http://athriskos.gr/modules.php?name=News&new_topic=14

Έτσι λέει… Έρχεται ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι και να επενδύσει (μη σου πω και να ξεπλύνει) και κανένα ρούβλι.

Μια και λες για το δολάριο και την κατάρρευση της δυτικής οικονομίας, ειδικά η αμερικανική οικονομία είναι μια φούσκα. Μια φούσκα η οποία μπορεί να σκάσει ανά πάσα στιγμή αλλά που όλοι όσοι θα είχαν ΚΑΤΙ να κερδίσουν (Κίνα, Γερμανία, Ρωσία, Άραβες, Ιάπωνες και άλλοι) φοβούνται πως έχουν ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ να χάσουν…

Τα ινδικά (για την ακρίβεια την χίντι, καθώς ομιλούνται πολλές και διάφορες γλώσσες και ιδιώματα, από ταμίλ μέχρι μπενγκάλι) είχα αρχίσει εδώ και χρόνια να τα “ψιλοταλαιπωρώ”, όμως δεν μπορώ με τίποτε να πω πως είναι δυνατό να επιβιώσω χωρίς αγγλικά στη χώρα αυτή.

@ καλησπέρα Ομαδεών,

“Η συνήθης λογική που έχουμε καθημερινά ΔΕΝ ισχύει, δεν υπάρχει ούτε στέρεα ύλη, ούτε χώρος και χρόνος, ούτε και -φυσικά- ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΟ ΦΩΣ”

δεν πιστεύω, να σου περνάει απο το μυαλο, ότι υπάρχει μια περίπτωση στο εκατομμύριο να πάρω στα σοβαρά τέτοιες σκέψεις;;

Γιατι αν ναί, δεν υπάρχει υπολογιστης, ούτε διαδίκτυο και τωρα δεν γράφω λόγια με συννοχή, αλλά μια χαοτική σειρά απο σύν και πλην που περνάει απο τα σύρματα του τηλεφώνου συνάμα και αγκαλιά με διπλάσιο θώρυβο και χάνεται.

@ Ζαλμοξη,
έρχονται τα ρούβλια;;;
Για σκέψου να ζητησει ο ΟΠΕΚ να ξεφύγει απο το δολάριο και να περάσει σε ρούβλι ή ευρώ.
Μιλάς ινδικά τυχερέ θνητέ;;;;;;
Πόσο θα καταρεύσει η δυτική οικονομία;

καλημέρα!

το… σπασμένο πόδι, πρόφαση;

Ο Θωμάς είναι “ΠΙΣΤΟΣ” διότι πιστεύει στον Θωμά. Όποιος δεν στηρίζεται στη δυνατότητά του να “δει” και να “γνωρίσει”, να “ακούσει” και να “αγγίξει”, αυτός είναι ο “ΑΠΙΣΤΟΣ”.

Τόσοι έχουν μάτια και να δουν αλλά και να οραματιστούν. Αυτιά να ακούσουν (ήχο και συνείδηση) και μύτη (να μυρίσουν και να… “μυριστούν”). Κάθε αίσθηση, απευθύνεται στην αντιληπτή ύλη και στηγ μη αντιληπτή ουσία στη γλώσσα της κιναίσθησης.

