Έχουμε Euro!
Εντάξει, καλά τα πατριωτικά αισθήματα κι ο Ρεχάγκελ και το 2004 κι όλα αυτά και μακάρι να πάει καλά η Εθνική Ελλάδος, αλλά, πώς να το κάνουμε, σχεδόν όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι ανά την υφήλιο έχουμε στις μεγάλες διοργανώσεις (Μουντιάλ, Γιούρο , κ.λπ.) και τις ομάδες που συμπαθούμε λόγω της σχολής ποδοσφαίρου που έχουν αναπτύξει.
Επί δεκαετίες τώρα, κάποιοι (όχι και πολλοί είναι αλήθεια αν συγκριθούμε λ.χ. με τους φίλους της εθνικής Βραζιλίας ή της εθνικής Ιταλίας) υποστηρίζουμε την γερμανική σχολή και την Nationalmannschaft ή αλλιώς τα “Πάντσερ”! Οι περισσότεροι εξ ημών αποκηρύσσουμε “μετ΄αποτροπαίου βδελυγμίας” το ποδόσφαιρο με τα τακουνάκια, τις πασίτσες, τις ντρίπλες και τα τοιαύτα, θεωρώντας τα όλα αυτά ως θέαμα κατάλληλο για… τσίρκο! Για εμάς, το ποδόσφαιρο είναι πρώτα και πάνω απ΄ όλα “Αθλημα” (με το “άλφα κεφαλαίο) δηλαδή μας αρέσει η ταχύτητα, η δύναμη, η ένταση και το πάθος.
Καλώς ή κακώς, επί δεκαετίες τώρα, η γερμανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου η οποία κατά κανόνα διαθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία, μας έχει κακομάθει. Από το 1954 έως και το μουντιάλ του 2006 είτε παίρνει ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους τίτλους (1954, 1972, 1974, 1980, 1990, 1996) είτε παίζει τελικούς (1966, 1976, 1982, 1986, 1992, 2002) είυε φτάνει στη 4άδα (όπως π.χ. το 2006). Ωστόσο, στις τελευταίες διοργανώσεις euro, η ομάδα απογοήτευσε. Το 2000 στα γήπεδα της Ολλανδίας και του Βελγίου και το 2004 στην Πορτογαλία, δε σταύρωσε νίκη. τρεις ισοπαλίες και τρεις ήττες με πρόωρους αποκλεισμούς και από τις δύο διοργανώσεις. Παρά τα δύο ατυχή euro του 2000 και του 2004 όμως, κρατώ για την Nationalmannschaft φράσεις όπως “μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση χωρίς Γερμανία είναι σαν ομελέτα χωρίς αυγά” ή την παλαιότερη φράση του Λίνεκερ: “μουντιάλ είναι μια διοργάνωση όπου μαζεύονται 24 ομάδες για να δουν αν θα το πάρει η Γερμανία”.
Πριν 2 μήνες, έκλεισαν τα 100 χρόνια από το πρώτο παιχνίδι της Nationalmannschaft και μάλιστα με την Ελβετία όπου διεξάγονται οι αγώνες του euro 2008.
Το ρόστερ της ομάδας είναι το εξής:
ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ
01: Γενς Λέμαν (Άρσεναλ) 38 ετών, 54 συμμετοχές.
12: Ρόμπερτ Ένκε (Αννόβερο) 30 ετών, 1 συμμετοχή.
23: Ρενέ Ένλερ (Λεβερκούζεν) 23 ετών, 0 συμμετοχές.
ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ
02: Μάρσελ Γιάνζεν (Μπαγερν) 22ετών, 21συμμετοχές, 1 γκολ.
03: Άρνε Φρίντριχ (Χέρτα) 28 ετών, 56 συμμετοχές.
04: Κλεμενς Φριτς (Βέρντερ Βρέμης) 27 ετών, 14 συμμετοχές, 2 γκολ.
05: Χάικο Βέστερμαν (Σάλκε) 24 ετών, 2 συμμετοχές.
