Fernando Botero, Manuel Marulanda “Tiro Fijo”, 1999
Λάδι, 45,72 х 33,02 cm
Συλλογή Εικαστικών Τεχνών της Banco de la República.
Η χθεσινή έκδοση του περιοδικού Semana δημοσίευσε ρεπορτάζ της Κολομβιανής δημοσιογράφου Isabel Ruedas, σύμφωνα με το οποίο ο επικεφαλής των αριστερών ανταρτών Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Ejército del Pueblo (FARC) Pedro Antonio Marin (γνωστός ως Manuel Marulanda Vélez ) είναι νεκρός από τις 22 Μαρτίου. Η κυβέρνηση της Μπογκοτά πάλι ισχυρίζεται πως έχει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία ο Marulanda πέθανε από καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 80 ετών στις 18:30 της 26ης Μαρτίου.
Η είδηση «έπαιξε» ασχολίαστη και στα ΜΜΕ της Βενεζουέλας και έτσι μάλλον αυτή τη φορά είναι αληθινή, καθώς και στο παρελθόν έβγαιναν κάθε τόσο φήμες που ήθελαν τον Marulanda νεκρό, με πιο χαρακτηριστική την είδηση που είχε δημοσιευθεί σε εφημερίδες το 1995. Αυτή η φορά είναι η 18η (!) που δημοσιεύεται η είδηση του θανάτου του Marulanda και βγήκε από τον Κολομβιανό υπουργό Άμυνας José Manuel Santos από τον οποίο πήρε συνέντευξη η Ruedas, αν και ο Santos (από οικογένεια εκδοτών εφημερίδας) έχει δώσει αρκετές φορές στο παρελθόν ειδήσεις που διαψεύστηκαν παταγωδώς όπως οι κατηγορίες που άδικα είχαν εκτοξευθεί εναντίον υπουργού του Εκουαντόρ.
Ο Tirofijo (ιδιωματισμός που σημαίνει «σταθερός») όπως είναι ένα από τα παρατσούκλια του Marulanda γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1930 στον δήμο της Génova της επαρχίας Quindío, στα Δυτικά της χώρας (καφεπαραγωγός περιοχή των Άνδεων) και ήταν εκείνος που οργάνωσε τους FARC στη δεκαετία του 1960 ως ένα αριστερό αντάρτικο και αρχικά ως το στρατιωτικό σκέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κολομβίας. Το 2006 το State Department τον είχε επικηρύξει για 5 εκατομμύρια δολάρια, ενώ σήμερα οι FARC ελέγχουν το ένα πέμπτο του εδάφους της Κολομβίας με στρατό 15.000 ενόπλων.
Ο Marulanda πήτε το όνομά του από ένα δολοφονημένο συνδικαλιστή, ήταν ιδιαίτερα οργανωτικός, παρότι είχε λάβει μόνον την υποχρεωτική σχολική εκπαίδευση, ενώ είχε ρόλο σε όλους τους εμφύλιους πολέμους στην Κολομβία, τον τελευταίο μισό αιώνα. Πέρασε περισσότερη από τη μισή ζωή του μέσα στην “αφιλόξενη” ορεινή ζούγκλα. Ο γαμπρός του (είχε παντρευτεί την κόρη του) Raúl Reyes, ο οποίος ήταν το «νούμερο 2» των FARC, σκοτώθηκε εφέτος την 1η Μαρτίου από αεροπορική επιδρομή της κολομβιανής αεροπορίας μέσα στον ενάεριο χώρο του γειτονικού Εκουαδόρ.
Ο Marulanda απαθατίστηκε σε πίνακα του Fernando Botero!
Διάδοχός του φέρεται ο θεωρητικός του κινήματος Alfonso Cano (Guillermo León Sáenz).
Ετικέτες: FARC, ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
l
Μαΐου 25, 2008 σε 11:11 μμ |
ΔΗΛΩΝΩ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΜΟΥ, ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΚΑΤΙ, ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΗΝΑ…
ΑΡΑΓΕ ΤΟ 1/5 ΠΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΜΠΟΥΕΝΔΙΑ ?
ΓΡΑΨΕ ΜΑΣ ΚΙ ΑΛΛΑ …
Μαΐου 25, 2008 σε 11:35 μμ |
Στα πεδινά του 1/5 είχε δράσει ο Αυρηλιανός και στα παζάρια των χωριών κυκλοφορούσε ο Αρκάδιος!
Ίσως έχουμε σημαντικές εξελίξεις στην Κολομβία σε λίγο καιρό…
Μαΐου 26, 2008 σε 9:22 πμ |
Δεν είναι καιρός το FARC να αφήσει τους όμηρους που κρατάει και να γίνει πολιτικό κόμμα ώστε με τον λόγο του να βοηθήσεις αυτούς τους οποίους λέει οτι θέλει να βοηθήσει;
Αν πράγματι μάχεται για την δημοκρατία όπως λέει …..
Μαΐου 26, 2008 σε 11:16 πμ |
Φιλελεύθερε,
υπό κανονικές συνθήκες όχι μόνο θα συμφωνούσα 100% να αφεθούν ελεύθεροι οι όμηροι, αλλά θα έστελνα σε φίλους και γνωστούς mails για να υπογράψουν, ώστε να αφεθούν ελεύθεροι (και όχι μόνο η Μπετανκούρ που είναι η πιο διάσημη… ). Όμως, η Κολομβία είναι μια “περίεργη” χώρα όπου η κυβέρνηση έχει επανειλημμένως αθετήσει λόγο και υποσχέσεις, ενώ είναι και ο τρομοκράτης της περιοχής (έφτασε να βομβαρδίζει γειτονικές χώρες, να στέλνει καταδρομείς για σαμποτάζ και προβοκάτσιες σε άλλες και εν γένει λειτουργεί ως το μαντρόσκυλο του Μπους). Η συνέχιση της ομηρίας λοιπόν οφείλεται πρωτίστως στον Ουρίμπε και τους ομοίους του μαι δευτερευόντως στους FARC.
Προσωπικά πάντως, είμαι εναντίον της απαγωγής αθώων πολιτών.
Μαΐου 26, 2008 σε 10:27 μμ |
Η τρομοκρατία Ζάλμοξι αν τη ορίσουμε έτσι είναι τουλάχιστον αμφίδρομη. Οι δυνάμεις της Κολομβίας δεν βομβάρδισαν χωρίς λόγο. Η συνέχιση της ομηρίας αθώων ανθρώπων οφείλεται στο οτι αποτελούν πηγές χρηματοδότησης (μαζί με το εμπόριο κόκας) του FARC και δήθεν κάποιου ομιχλώδους αγώνα που σίγουρα έχει χάσει το νόημα του εδώ και καιρό. Αν θές να κάνεις ‘αγώνα’ εναντίον ενός ‘δικτάτορα’ (που ο Ουρίμπε δεν είναι αλλά ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας) δεν θα πετύχεις με το να υιοθετείς μεθόδους πιό απάνθρωπές απο τους ‘απάνθρωπους αντιπάλους σου’.
Ή σε στηρίζει ο λαός ή όχι. Αν σε στηρίζει ο λαός δεν χρειάζεσαι τις μεθόδους, θα νικήσεις, αν δεν σε στηρίζει ο λαός (και αυτό δείχνει να συμβαίνει στην Κολομβία) τότε θα χάσεις και θα μείνεις στην ιστορία σαν μία ακόμα ομάδα οργανωμένου εγκλήματος.
Μαΐου 26, 2008 σε 11:16 μμ |
Φιλελεύθερε,
για την κοκαϊνη που λες, ο μεγαλέμπορος είναι στην Κολομβία η σημερινή κυβέρνηση και ο εκλεκτός των ΗΠΑ πρόεδρος Άλβαρο Ουρίμπε προσωπικά.
