Ο πληθωρισμός είναι ταξικός. «Ομερτά» κυβέρνησης, ΣΕΒ, “συνδικαλιστών” για την απάτη με τον τιμάριθμο

Ένα ενδιαφέρον άρθρο το οποίο «αλίευσα» -όχι από τον Ριζοσπάστη ή την Αυγή, αλλά από τον «Ελεύθερο Τύπο» του Σαββάτου 19 Απριλίου 2008 (σελ. 24) με την υπογραφή του δημοσιογράφου Μάκη Ντόβολου- έχει τίτλο: «Δύο ταχύτητες και στον πληθωρισμό».

Στο κείμενο περιέχεται μελέτη του επίκουρου καθηγητή και στελέχους της Τράπεζας της Ελλάδος Σταύρου Ζωγραφάκη, από το οποίο τεκμαίρεται ότι «το μεγαλύτερο διάστημα από το 1999 μέχρι και σήμερα ο πληθωρισμός που αντιμετωπίζουν τα φτωχά νοικοκυριά είναι συστηματικά υψηλότερος από εκείνον των πλούσιων νοικοκυριών».

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι «οι ομάδες που… πλήττονται από την ακρίβεια στην αγορά, είναι τα νοικοκυριά των οποίων ο αρχηγός έχει σχετικά χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης, τα αγροτικά νοικοκυριά, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και γενικά οι οικονομικά ασθενέστεροι».

Το πλήρες ρεπορτάζ υπάρχει στο http://www.e-tipos.com/newsitem?id=33203.

«Κομίζει γλαύκα ες Αθήνας» θα πει κάποιος, καθώς είναι γνωστό πως τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα πλήττονται περισσότερο από την ακρίβεια. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι και πολλά ακόμη τα συμπεράσματα που μπορούν να προκύψουν από την εν λόγω έρευνα:

Καθώς η μελέτη του στελέχους της κεντρικής τράπεζας συμπεραίνει πως βρίσκεται «στο 6,2% ο τιμάριθμος για τους φτωχούς, 40% υψηλότερος από εκείνον των πλουσίων» θέτει σε ευθεία αμφισβήτηση την αξιοπιστία της ΓΣΕΕ ως εκφραστή των συμφερόντων των εργαζομένων. Υπογράφοντας στο τέλος Μαρτίου με τους εργοδοτικούς φορείς τη διετή συλλογική σύμβαση εργασίας (2008 – 2009) υπέγραψε (βάζοντας και τη «σφραγίδα» της) το ροκάνισμα του εισοδήματος των εργαζομένων. Διότι, τα ποσοστά αυξήσεων στους μισθούς ανά οκτάμηνο σε 3,45% από 01.01.2008, σε 3,00% από 01.09.2008 και σε 5,50% από 01.05.2009, αυτό που καταφέρνουν είναι για το 2008 να «επιτυγχάνουν» πραγματική μείωση μισθού πάνω από 2%, όπως προκύπτει από τον «επίσημο» υπολογισμό του 4,45% ως αύξησης στο έτος, αλλά και της προσθήκης του +40% στον πληθωρισμό που ανακοινώνει η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, καθώς πρόκειται για τον πληθωρισμό όπως τον υφίστανται οι εργαζόμενοι (ΓΣΕΕ) και όχι οι εργοδοτικοί φορείς (ΣΕΒ, κ.λπ.). Και βεβαίως, δεν ξέρουμε που θα φτάσει ως το τέλος του 2009 με την παγκόσμια κερδοσκοπική ανατίμηση των τροφίμων και την τρελή κούρσα του πετρελαίου. Λαϊκίστικο επιχείρημα ή όχι, η αλήθεια είναι πως ο αστακός, το ψάρι, το μοσχάρι δεν έχουν αυξηθεί κατά 100% ή και 175% όπως αυξήθηκαν η πρώτη ύλη για το ψωμί, η ντομάτα ή το ρύζι.

Και ιδού τι είπαν οι εργατοπατέρες: Ο μεν πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος έκανε λόγο για μία «καλή συμφωνία», ο δε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ (ΔΑΚΕ) Πουπάκης, είπε ότι είναι μία «συμφωνία που καταγράφει το μάξιμουμ των εφικτών επιδιώξεων».

Ακόμη όμως και με το πετρέλαιο που ανεβαίνει, αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι τα χαμηλά εισοδήματα και μάλιστα κατά 2,3 φορές περισσότερο. Δηλαδή, όταν στο τέλος 1998 με αρχή του 1999 το πετρέλαιο είχε 10 δολάρια και 10 χρόνια μετά 120 δολάρια το βαρέλι, το ποσοστό αύξησης με το οποίο επιβαρύνεται ο καταναλωτής, αν είναι 1100%, τότε για τα χαμηλότερα εισοδήματα είναι -”σαν να λέμε” για να μην υποπέσουμε σε μαθηματικό ολίσθημα- 2.600%! Και βεβαίως, δεν χρειάζεται να προσμετρήσουμε και την επίπτωση επί της αγοραστικής δυνατότητας της συναλλαγματικής διαφοράς που φέρνουν το σκληρό ευρώ και το εξασθενημένο δολάριο, όταν ο οποιοσδήποτε διαθέτει τη στοιχειώδη πληροφόρηση για τις επιταγές του σύγχρονου life style, γνωρίζει πολύ καλά, πως τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα καταναλώνουν πολύ περισσότερα προϊόντα από την αμερικανική ήπειρο (από τα jeep των ΗΠΑ μέχρι τα σταφύλια Χιλής στο καταχείμωνο). Ακόμη, τα ενοίκια που επιβαρύνουν στο πολλαπλάσιο τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα απογειώθηκαν την τελευταία δεκαετία, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ αυξήθηκαν κατά 75% («Βήμα», 06.08.2006).

Ας φανταστούμε δε, τι θα συνέβαινε αν έβγαινε από τον πληθωρισμό το ακριβό εισαγόμενο πετρέλαιο, ρύζι, στάρι, έτσι για να θυμηθούμε και αυτόν τον ανεκδιήγητο «καθηγητή» Γκαργκάνα που στο μέσον της δεκαετίας του 1980 είχε προτείνει να αφαιρείται από την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή – ΑΤΑ προς τους εργαζόμενους, η επίπτωση από τον εισαγόμενο πληθωρισμό («Ο» ορισμός της ταξικής εμπάθειας και μίσους, από τον πρώτο κεντρικό τραπεζίτη κοινής αποδοχής ΠΑΣΟΚ – Νέας Δημοκρατίας).

Ετικέτες: ΔΟΛΑΡΙΟ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΦΤΩΧΕΙΑ