκε ντοπαρισμένη.
Το 1987 ήλθε το Πανευρωπαϊκό στο μπάσκετ. Ήταν τότε που το πιο μισητό πρόσωπο στην Ελλάδα δεν ήταν ούτε ο Ρέηγκαν ούτε ο Οζάλ που είχε απειλήσει με πόλεμο τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς την Ελλάδα, αλλά κάποιος που είχε μιλήσει για… “Μαυριτανία” και ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον κατά τα άλλα σεβάσμιο προπονητή της ΕΣΣΔ Γκομέλσκυ.
Αυτό ήταν: Μόλις είχε ξεκινήσει ο ελληνικός αθλητικός μεγαλοϊδεατισμός.
Ήλθαν οι επιτυχίες στο μπάσκετ και με την αξία παικτών όπως ο Γιαννάκης ή ο Γκάλης, αλλά και με τις… δηλητηριάσεις Ρώσων παικτών , με την… ελληνοσερβική μαφία, με τις ελληνοποιήσεις του πλήθους των ” -ιτς” και άλλα πολλά που πολλοί προτιμούν να ξεχαστούν…
Και ξαφνικά, διαλύθηκε το σύμφωνο της Βαρσοβίας. Όπως το 1945 – 1949 οι Γερμανοί επιστήμονες της πολεμικής βιομηαχανίας των Ναζί έφευγαν για ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Αργεντινή , μέχρι και Ινδία ακόμη, έτσι μισό αιώνα μετά έφευγαν και τα “κεφάλια” της αθλητικής / ιατρικής / φαρμακευτικής τεχνολογίας της Λ.Δ. Γερμανίας. Ο Έλληνας ο οποίος είχε πλέον λεφτά (ας είναι καλά τα δανεικά και οι ενυσχύσεις της Ε.Ε., μέχρι και σκυλάδικα όπου τραγουδόυσε ο Πανταζής στη Συγγρού είχαν φτιαχτεί με λεφτά από τα… ΜΟΠ! ) στο όνομα της… Μεγάλης Ιδέας έφερε και μερικούς από αυτούς εδώ. Δεν τον ενδιέφεραν καλλιτέχνες, επιστήμονες ή εξειδικευμένοι εργλάτες, αλλά οι νέοι Μένγκελε. Ε, τα υπόλοιπα ήταν απλώς θέμα χρόνου.
Από το πουθενά, η Ελλλάδα σάρωνε στην άρση βαρών (μέχρι και επιστημονικοφανείς ανοησίες για ειδικό γονίδιο είχαν κυκλοφορήσει) ο Κουκοδήμος γινίταν ο καλύτερος λευκός άλτης όπως έλεγε το (ρατσιστικό) σκλόγκαν της εποχής του, ο Κεντέρης καλύτερος 200άρης τερματίζοντας στο Σϊδνεϋ μπροστά από τους έκπληκτους (για τα ελληνικά ΜΜΕ “ταπεινωμένους που υποκλίνονταν”) μαύρους, η άσημη Χαλκιά έπαιρνε χρυσό μετάλλιο ερχόμενη από το πουθενά και η Ελλάδα γινόταν μόλις η 2η χώρα μετά την ΕΣΣΔ που διετέλεσε την ίδια περίοδο πρωταθλήτρια Ευρώπης και στο μπάσκετ αλλά και στο ποδόσφαιρο (κάτι που δεν είχαν καταφέρει Γερμανοιί, Ιταλοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Γιουγκοσλάβοι, Κροάτες, κ.λπ., προφανώς επειδή δεν ήταν 1ης διαλογής ράτσα όπως οι Έλληνες όπως θα έλέγε και η Χαλκιά).
Έφτασε να διοργανώνει και ολυμπιάδες για να ‘κονομήσουν 5 – 10 κατασκευαστικές, να προβληθούν με τσάμπα διαφήμιση κάποιοι χορηγοί, να φάνε διάφοροι παρατρεχάμενοι και να καταχρεωθεί μια χώρα ολόκληρη, στο όνομα ενός… εθνικού στόχου!
Αυτό το σχέδιο που εκπονήθηκε πριν 40 χρόνια, αποδείχθηκε τόσο ισχυρό που ακόμη και τώρα, μερικοί ΑΕΚτζήδες, Παναθηναϊκοί, Ολυμπιακοί, Αρειανοί και προ πάντων κάποιοι “πατριώτες” φίλαθλοι, πιθανόν να αγανακτούν διαβάζοντας αυτό το κείμενο. Ειδικά σε αυτούς, εύχομαι καληνύχτα και όνειρα γλυκά!
Υ.Γ. Δύο φίλοι σχολιάζουν ότι με το παραπάνω κείμενο αδικείται ο Παπανικολάου. Κρατώ αυτή την επισήμανση ως λογική.
Ετικέτες: ΑΘΛΗΤΙΚΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Αυγούστου 20, 2008 σε 4:58 πμ |
Πολύ συνωμοσία ρε Zalmoxis…
Δεν διαφωνώ ότι μπορεί να είναι κι έτσι αλλά…
Φοβάμαι πως όλα αυτά τα λες γιατί εσύ χρόνια στους στίβους δεν κατάφερες να διακριθείς και να δεις Ολυμπιακό ταρτάν.
Αντε σε λίγο θα ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι ομοϊδεάτες πελάτες σου και θα διασκεδάσουμε και σήμερα με τα σχόλια των …πικραμένων.
Καλή σου μέρα και πάντα τέτοια σοβαρά και τεκμηριωμένα κείμενα για την ντόπα…
Αυγούστου 20, 2008 σε 6:33 πμ |
άσχετο: ήξερες ότι ο Χίτλερ δεν έπινε, δεν κάπνιζε και ήταν χορτοφάγος;
Πάντως κάθε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα είναι απλή σύμπτωση ειδικά όταν τους λείπει το μουστάκι…
Αυγούστου 20, 2008 σε 8:43 πμ |
Για το κιτς του εθνικισμού γενικά και της χούντας ειδικά είχα αναρτήσει ένα σχετικό θέμα: http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/07/sickness-has-fun.html
Από εκεί και ένα άρθρο του Έθνους σχετικά με το κιτς της χούντας:
“Η γελοιωδέστερη όλων καλλιτεχνική έκφραση των συνταγματαρχών ήταν οι εκδηλώσεις που ελάμβαναν χώρα στο Παναθηναϊκό Στάδιο προς τιμήν της «πολεμικής αρετής των Ελλήνων»…
Εν μέσω χειροκροτημάτων και μπροστά σε μια λύρα, που για χορδές είχε πυρσούς, η Κλειώ Δενάρδου τραγουδούσε το «Που να ν ο ίσκιος σου Θεέ, να ρθω να προσκυνήσω»…
Αρχαίες τριήρεις και το πολεμικό «Αβέρωφ», φτιαγμένα από φελιζόλ σύρθηκαν μέσα στο Στάδιο πάνω σε στρατιωτικά οχήματα, ενώ στον λόφο του Αρδηττού αξιωματικοί από όλα τα σώματα καθώς και εύζωνοι περιέβαλλαν μεγαλοπρεπώς το ομοίωμα του πτηνού.
Ενα τεράστιο τιμόνι πλοίου είχε στηθεί πάνω σε λουλουδένια βάση, καθώς εισέβαλλαν μικρογραφίες πυραύλων, σκάλες στις οποίες κατέληγαν οι αχτίδες του ηλίου της 21ης Απριλίου, διάφορα ικριώματα και κατασκευές στον ρόλο προπομπών του κυρίως θεάματος, το οποίο ακολουθούσε…
Εκατοντάδες νεαροί και νεαρές πάνω σε άλογα και άρματα ντυμένοι αρχαίοι Ελληνες, Ρωμαίοι, Καρχηδόνιοι, Αραβες, Βυζαντινοί, Πέρσες, μακεδονομάχοι με μουστάκια…
Δεν έλειπαν και οι μεταμφιεσμένοι σε κομμουνιστές, Κορεάτες, Ιταλούς, Γερμανούς, οι οποίοι ήταν οι εχθροί της Ελλάδας, που έδωσαν μάχες μπροστά στις κατάμεστες κερκίδες του Σταδίου για να επικρατήσει στο τέλος και να στεφανωθεί η… «πολεμική αρετή των Ελλήνων».
Το απαράμιλλο θέαμα ολοκληρωνόταν με τους πεζοναύτες που έπεφταν από ελικόπτερα με σχοινιά στο κέντρο του Σταδίου και τον συγκινημένο Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος έσπευδε να χαιρετήσει και να συγχαρεί τα πλήθη.
Ενα εθνικοπατριωτικό κιτς σε όλο του το μεγαλείο…
Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=104869
Όσο για το φαγοπότι του ATHENS 2004 εις βάρος του ελληνικού λαού είχα γράψει ως φιλοξενούμενος στο blog του Νίκου Δήμου ένα σχετικό ποστ (ακολουθεί και εκτεταμένη συζήτηση 311 σχολίων για όσους έχουν την υπομονή):
http://doncat.blogspot.com/2006/11/blog-post_09.html?commentPage=3
Και τέλος (για να ευθυμήσουμε) θα διορθώσω τον οικοδεσπότη: υπήρξαμε η μόνη χώρα που ήταν ταυτόχρονα νικήτρια στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, στο Eurobasket αλλά και στην Eurovision!!!
doctor
Αυγούστου 20, 2008 σε 8:44 πμ |
Μοναxικέ Λϋκε,
τα “θεάματα” (σινεμά, αθλήματα, κ.λπ.) ήταν και παραμένουν μέσο προπαγάνδας. Και μια και αναφέρθηκες στον Χϊτλερ, το 1936 δεν έκανε προπαγάνδα με τους Ολυμπικούς; Ο Μουσολίνι δεν έκανε προπαγάνδα επιστρατεύοντας τυο ποδόσφαιρο; Η ΕΣΣΔ και η ΛΔΓ με τον στίβο; Οι ΗΠΑ επίσης με το στίβο; Ο (συν)ιδρυτής των Μαύρων Πανθήτων Eldridge Cleaver όταν ήταν στη φυλακή είχε γράψει το κλασικά πιο “Soul on Ice”. Σε αυτό ανέφερε πως εάν πήγαιναν να δοκιμάσουν τη τύχη τους στον στίβο δύο νέοι αθλγητές ανάλογων ικανοτήτων, ένας λευκός και ένας αφροαμερικανός, οι προπονητές θα προτιμούσαν τοιν μαύρο. Γιατί; διότι σύμφωνα με τον μαύρο ακτιβιστή, οι ΗΠΑ προσπαθούν μέσω του αθλητισμού (στίβος, μπάσκετ, κ.λπ.) να περάσουν στον υπόλοιπο κόσμο την εντύπωση πως η θέση των μαύρων στη χώρα τους, είναι περίπου… προνομιακή!
Την περίοδο που έκανα στίβο (και στο πανεπιστήμιο και αρκετά χρόνια πριν) εκτός του ότι δεν παίρναμε αναβολικά, υπήρχε και ένα άλλο ήθος: Έβλεπες μεταξύ των αθλητών μια στοιχειώδη αλληλεγγύη. Για το πώς θα βελτιώσουμε την τεχνική, ποιά λάθη κάναμε, πώς θα τα αποφύγουμε, κ.λπ. Καθόμασταν και μετά που τέλειωνε η προπόνηση για να δουλέψουμε πάνω σ΄ αυτά χωρίς τον προπονητή, αλλά και χωρίς να χάνουμε την αίσθηση του ανταγωνισμού (θα έλεγα συναγωνισμού, αλλά είναι πασέ σήμερα αυτή η λέξη). Αν δεις κάτι τέτοιο σήμερα, πες μου κι εμένα νε έλθω να τραβήξω “σπάνιες φωτογραφίες”.
Μουστάκι είχα αφήσει ένα φεγγάρι, αλλά μάλλον δεν μου πάει…
Αυγούστου 20, 2008 σε 9:19 πμ |
doctor,
πολύ καλό το κείμενό σου και εμπερισταωτμένο για την Αθήνα και τους ολυμπιακούς αγώνες. Στο σημείο όπου οι υπεύθυνοι του Λονδίνου προειδοποιούν “να μη γίνουμε Αθήνα” θυμήθηκα μια παραίνεση των Βρυξελλών προς τις χώρες της τελευταίας μεγάλης διεύρυνσης (Πολωνία, Εσθονία, κ,.λπ.) σε σχέση με τη συνετή και ορθολογική διαχείριση της κοινοτικής οικονομικής ενίσχυσης: “να μην γίνετε σαν την Ελλάδα”.
Η “πολεμική αρετή των Ελλήνων”… Κάτι ηγέτες τύπου Ισλάμ Καρίμωφ, Σαπαρμουράτ Ατάγιεβιτς Νιγιαζόφ (μακαρίτης πια) και λίγοι ακόμη έχουν μείνει να θυμίζουνν τέτοιες γραφικότητες…
Η Παπαρίζου ήταν… ¨”καθαρή”;
Αυγούστου 20, 2008 σε 11:41 πμ |
διαμαρτυρομαι εντονως. ειχα γραψει ενα πολυ εξυπνο σχολιο και αρνιοταν να ανεβει.
τεσπα.
Περιοριζομαι στο: ζητω το εθνος!
Αυγούστου 20, 2008 σε 12:17 μμ |
file zalmoxi,
ektos apo to ti kanoume “exo” gia na petyxoume kai na nikisoume tous “misitous” kai “anthellines” antipalous,
tha prepei na doume kai to ti kanoume mesa….
Ean yparxei “katharos” athlitismos, ean o (opoioi) agones krinontai entos gipedon,apo pou proerxontai ta yperoga posa pou spataloun oi (opoioi) proedroi omadon klp klp klp…
Kai min xehnoume oti mexri kai 13xrona ntoparontai gia pollou kai diaforous logous…Allo amila allo epagelatikos athlitismos…
Kalo apogeuma…
Αυγούστου 20, 2008 σε 5:45 μμ |
exofthalmi
Ζήτω το Έθνος! Δε θα σου χαλάσω χατήρι, παρότι εγώ διαβάζω Εστία!
Αυγούστου 20, 2008 σε 6:00 μμ |
giousurum,
Μέσα, άσ’τα να πάνε… Ο εχθρός είναι -όπως και οι βλάκες- ανίκητος!
Άμα πιάσουμε τον ελληνικό αθλητισμό, έχουμε ό,τι παράβαση θες του ποινικού κώδικα και γενικά των νόμων του ελληνικού κράτους: Εκβιασμοί, δωροδοκίες, ξέπλυμα χρήματος, δωροληψίες, φοροδιαφυγή, αναβολικά, πλαστογραφίες, δολοφονικές απόπειρες, λαθρεμπόριο απαγορευμένων ουσιών, σύσταση συμμορίας, απάτη κατά συρροή, παράνομα στοιχήματα, απιστία λειτουργών, ψευδορκία, αντιποίηση κρατικών εγγράφων…
Είδες ποτέ κανέναν να πάει φυλακή;
Άσ΄ τα καλύτερα. Κάποια μέρα θα κλείσει μια και καλή “το μαγαζί” και 11 εκατομμύρια κόσμος θα αναρωτιούνται γιατί και πώς…
Αυγούστου 20, 2008 σε 9:29 μμ |
Τουλάχιστον, στο μπάσκετ έχουμε ένα κάποιο ταλέντο και δεν είναι “κούφια” τα μετάλλια, που παίρνουμε, φίλε Ζάλμοξη. Έπειτα, χωρίς να το παίζω οπαδός του ντοπαρίσματος (προσωπικά δεν θα με χαλούσε να το νομιμοποιήσουν εντελώς, ώστε να πάψει η κοροϊδία του αντι-ντόπινγκ ελέγχου), ενθυμούμαι την εποχή, όταν η Ελλάδα πάτωνε στις διεθνείς αθλητικές οργανώσεις και οι ίδιοι φωνασκούντες στα Μ.Μ.Ε. αναλυτές για το χάλι της Ελλάδος με τη ντόπα γκρίνιαζαν για τις αποτυχίες των αθλητών μας. “Πρώτοι στην παρέλαση των Ολυμπιακών Αγώνων και τελευταίοι στα μετάλλια”, έλεγαν, αν θυμάσαι. Το ζήτημα είναι τί θέλουμε, τέλος πάντων, να επιστρέψουμε στην παλαιά εποχή, όταν οι αθλητικές διακρίσεις έρχονταν με το σταγονόμετρο αλλά ουδεμία υποψία περί ντοπαρίσματος των αθλητών μας υπήρχε, ή να συνεχίσουμε με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει και η περίπτωση να πιάσουν τους αθλητές μας;
Υ.Γ. Ο επικοντιστής Παπανικολάου είχε και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες του 1968 ή 1969 και μια 4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, χώρια που αγωνιζόταν χωρίς γυμναστή, ιατρό και οποιαδήποτε άλλη υποστήριξη. Οπότε, δε νομίζω ότι ήταν αθλητής της πλάκας. Όσο για το παγκόσμιο ρεκόρ, που έκανε, καμμία διεθνής αθλητική ομοσπονδία δε θα δεχόταν ρεκόρ-μαϊμού, ειδικά από μια χώρα ανυπόληπτη την εποχή εκείνη, όπως η Ελλάδα.
Αυγούστου 20, 2008 σε 11:10 μμ |
Περιούσιε,
στην Ελλάδα λέγεται πως είμαστε ή του ύψους ή του βάθους και από τον θρίαμβο στην τραγωδία. Αυτό το κλισέ όμως απ΄ ότι διαπιστώνω ισχύει μόνο στον αθλητισμό. Διότι στα υπόλοιπα, είμαστε μόνο του βάθους. Στην οικονομία, τελευταίοι της ευρωζώνης. Στη διαφθορά, πρώτοι. Στη ρύπανση, μετάλλιο. Στην αδιαφάνεια χρυσό. Στο κάπνισμα, παγκόσμιο. Στην παιδική παχυσαρκία, ανήκητοι. Στα τροχαία, στην ξεφτίλα, στην αφασία, στην χαμηλή ανάγνωση, στην υψηλή τηλεθέαση, στην ηχορρύπανση, οι καραγκιόζηδες της “γηραίας Ευρώπης”. Καθόλου δεν θα με πείραζε λοιπόν να μην πάρουμε ούτε καν χάλκινο στους επόμενους 10 ολυμπιακούς αγώνες, αν είναι να βρει επιτέλους διέξοδο η “εθνική υπερηφάνεια” και σε κάτι χρήσιμο. Αλλά, είπαμε: άρτον και θεάματα.
Για τον Παπανικολάου, ήμους σαφής: έγραψα πως “…δεν έκανε ξανά κάτι αξιόλογο…”. πράγματι, μετά το 5,49 το 1970, λες και τον “ματιάσανε”…
Ανυπόληπτη – ξεανυπόληπτη, η Ελλάδα επί χούντας διοργάνωσε δύο τελικούς της Ουέφα και πανευρωπαίκούς στίβου.
Το 1971, η Τσέλσι και η Ρεάλ Μαδρίτης βρέθηκαν αντιμέτωπες στο Καραϊσκάκη για τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Πρώτο ματς 1-1, στον επαναληπτικό, νίκη των Άγγλων με 2-1.
Το 1973, τελικός Κυπέλλου Κυπελλούχων στο Καυταντζόγλειο, η Μίλαν κέρδισε την καλύτερη Λιντς με 1-0. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Χρήστος Μίχας, ο οποίος ευνόησε προκλητικότατα τους Ιταλούς και τιμωρήθηκε από την ΟΥΕΦΑ.