Ο Ουρίμπε ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως… δήμαρχος Μεντεγίν! Πότε; Πριν 26 χρόνια, την εποχή που ήταν παντοδύναμος ο φίλος και συνεργάτης του “El Padron” (ο Pablo Escobar). Θυμάσαι τη δημοσιοποίηση των εγγράφων που συνέδεαν άμεσα τον Ουρίμπε με το καρτέλ του Μεντεγίν αλλά και το εμπόριο ναρκωτικών, την πιο ανθούσα «βιομηχανία» της Κολομβίας ,την περίοδο που κολομβιανή πολιτική αντιπροσωπεία βρισκόταν στην Ουάσιγκτων και οι αμερικανοί επίσημοι δεν ήξεραν τι να πουν στα ΜΜΕ;
Έγγραφα της υπηρεσίας πληροφοριών του αμερικανικού στρατού (Defense Intelligence Agency-DIA) που χρονολογούνταν από το 1991 και ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μετά από πολύμηνες προσπάθειες της ερευνητικής μη-κυβερνητικής οργάνωσης National Security Archives πμε έδρα στο Πανεπιστήμιο του Τζορτζτάουν στην Ουάσιγκτον κατόρθωσε να επιτύχει τον αποχαρακτηρισμό τους, κάνοντας χρήση της Freedom of Information Act, δείχνουν πως στους 104 «πλέον σημαντικούς ναρκω-τρομοκράτες που έχουν προσληφθεί από τα καρτέλ της κοκαΐνης για την ασφάλεια, τη μεταφορά, τη διανομή, την παραλαβή και διακίνηση και επιτυχή εφαρμογή όλων των επιχειρήσεων όσον αφορά στα ναρκωτικά τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Κολομβία» (με ημερομηνία σύνταξης του καταλόγου η 23η Σεπτέμβρη 1991) περιλαμβανόταν καιμ ο «στενότερος» φίλος του Εσκομπάρ, Ουρίμπε! Βρισκόταν στην 82η θέση αυτού του καταλόγου των εμπόρων ναρκωτικών και δολοφόνων.
Ακόμη, πριν 6 χρόνια, η Κολομβία έγινε η 1η στην κατάταξη χώρα του κόσμου σε αμερικανική στρατιωτική βοήθεια εκτοπίζοντας από την θέση αυτή την Τουρκία. Πώς αυτό; έχει πόλεμο; Ή μήπως τρομκρατεί ένα ολόκληρο λαό με πρόσχημα τους μαρξιστές τρομοκράτες;
Υ.Γ.: καθώς έχω επισκεφτεί αυτή τη χώρα, διαπίστωσα ότι οι FARC διαθέτουν σημαντική δημοφιλία στον πληθυσμό.
Υ.Γ. 2: Είμαι εναντίον των απαγωγών, παρότι συνήθως εδώ και χρόνια αυτές αποσκοπούν στην ανταλλαγή με αιχμαλώτους των FARC.
Y..Γ. 3: Τα ναρκοδολάρια των Ουρίμπε – Εσκομπάρ είναι ορατά ακόμη και σήμερα στο Μεντεγίν: Η τρίτη πόλη της Κολομβίας διαθέτει μετρό, στην κεντρική πλατεία μπορείς να δεις υπαίθρια γλυπτά του Μποτέρο, έχει σύγχρονα πάρκα, μοντέρνα κτίρια, κάμποσο χρήμα (συγκρτικά με τηνυπόλοιπη χώρα) κ.λπ. Αλλά, όλα αυτά από την κόκα που έκανε τον Ουρίμπε πρόεδρο…
Μαΐου 28, 2008 σε 10:30 πμ |
murmur says : I absolutely agree with this !
Μαΐου 28, 2008 σε 6:08 μμ |
@ murmur,
very good!