16: Φίλιπ Λαμ (Μπάγερν) 24 ετών, 40 συμμετοχές, 2 γκολ.
17: Περ Μέρτεζακερ (Βέρντερ Βρέμης) 23 ετών, 42 συμμετοχές, 1 γκολ.
21: Κριστόφ Μέτσελντερ (Ρεάλ) 27 ετών, 40 συμμετοχές.
ΜΕΣΟΙ
Σίμον Ρόλφες (Λεβερκούζεν) 26 ετών, 9 συμμετοχές.
Μπαστιάν Σβάινσταιγκερ (Μπάγερν) 23 ετών, 50 συμμετοχές, 13 γκολ.
Τόρστεν Φρινγκς (Βέρντερ Βρέμης) 31 ετών, 71 συμμετοχές, 10 γκολ.
Μίκαελ Μπάλακ (Τσέλσυ) 31 ετών, 80 συμμετοχές, 35 γκολ.
Πιοτρ Τροχόφσκι (Αμβούργο) 24 ετών, 12 συμμετοχές.
Τόμας Χίτσλσμπεργκερ (Στουτγάρδη) 26 ετών, 33 συμμετοχές, 5 γκολ.
Τιμ Μπορόφσκι (Βέρντερ Βρέμης) 28 ετών, 31 συμμετοχές, 2 γκολ.
Νταβίντ Οντόνκορ (Μπέτις) 24 ετών, 14 συμμετοχές, 1 γκολ.
ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ
Μάριο Γκόμεζ (Στουργάρδη) 22 ετών, 9 συμμετοχές, 6 γκολ.
Όλιβερ Νεβίλ (Γκλάντμπαχ) 35 ετών, 67 συμμετοχές, 9 γκολ.
Μίροσλαβ Κλόζε (Μπάγερν) 29 ετών, 75 συμμετοχές, 39 γκολ.
Λούκας Ποντόλσκι (Μπάγερν) 22 ετών, 47 συμμετοχές, 25 γκολ.
Κέβιν Κουράνι (Σάλκε) 26 ετών, 46 συμμετοχές, 19 γκολ.
Το πρόγραμμα του ομίλου έχει ως εξής:
08.06.2008 Αυστρία – Κροατία (19:00) & Γερμανία – Πολωνία (21:45)
12.06.2008 Κροατία – Γερμανία (19:00) & Αυστρία – Πολωνία (21:45)
16.06.2008: Πολωνία – Αυστρία (21:45) & Αυστρία – Γερμανία (21:45)
Υ.Γ. Αν μη τι άλλο, το σύνθημα της γερμανικής αποστολής (”Γερμανία, μια ομάδα, ένας σκοπός”) δεν είναι “ξενέρωτο” σαν τα συνθήματα των περισσοτέρων αποστολών (π.χ. το “μεγαλοϊδεατικό” σαν να πάνε σε πόλεμο σύνθημα “Πηγαίνετε, νικήστε, εκπληρώστε το εθνικό μας όνειρο” της Τσεχίας, το ντεμοντέ “Μπορεί το πάθος της Τουρκίας να χωρέσει στο λεωφορείο;” που θυμίζει ανέκδοτο τύπου “πόσοι ελέφαντες μπορούν να χωρέσουν σε ένα φολκςβάγκεν”, το “ζήστε μαζί, γιορτάστε μαζί” της Γαλλίαςπου θυμίζει διαφήμιση της “Καϊρ”, κ.λπ.).
Υ.Γ 2:
Αντί του “Nationalmannschaft” (το οποίο για προφανείς λόγους δεν μπορεί να γίνει σύνθημα να το φωνάξει κανείς στο γήπεδο) και του “πάντσερ” (ισχύει κάτι ανάλογο αλλά για διαφορετικούς λόγους) μένει να δούμε αν οι φίλαθλοι θα υιοθετήσουν εν τέλει το σύνθημα “die adler” (”οι αετοί”) που ψηφίστηκε σε διαδικτυακό γκάλοπ το 2006.
Υ.Γ. 3: Και εξακολουθούμε να έχουμε ακόμη “ινδάλματα” τους Ζέλερ, Μπράϊτνερ, Νέτσερ (και ας μην έπαιξε εθνική) Μάγερ, Μύλλερ, Ρουμενίγκε, ακόμη και τον “χωμένο μέσα στα κόλπα” άνθρωπο που σπανίως χαμογελά, τον Μπεκενμπάουερ που μόνος του δημιούργησε μία θέση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (του λίμπερο) και δίδαξε τι θα πει πάθος όταν έπαιζε το 1970 με μπανταρισμένο χέρι!
Υ.Γ. 4: και ας μην ξεχνάμε, πως τα συναρπαστικότερα παιχνίδια στην ιστορία των μεγάλων διοργανώσεων ήταν ο ημιτελικός του παγκοσμίου κυπέλλου 1970: Ιταλία – Γερμανία 4-3, ο ημιτελικός 1982: Γερμανία – Γαλλία 3-3 στην παράταση και νίκη της Γερμανίας στα πέναλτυ, ο τελικός 1986: Αργεντινή – Γερμανία 3-2, ο τελικός του euro 1976 όπου Τσεχοσλοβακία και Γερμανία πήγαν στα πέναλτυ, ο τελικός του 1996 με την Τσεχία όπου το γκολ του Όλιβερ Μπίρχοφ στην παράταση που έδωσε το κύπελλο στους Γερμανούς ήταν το πρώτο -και τελευταίο- “χρυσό γκολ” σε τελικό, ο ημτελικός του 1990 με τους Άγγλους που πήγε στα πέναλτυ, το θεωρούμενο ως το πιο δύσκολο γκολ που έχει μπει σε τελικό από τον Μύλλερ το 1974, κ.λπ.
Update 1: Με μεγάλο σταρ και MVP του παιχνιδιού τον Λούκας Ποντόλσκι, ο οποίος πέτυχε και τα δύο γκολ (στο 20’ και στο 72’) κόντρα στη «δεύτερη πατρίδα» του, η Γερμανία επιβλήθηκε την 1η ημέρα του ομίλου με 2-0 της Πολωνίας στο “Bέρτερζε Στάντιον” του Κλάγκενφουρτ στην πρεμιέρα του Β’ ομίλου, κάνοντας και εξοικονόμηση δυνάμεων, αφού έπαιξε όσο χρειάστηκε για να πάρει μια “καθαρή” νίκη..
Έτσι, η πολυνίκης του θεσμού με 3 κατακτήσεις πέτυχε της πρώτη της νίκη σε τελική φάση Εuro εδώ και 12 χρόνια (από το νίκη στο τελικό του 1996 επί της Τσεχίας χάρη στο «χρυσό γκολ» του Όλιβερ Μπίρχοφ στην παράταση).
Ιουνίου 7, 2008 σε 4:19 μμ |
Χωρίς να είμαι ο απόλυτος οπαδός του ποδοσφαίρου, με πιάνει λιγάκι θλίψη, όταν βλέπω τη σημερινή Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου της Γερμανίας και τη συγκρίνω με αυτή του παρελθόντος (μιλάω για το 1990 και πίσω). Αν κάτι την έχει σώσει από την αφάνεια τα τελευταία αυτά χρόνια, αυτό είναι το μεθοδικό παιχνίδι της και η αφοσίωσή της σε αυτό.
Ιουνίου 7, 2008 σε 4:45 μμ |
Περιούσιε,
συμφωνώ μαζί σου, οι ομάδες των Ματέους, Μπρέμε, Φέλερ και πιο πριν των Καλτς, Αουνγκεντάλερ, Σουμάχερ, Ρουμενίγκε, κ.λπ. είχαν προσωπικότητα. Η Νationalmannschaft έκανε κανα δυο φορές κοιλιά. Ακόμη και όταν πήρε την 1η θέση στο euro του 1996, αυτή η 11άδα που παρουσίασε ο Φογκτς δεν εξέφραζε παρά ελάχιστα την γερμανική σχολή. Κάτι ανάλογο δηλαδή αυτού που καταλογίζουν οι φίλοι της Βραζιλίας στην ομάδα τους πως όταν δεν έπαιζε μπάλα έπαιρνε κύπελλα και όταν έπαιζε αποκλειόταν νωρίς.