Το 1969 η Ελλάδα διοργάνωσε και πανευρωπαϊκούς στίβου στο Καραϊσκάκη…
Αυγούστου 21, 2008 σε 12:04 πμ |
Ο Παπανικολάου απλώς μεγάλωσε. Χρυσό πήρε και το 1971, στα τριάντα του.
Αυγούστου 21, 2008 σε 12:07 πμ |
Εχω την εντύπωση ότι κάτι έτρεξε και στη δικτατορία, δεν πουλήθηκε και αποσύρθηκε ήσυχα.
Αυγούστου 21, 2008 σε 5:25 πμ |
Rodia,
δέν έχω να προσθέσω τίποτε περισσότερο για το θέμα αυτό…
Αυγούστου 21, 2008 σε 4:17 μμ |
Έχω την εντύπωση ότι με τον Παπανικολάου το μόνο μεμπτό που έγινε (αν έγινε) ήταν στη μέτρηση του (ευνοϊκού) ανέμου.
Αυγούστου 21, 2008 σε 4:19 μμ |
Από την wikipedia:
“Σύμφωνα με τα αρχεία της Στάζι, το 1968 ο 3ος Νόρντβιγκ και ο 2ος Σιπρόφσκι (Δ. Γερμανία), είχαν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών και αναμένεται να δοθεί στον έλληνα Ολυμπιονίκη το ασημένιο μετάλλιο.”
Αυγούστου 21, 2008 σε 4:37 μμ |
Καλα, δεν καταλαβαίνω, γιατί ολοι ασχολούμαστε με το ντοπινγκ ; συνεβη κατι άγνωστο; Δυσάρεστο ναι, αγνωστο όχι. Ας πρόσεχαν ολοι τους. Το θέμα είναι να μαζευτούν λίγο οι προπονητές και οι εταιρείες. Αυτος ο ανταγωνισμός για το πιο αδιορατο αναβολικό ειναι βλακώδης. Αυτά, εγω δεν ανεβαζω ποστ με τέτοια θέματα, τα θεωρώ ,σορι, ξεπερασμένα….Τα κροκοδειλια δάκρυα τα επιστρέφω στις αρχές, στην πολιτεία, στον καθε Κυριακού….
Αυγούστου 21, 2008 σε 5:08 μμ |
xBerliner,
ισχύει ό,τι σχολίασα και προηγουμένως και η υποσημείωση που προσέθεσα στο κείμενο.
Αυγούστου 21, 2008 σε 5:17 μμ |
Ριτς,
το θέμα του ποστ είναι στην ουσία ο ελληναραδισμός και οι κιβδηλοποιοί του πατριωτισμού. Η ντόπα είναι απλώς η αφορμή. Η Χαλκιά, ο Παναγιωτόπουλος, ο Παπανικολάου, ο Ιακώβου, ο Σεβαστής, η Βερούλη, όλοι αυτοί είναι δευτερεύοντα θέματα σε σύγκριση με το πρόβλημα, το οποίο επαναλαμβάνω δεν είναι ι η ντόπα, αλλά ο ο λούμπεν μεγαλοϊδεατισμός
Αυγούστου 21, 2008 σε 6:46 μμ |
ΑΣΧΕΤΟ!
Είμαι ακόμα διακοπές κι ενημερώνομαι αποσπασματικά.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΛΗΦΘΗ??????
Αυγούστου 22, 2008 σε 5:24 πμ |
Nai, δίκιο έχεις, αλλά είναι αλληλένδετα θέματα, γιατί αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοαποβάλλονται. Γι αυτό και δεν τα αντέχω.
