FYROM: Η “Δημοκρατία των 15.000 τυφλών” ή το Βυζαντινό Άγος

Αν οι Σκοπιανοί, αλλέως πως «Μακεδόνες» (σύμφωνα με τους ίδιους) και «Γυφτοσκοπιανοί» (κατά τους Ελληνάρες) είχαν διάθεση να «ξεφωνίσουν» την ελληνορθόδοξη ιστορία (και αυτό το… «τιμημένο» Βυζάντιό της) urbis et orbi, θα μπορούσαν να κάνουν κάτι πολύ απλό και έξυπνο, το οποίο όμως θα προϋπέθετε ισχυρή αίσθηση χιούμορ: Θα υπαναχωρούσαν («προ των ελληνικών πιέσεων»…) στο θέμα της ονομασίας χωρίς να δεχτούν καν να υπάρχει σύνθετος όρος με τη λέξη «Μακεδονία». Θα μπορούσαν κάλλιστα να προτείνουν την ονομασία… «Δημοκρατία των 99 τυφλών και του ενός μονόφθαλμου».

Αυτό, όσο και αν εκλαμβάνεται ως «μαύρο χιούμορ», άλλο τόσο θα μπορούσε να αποτελέσει ιστορικό επιχείρημα – καταπέλτη των Σκοπιανών ως προς το ποιοι εν τέλει ήταν οι «βάρβαροι» στη χερσόνησο του Αίμου και με τον τρόπο αυτό να διασύρουν διεθνώς την «ένδοξη» βυζαντινή αυτοκρατορία, η οποία απετέλεσε για αρκετούς αιώνες ό,τι το πιο σκοταδιστικό ανέδειξε η παγκόσμια ιστορία και που έχει σκόπιμα εξιδανικευτεί στη συνείδηση «των πολλών»… Τι θα πετύχαιναν με μια τέτοια ονομασία; Να «ξεμπροστιάσουν» άπαξ δια παντός το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει συντελεσθεί στην παγκόσμια ιστορία, ενώπιον του οποίου ωχριούν σε μοχθηρία και βαρβαρότητα τα εγκλήματα των SS, τα βασανιστήρια των Ιαπώνων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή ακόμη και η Ιερά Εξέταση. Το έγκλημα που διέπραξε ένα από τα μεγαλύτερα αποβράσματα εξ όσων φόρεσαν την πορφύρα στη «βασιλεύουσα» και του οποίου το «τιμημένο» όνομα, το σύγχρονο, δημοκρατικό ελληνικό κράτος και η πατρίδα της δημοκρατίας Αθήνα έχουν δώσει σε δρόμο της πρωτεύουσας. Πρόκειται για το έγκλημα της μάχης της БЕЛАСИЦА (Μπελάσιτσα/Μπέλες) γνωστής στους Έλληνες ως μάχης στο «Κλειδί» και των όσων έλαβαν χώρα στις 31 Ιουλίου 1014 με δράστη τον ρωμαίο («βυζαντινό») αυτοκράτορα Βασίλειο Β’. Τον επονομαζόμενο (και μάλιστα με ιδιαίτερη εθνική υπερηφάνεια μεταξύ των νεοβαρβάρων Ελληναράδων) «Βουλγαροκτόνο». Ο Βασίλειος λοιπόν, τι έκανε μετά την νίκη του στη μάχη; τύφλωσε 15.000 υπηκόους του βασιλέα (αποκαλούμενου σήμερα από τους Σκοπιανούς ως «Μακεδόνα» και γιατί όχι άλλωστε; εδώ σφετερίζονται τον Αλέξανδρο, στον Σαμουήλ θα κωλώσουν; ) Σαμουήλ Σισμάν (Κομητόπουλου) τους οποίους πάντως η επίσημη ελληνική ιστορία ονομάζει «Βούλγαρους». Και βεβαίως, δεν θα μπορούσε να τους ονομάσει… «Μακεδόνες» (παρότι η έδρα του βασιλείου βρισκόταν εκτός των εδαφών που σήμερα βρίσκονται στη Βουλγαρία αλλά στα εδάφη της FΥROM) αφού και αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι αλλά και τότε στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης βρίσκονταν ήδη οι λεγόμενοι «Μακεδόνες», μια δυναστεία με περίλαμπρους εκπροσώπους, όπως η περιβόητη ερωτομανής Ζωή Α’ η Πορφυρογέννητη (1028 – 1042) ο λάτρης της κραιπάλης και του ιπποδρόμου (και ο οποίος ως εκ τούτου αδυνατούσε να ασκήσει τα καθήκοντά του) Κωνσταντίνος Η’ (1025 – 1028 ) η Θεοδώρα, συνώνυμο της δολοπλοκίας και της μηχανορραφίας (1054 – 1056) ο αυτοκράτορας – ζιγκολό Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγών (1034- 1041) και άλλοι του ιδίου φυράματος, όπως π.χ. ο Ρωμανός Α’ Λεκαπηνός (920 – 944) ο οποίος είχε διορίσει πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον… 16ετή γιο του Θεοφύλακτο!