ο θωμάς είναι η οριοθέτηση του θετικού.
όχι άπιστος, πιστός θωμάς πρέπει να πούμε.
γιατί, αφού ο λόγος σάρξ εγένετο,
η πίστη γίνεται ύλη.
αν η πίστη γίνει ύλη, τότε όλες οι μεταμορφώσεις μπορούν να ακολουθήσουν.
με μισόλογα δε γίνεται ποτέ τίποτα.
ή πιστεύεις ή δεν πιστεύεις.
ο θωμάς ήταν σαν τον τυφλό.
έναν τυφλό που έμαθε ότι θα πέρναγε ο χριστός από εκεί που ζητιάνευε, και φώναζε: υιέ δαυίδ ελέησέ με.
οι άλλοι έλεγαν: σκάσε.
ο χριστός του λέει όταν ήρθε: τι θες;
ο τυφλός, που σημειωτέρον, αυτός ο τυφλός που δεν είχε διαβάσει προφανώς μεχρι τότε τίποτε, αυτός αποκαλούσε το χριστό με τον τίτλο της παράδοσης των γραφών, τον αναγνώριζε δλδ έτστι, αυτός,
πολύ υλιστικά, του είπε: κύριε, να δω.
ο χριστός έφτυσε κάτω, έκανε λάσπη (ξανά δημιουργία), τον έστειλε, κι ο τυφλός είδε.
γιατί οίδε πριν.
εγώ βλε΄πω στο θωμά και σ\αυτόν τον τυφλό το ίδιο ακδράδαντο καρπό της αλήθειας στην αν΄θρώπινη αναζήτηση.
αυτό μπορεί να οδηγήσει στην πίστη, και όχι ο φόβος του θανάτου ή το σκοτάδι μιας ελπίδας.
την καλημέρα μου φίλε, και σόρρυ για τις χύμα σκέψεις. ξέρεις όμως, έσπασα το πόδι μου κι έχασα ισορροπίες (προφάσεις είναι αυτές, για να καλύψω βιασύνες και ελαττώματα:)

Ιδεαλισμός = άποψη “από μέσα προς τα έξω” (όπως προηγουμένως).

Ακραίος Ιδεαλισμός, πλατωνισμός = “τα πάντα είναι αντανακλάσεις ή σκιές του περιβόητου πνεύματος”

Ακραίος Υλισμός, μηχανι(στικι)σμός = “τα πάντα είναι μηχανές χωρίς τίποτε μέσα τους, χωρίς συνείδηση”

Αγνωστικιστικός Πανθεϊσμός ΜΠΟΡΕΙ να είναι “τα πάντα έχουν ΚΑΙ μέσα ΚΑΙ έξω, και είναι ΔΥΝΑΜΕΙ συνειδητά, ΟΥΤΕ ύλη ΟΥΤΕ πνεύμα απλώς Κενότητα γεμάτη Δυνάμει Συνείδηση”

Η αντίληψη αρέσκεται στο να αντικειμενοποιεί τον έξω κόσμο (ιδεαλιστικά) και μετά να αντικειμενοποιεί τον εαυτό της (υλιστικά). ΤΙ συμβαίνει όμως όταν ακυρώνουμε τη διαδικασία της αντικειμενοποίησης?

Απάντηση: ενα “μικρό Big Bang”!

“Make me One with Everything” (τάδε έφη Ινδός Βουδιστής σε Ινδουϊστή πωλητή χορτοφαγικών σάντουϊτς) χεχε

http://multiforms.netfirms.com/multiforms_1.html#axiom_3

Γράφεις: “…Εγώ είχα κάπου διαβάσει και κάπου ακούσει, ότι ο Χριστός, δεν πέθανε στο σταυρό, αλλά τον κατέβασε η σέκτα που ανήκε και τον πήγε στην Ινδία, οπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια του, μέχρι τα βαθειά του γεράματα. Επίσης, ότι έζησε πολλά χρόνια πριν στην Ινδία…”.

Στην Ινδία είναι πολύ διαδεδομένος ο θρύλος για τον Ισά ( “Ιησού” ) στο Κασμίρ και δεν βρήκα ούτε ένα μεγάλο αγγλόγλωσσο βιβλιοπωλείο σε όλη τη χώρα που να μην έχει έστω και ένα βιβλία για το θέμα αυτό. Η συνισταμένη μεταξύ αυτού του θρύλου, της επίσημης χριστιανικής παράδοσης (της Σταύρωσης και του Θωμά στην Ινδία) και της άποψης που υπονοείται ως το “άλλο” ενδεχόμενο στον “Τελευταίο Πειρασμό” του Καζαντζάκη, μάλλον συνηγορούν υπέρ του “Διοσκουρισμού”, του γνώριμου στην προχριστιανική Ελλάδα -και όχι μόνο- μοτίβου των δύο “Διδύμων”…