Το 2004, το Πεκίνο και οι συγκρίσεις των Ελληναράδων…

Για ακόμη μία φορά, με αφορμή τους ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, βρέθηκε πρόσφορο έδαφος καλλιέργειας και ανάπτυξης ενός ναρκισσιστικού Ελληναραδισμού.

Έχω κυριολεκτικά βαρεθεί αυτή την εβδομάδα, να διαβάζω και να ακούω για συγκρίσεις των αγώνων της Αθήνας και του Πεκίνου, για το πόσο «ζεστοί», «ανθρώπινοι», «ανθρωποκεντρικοί» ήταν οι «αγώνες του μέτρου» το 2004 και για το πόσο «ψυχρά ρομποτάκια» είναι οι διοργανωτές των «αγώνων του γιγαντισμού και της υπερβολής» το 2008. Για τον Έλληνα θεατή που έχει αθλητική παιδεία (αυτό κι αν ήταν ανέκδοτο… ). Ακόμη δε και για τη σημειολογία «των αγώνων στην «πατρίδα της δημοκρατίας και των αγώνων σε μία χώρα όπου παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα».

Για άλλη μία φορά, η μικροψυχία, το κόμπλεξ κατωτερότητας, η «αυτοϊκανοποίηση» όσων «έφαγαν» (και δεν έφαγαν και λίγα… ) την 8ετία 1997 – 2004, τα πρόθυμα παπαγαλάκια τους, ο στρεβλός πατριωτισμός πολλών και όλος ο γνωστός και μη εξαιρετέος εσμός των opinion makers που ο θόρυβος που προκαλεί είναι αντιστρόφως ανάλογος της υπόληψής του, έκαναν το κοντέρ του «χρυσαυγιτισμού» που ενδημεί στην ελληναράδικη κοινωνία, να βαρέσει κόκκινο.

‘Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Κατακρίνουν τη ΔΟΕ διότι έδωσε τους ολυμπιακούς αγώνες σε μία χώρα όπου καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα (Θιβέτ, κ.λπ.).

Δεν μας λένε όμως οι κατά τα άλλα λαλίστατοι (και Έλληνες και ξένοι για να είμαστε δίκαιοι) τιμητές, πού ήταν τότε ο καταγγελτικός τους λόγος, όταν παραμονές των ολυμπιακών αγώνων στήνονταν δίκες – παρωδία για την 17 Νοέμβρη, επειδή ανάμεσα στις άλλες σκοπιμότητες (αιτήματα των αμερικανών) έπρεπε να περάσει στην παγκόσμια κοινή γνώμη η εντύπωση πως η Ελλάδα είναι μια χώρα ασφαλής;

Πού ήταν όλοι αυτοί οι «μαχητές», «ακτιβιστές» και «δημοκράτες» που λένε για το Θιβέτ, όταν γίνονταν «ντού», προσαγωγές και απελάσεις από τα ελληνικά τάγματα εφόδου εναντίον όλων όσοι είχαν μελαψό δέρμα και μουστάκι και έμοιαζαν με Πακιστανούς;

Από πού κι ως πού ο γύφτος με τα καρπούζια στην καρότσα του ντάτσουν συνιστούν πολιτισμό και ολυμπιακό πνεύμα;

Γνωρίζουν αυτοί οι «δημοκρατικοφανείς χρυσαυγίτες» να μας πουν αν γνωρίζουν άλλη διοργάνωση αγώνων όπου οι θεατές να αλλοιώνουν το αποτέλεσμα ενός αγωνίσματος, όπως έγινε παραδείγματος χάριν στο μαραθώνιο δρόμο του 2004 όταν ένας «τρελός» έριξε κάτω στο 32ο χιλιόμετρο τον προπορευόμενο βραζιλιάνο μαραθωνοδρόμο Βαντερλέï ντα Λίμα ο οποίος έχασε έτσι το χρυσό μετάλλιο; Ή ότι ο ίδιος βραζιλιάνος αθλητής είχε λίγο πριν το συμβάν και άλλο πρόβλημα με αδέσποτα σκυλιά που του είχαν ορμήξει;

Λένε για τα άδεια στάδια. Τα στάδια δηλαδή ήταν γεμάτα το 2004;

Λένε για το μποτιλιάρισμα στις μη ολυμπιακές διαδρομές του Πεκίνου. Δεν κοιτάζουν τα χάλια τους και την κίνηση στην κατά τα άλλα… «ολυμπιακή» Λεωφόρο Κηφισίας ή μήπως αυτοί κυκλοφορούν με ελικίοπτερο;

Τους τρόμαξε, λέει, η… «στρατιωτική πειθαρχία» στην τελετή έναρξης. Και εμένα με ενόχλησε για να είμαι ειλικρινής, όμως για ιδεολογικά και μόνο αίτια. Όμως, δεν είναι καθόλου παράξενο να ενοχλεί ακόμη και άτομα που δεν έχουν ιδεολογικές ενστάσεις, ειδικά σε μία χώρα όπου το ομαδικό και το συνεργατικό πνεύμα είναι άγνωστες λέξεις. Άραγε, γνωρίζουν την όχι στρατιωτική, αλλά «μιλιταριστική» πειθαρχία που επικρατούσε στην «αγαπημένη ντρημ τημ των Ελλήνων» (ομάδα άρσης βαρών) όταν ήταν στις δόξες της ή δεν ενδιαφέρονταν επειδή τους έφερνε (όπως όλοι γνωρίζουμε ότι τους έφερνε… ) μετάλλια;

Στα «κατά» των Κινέζων καταλογίζουν –όπως άκουσα- οι απεσταλμένοι της ελληνικής τηλεόρασης το ότι με εξαίρεση τους εθελοντές, οι Κινέζοι δεν μιλούν αγγλικά. Ενώ, οι Έλληνες, ένας λαός μα ναυτικούς στις 5 ηπείρους, με μετανάστες στις 5 ηπείρους και με τουρίστες επίσης από τις 5 ηπείρους, είναι όλοι με το μπακαλορεά και με το προφίσιενσυ στη κωκλότσεπη…

Υ.Γ.: Τα γιουχαΐσματα στον τελικό των 200 μέτρων ανδρών από 60.000 κάφρους που εμπόδιζαν για 7 λεπτά να αρχίσει η κούρσα και εξαιτίας τους έγινα 4 άκυρες εκκινλησεις, τα γιουχαΐσματα στη γυμναστική, τα γιουχαΐσματα στην πυγμαχία, όλα αυτά ξεχάστηκαν άραγε από τους Ελληνάρες ή τα βάζουν κι αυτά στο «αρχαίο πνεύμα αθάνατο»;

Υ.Γ. 2: Η πιο εύστοχη φράση που διατυπώθηκε για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 ήταν από τον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας. Το έλεγε κάπως έτσι:

«οι ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας ήταν επιτυχημένοι, αφού έτσι μας είπαν η ΔΟΕ, η Γιάννα Αγγελοπούλου και ο Ζακ Ρογκ»…

Ετικέτες: 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΑΘΗΝΑ, ΑΘΛΗΤΙΚΑ, ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ, ΘΙΒΕΤ, ΚΙΝΑ, ΚΟΣΜΟΣ, ΜΜΕ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