Το πείραμα Κλίσμαν εμένα με έπεισε το 2006 και είναι κρίμα που αμφισβητήθηκε από τους δικούς του (άρα καλώς έκανε και έφυγε).
Τώρα, ο Λεβ δεν ξέρω τι θα καταφέρει, αλλά στους προκριματικούς του Γιούρο, με εξαίρεση το παιχνίδι του περασμένου Οκτωβρίου (το 0-3 με την Τσεχία) επανέφερ στο προσκήνιο το επιθετικό ποδόσφαιρο που χαρακτηρίζει τη γερμανική σχολή. Άλλο σκοπιμότητα, άλλο ρεαλισμός. Αν μας άρεσε το παιχνίδι σκοπιμόητας θα υποστηρίζαμε Ιταλία που ήταν και η πρώτη διδάξασα.
Το μεθοδικό παιχνίδι που ανέφερες, είναι ένας από τους συντελεστές που έδωσαν στην Ελλάδα την 1η θέση το 2004 και δεν είναι τυχαίο πως ο προπονητής ήταν Γερμανός.
Ιουνίου 7, 2008 σε 10:38 μμ |
Ουδέπτοτε είμουνα φανατικός υποστηρικτής της Nationalmannschaft (εκτός αν έπαιζε εναντίον της Ιταλίας). Όμως, στην κατάσταση που είναι οι 16 δε μοιάζει κακή λύση.
Γενικά, προσπαθώ να κρατηθώ αμέτοχος φέτος. Όποια ομάδα υποστηρίζω φράνει στον τελικό και το χάνει και γίνομαι έξαλος (εξαίρεση το περασμένο Γιούρο που τους Πορτογάλους δεν τους πήγαινα ούτε με ενέσεις). Φέτος μπορούν πάντως.
Ιουνίου 7, 2008 σε 10:49 μμ |
Αμετανόητε,
βλέποντας απόψε την Πορτογαλία στο 2-0 επί της Τουρκίας, διαπίστωσα πως ο Σκολάρι είναι μεγάλη γάτα. Λες και ήξερε ότι ο Τερίμ θα έστηνε την ομάδα του πάνω στο πώς θα φυλαχτεί ο Ρονάλντο. Το αποτέλεσμα ήταν οι υπόλοιποι (οι Γκόμεζ και σία) να κάνουν πάρτι, με τα 3 γκολ (παρότι το ένα ακυρώθηκε ήταν ωραία φάση) τα 3 δοκάρια, τις ευκαιρίες… Ο Πέπε θα αφήσει εποχή αν συνεχίσει έτσι. Μόνο που τους έχω “λούζερς”, όπως και τους Ισπανούς.
Συμφωνώ πως η πιο αντιπαθητική ομάδα είναι οι… Ματεράτσιδες! Ελπίζω να τους περιποιηθούν δεόντως Ρουμανία, Ολλανδία και Γαλλία!
Ιουνίου 8, 2008 σε 3:54 μμ |
Δεν ξέρω, αν οι Πορτογάλοι έχουν νοοτροπία ηττημένου αλλά ο Σκολάρι μπορεί να τους αναδείξει, διότι, όπως σωστά είπες, είναι πανέξυπνος. Έχουν ένα φορμαρισμένο Ρονάλντο, ο οποίος δεν πιάνεται με τίποτα αλλά και ένα, άγνωστο σε μένα, μέχρι χτες, Πέπε, ο οποίος έτρεχε πάνω κάτω, έκοβε, σκόραρε, έπαιζε άμυνα και ταλαιπώρησε αφάνταστα τους Τούρκους, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, έχουν πολύ αξιόλογη ομάδα.