Νοεμβρίου 3, 2008 σε 9:07 πμ |
Ο Χρήστος Παπανικολάου κατέκτησε την 4η θέση στο άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς του Μεξικό με 5.35μ χάνοντας στο φινάλε το μετάλλιο. Δεν ήταν όσο “απατεώνας” υπονοείτε… Ευχαριστώ
Νοεμβρίου 3, 2008 σε 7:35 μμ |
@ Νικος Σκαλέρης,
μακάρι να είναι έτσι και τελικά να υπάρχουν και κάποιες επιδόσεις “καθαρές”, γιατί εδώ που φτάσαμε…
Νοεμβρίου 5, 2008 σε 11:22 μμ |
Χαίρε Ζάλμοξι,
πολλή πρόζα μα την αλήθεια. Το κλίμα όπως το περιγράφεις είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό. Χωρίς να γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες δεν θα διαφωνήσω μαζί σου καθώς έχω πρώτες μαρτυρίες από φίλο πρώην γιατρό ομάδας Ολυμπιακού αθλήματος τα οποία επιβεβαιώνουν τα όσα λες και τα όσα σκέφτομαι.
Κάνω την αντιδιαστολή επειδή έλειψα για ένα κομμάτι του αιώνα από τα πάτρια χωρίς να έρχομαι συχνά σε επαφή.
Το παραμύθι είναι ότι οι προπονητές ομιλούν για αθλητισμό ολυμπιακού επιπέδου επειδή κάποιος Έλληνας έτυχε παγκόσμιας διακρισης κάποτε είτε λόγω συγκυριών (η Βούλα) είτε λόγω ικανοτήτων είτε και από τα δυο. Και επειδή το πήρε ένας αυτό αυτόματα κάνει και όλους τους άλλους Ολυμπιακούς.
Αλλά αυτό δεν αληθεύει καθώς όπως τους είπε ο γιατρός “αφού είναι έτσι γιατί όταν παίζετε με το κολοπετινιτσιστάν χάνετε;” και εκεί οι παράγοντες έμειναν κάγκελο. Η αλήθεια είναι ότι όσο πιο μεγάλος είναι ο δασκαλός σου τόσο καλύτερος γίνεσαι. Όταν όμως έχεις διακριθεί με κοπτάτσια επειδή πχ οι κριτές ευνοούν τον χ ή τον ψ όμιλο σε βάρος του ω πόσο καλός μπορείς να είσαι; Άσε που οι περισσότεροι είναι και αλλοδαποί άρα δεν τους ενδιαφερει το “πανί” αλλά τα ντάλλαρς.
Βεβαίως ο Έλλην είναι οπαδός της ήσσονος προσπάθειας που συνοψίζεται από την τούρκικη παροιμία “Αυτό που μπορείς να κάνεις αύριο να μην το κάνεις ποτε σήμερα”. Η συνέπεια των παγκόσμιων πρωταθλητών του καναπέ είναι ότι αναδείχνονται χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό και χωρίς πολλές προσπάθειες. Ειδικά η σημερινή νεολαία δεν θέλει να ακουσει λέξη για προσπάθεια και αν της πεις κάτι τέτοιο γίνεσαι εχθρός της. Το γνωρίζω εξ ιδίων. Βλέπεις είναι οι συνήθειες της μίζας που παίρνουν οι γονείς και τα εύκολα φράγκα του ΚΠΣ.
Για τους παράγοντες τα είπαμε πριν συν το γεγονος ότι η πολιτεία τους επιτρέπει να επιδίδονται σε πλιάτσικο των πορων που είναι για τους πάντες στο άθλημα με συνέπεια να μην υπάρχει ποτέ πρόνοια για το μέλλον.
Όσο για τον Παπ μάλλον ήσουν άδικος. Υπάρχουν αθλητές των ρεκόρ και αθλητές των αγώνων. Οι αθλητές των ρεκόρ είναι όσοι δεν έχουν το λεγόμενο κιλλερ ινστικτ, την ψυχή ή τα άντερα που λένε. Είναι ακλοί αλλά δεν μπορούν να αποδωσουν στον ανταγωνισμό. Για τα υπόλοιπα που λες πολύ θα ήθελα να τα συζητούσαμε δια ζώσης κάποια στιγμή…