Η Ισπανία αδυνατεί να κερδίσει μεγάλες οργανώσεις, διότι, πιστεύω, οι παίκτες της στερούνται συνείδησης ότι εκπροσωπούν την πατρίδα τους. Ο Καταλανός είναι πρώτα Καταλανός και μετά Ισπανός. Ο Βάσκος είναι πρώτα Βάσκος και μετά πάλι Βάσκος. Όταν λοιπόν, καλούνται να φορέσουν τη φανέλα με το ισπανικό εθνόσημο, προφανώς δεν τρελλαίνονται από τη χαρά τους, με αποτέλεσμα να μην δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι έχουν να κερδίσουν μεγάλο τίτλο από το 1964.
Για το γεγονός ότι η μεθοδικότητα στο παιχνίδι της Εθνικής μας είναι αποτέλεσμα της δουλειάς ενός Γερμανού, θα συμφωνήσω.
Ιουνίου 8, 2008 σε 6:05 μμ |
Περιούσιε, σωστό αυτό που λες για Βάσκους, Καταλανούς, κ.λπ. Κάτι που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν, είναι πως το τρικολόρ στην εμφάνιση της ομάδας δεν ήταν πάντα κόκκινο (φανέλα) – μπλε (μαύρο) – μαύρο (κάλτσα) αλλά πριν 2,5 δεκαετίες ήταν κόκκινο – μπλε – λευκές κάλτσες. Τις μαύρες κάλτσες θρυλείται πως τις επέβαλε για “εθνικούς” λόγους ο τερματοφύλακας Αρκονάδα που έπαιζε στην εθνική από 1977 έως 1984 και καθώς αρνιόταν να φορέσει άσπρες κάλτσες, φόρεσαν οι συμαπίκτες του μαύρες!
Ιουνίου 9, 2008 σε 6:37 πμ |
αυτή τη στιγμή, δείχνουν πρώτο φαβορί αλλά πρέπει να βελτιωθοών στην άμυνα
Ιουνίου 9, 2008 σε 7:18 πμ |
@ geokalp
Προφανώς εννοείς τη φάση του 1ου λεπτού, όταν ο Κρζίνοβεκ έπιασε χωρίς πίεση το σουτ από το ύψος του πέναλτι για αν φύγει η μπάλα άουτ. Αν έμπαινε εκείνη τη στιγμή το γκολ, δεν ξέρω ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, μπορεί πάλι να κέρδιζαν οι Γερμανοί, αλλά οπωσδήποτε “θα τους έβγαινε η γλώσσα γραβάτα” και δεν θα έκαναν την οικονομία δυνάμεων που είδαμε χθες.
Ιουνίου 9, 2008 σε 5:44 μμ |
Έπεσες στην περίπτωση.
Είμαι ιταλόφιλος. Τρελαίνομαι για κατενάτσιο. Μου αρέσει πως να το κάνουμε. Για μένα το αμυντικό ποδόσφαιρο είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο. Τα άλλα είναι λίγο πόλο, λίγο μπάσκετ. Δεν είναι πάντως ποδόσφαιρο.
Οι γερμανοί πάντως ξέρουν να προσέχουν και την άμυνά τους. Καμία σχέση ωστόσο με τους ιταλούς. Επαγγελματίες οι άνθρωποι. Παίζουν όσο χρειάζεται για να ζεματιστεί ο αντίπαλλος. Και κυρίως δεν παίζουν μέχρι το τελευταίο λεπτό. Δεν παίζουν με τη δύναμη. Η διάνοια έχει τον πρώτο λόγο και όχι η κτηνώδης δύναμη. Η φινέτσα μετράει. Εξάλλου και τα πραγματικά γρήγορα αυτοκίνητα ήταν και είναι ιταλικά. Οι γερμανοί φορτώνουν άλογα, αλλά δεν μπορούν να τα κατεβάσουν στο…δρόμο.
Ιουνίου 9, 2008 σε 6:20 μμ |
Green Wolf,
“Εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία απόψε στην Ιταλία”!
(Κωνσταντίνος Μητσοτάκης)
Ντάξει, πέρα από την πλάκα, θέλουμε (εμείς οι Γερμανοί) να προκριοθείτε για να πάρουμε και τη ρεβάνς του ημιτελικού του 2006