Ήδη από το μέσον του 10ου αιώνα, οι δύο μεγαλύτερες αυτοκρατορίες στον Αίμο, η Βουλγαρική και η Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό. Να σημειωθεί εν προκειμένω, ότι ηγεμόνας των Βουλγάρων ήταν ο («Μακεδών» σύμφωνα με τους Σκοπιανούς) τσάρος Σαμουήλ Σισμάν (Κομητόπουλος) με την εντολή του οποίου ο Άγιος Κλήμης, μαθητής των Κύριλλου και Μεθόδιου εγκαθίσταται στην Οχρίδα και ιδρύει το 893 θεολογικό πανεπιστήμιο. Συνεχίζοντας το έργο των δασκάλων του ολοκληρώνει την μετάφραση της Αγίας Γραφής στην Βουλγαρική γλώσσα, τελειοποιεί το Κυριλλικό αλφάβητο και εκείνη την εποχή ορισμένα ιερά κείμενα μεταφράζονται στην αρχαία Γκλαγκολιτική γραφή και αναγορεύεται πρώτος Επίσκοπος Οχρίδας. Οι Σλαβολόγοι ερευνητές συνηθίζουν να ονομάζουν τη φιλολογική γλώσσα που διαμορφώθηκε από τον Κύριλλο στην παλιότερή της μορφή, απ΄ τον 9ο μέχρι τον 11ο αιώνα, «Παλαιοσλαβική εκκλησιαστική». Η γλώσσα αυτή, ήταν βασισμένη στη «Μακεδονική διάλεκτο» και στηριζόταν στο λεγόμενο γκλαγκολιτικό αλφάβητο (round glagolitza).

Πριν συντελεστεί το έγκλημα που αποτελεί στίγμα του λεγόμενου Βυζαντινού πολιτισμού αλλά και της ίδιας της Χριστιανοσύνης που ευλόγησε την αποτρόπαια αυτή πράξη, το 976 παθαίνει στην Κωνσταντινούπολη (δηλητηριασμένος, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι κάτοχοι του θρόνου της Νέας Ρώμης) ο αρμενικής καταγωγής σφετεριστής αυτοκράτορας Ιοβάν Τζεμίσκε (γνωστός με το εξελληνισμένο όνομα… «Ιωάννης Τσιμισκής») ο οποίος 7 χρόνια νωρίτερα είχε ανέλθει στον θρόνο δολοφονώντας τον θείο του Νικηφόρο Φωκά σε συνεργασία με την ερωμένη του, αυτοκράτειρα Θεοφανώ. Ο στρατηγός Τσιμισκής με την βοήθεια των Ρώσων (σε μια συμμαχία όπου εκτός από τα γεωπολιτικά συμφέροντα τους συνέδεαν, συνεργάστηκαν στρατιωτικά και στον πόλεμο κατά των «αιρετικών» και των εθνικών/ «ειδωλολατρών» που είχαν απομείνει) είχε κυριεύσει προσωρινά το δυτικό τμήμα της Βουλγαρίας αιχμαλωτίζοντας την οικογένεια του βασιλιά Πέτρο του οποίου τα δύο ανήλικα παιδιά Ρωμανός και Βόρις, μεταφέρθηκαν όμηροι στην Κωνσταντινούπολη όπου… ευνουχίστηκαν για να μην υπάρξουν απόγονοι της Βουλγαρικής βασιλικής δυναστείας!

Μετά τη δολοφονία του Τσιμισκή ο νόμιμος διάδοχος (και δολοφόνος του σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς) Βασίλειος Β΄ ανέρχεται στον θρόνο σε ηλικία 18 ετών με συμβασιλέα τον αδελφό του Κωσταντίνο Η’. Μοναδικός αντίπαλος του Βυζαντίου ήταν το ισχυρό Βουλγαρικό κράτος του ανερχόμενου νέου Τσάρου Σαμουήλ. Την εποχή εκείνη στην Βυζαντινή Αυλή κυριαρχούσε η Αρμενοκρατία και η δυναστεία ονομαζόταν κατ’ ευφημισμό “Μακεδονική”, καθώς οι σφετεριστές του θρόνου αυτοκράτορες Νικηφόρος Φωκάς και Ιοβάν Τζεμίσκε ήταν Αρμένιοι, ενώ ομιλείτο μιλιόταν επίσημα η Αρμενική γλώσσα και σημαντικό μέρος του στρατεύματος αποτελείται από Αρμένιους μισθοφόρους.

Το ίδιο έτος, δηλαδή το 976, εκδηλώνεται στο Τύρνοβο, μια οχυρή πόλη της βόρειας Βουλγαρίας, εξέγερση. Ο Βούλγαρος κόμης Νικόλαος Σισμάν και οι τέσσερις γυιοί του Μωϋσής, Ααρών, Δαβίδ και Σαμουήλ, επαναστατούν κατά του Βυζαντίου. Μετά από μακροχρόνιες εχθροπραξίες τα τρία αδέλφια του Σαμουήλ σκοτώνονται και ο ίδιος ανακηρύσσεται αρχικά τσάρος Βουλγάρων και στην συνέχεια στέφεται τσάρος Βουλγάρων και Ρωμαίων από τον Πάπα της Ρώμης. Το κίνημα του Σαμουήλ βρίσκει μεγάλη απήχηση και σύντομα το Βουλγαρικό κράτος εξαπλώνεται σε όλη την Βαλκανική απειλώντας την Κωνσταντινούπολη. Στην διάρκεια των μακροχρόνιων εχθροπραξιών που κράτησαν 40 χρόνια, η πρωτεύουσα της Βουλγαρίας μεταφέρεται διαδοχικά στα Μογλενά της Μακεδονίας, μετά στα Βοδενά (Εδεσσα), στην Πρέσπα και τελικά στην Οχρίδα. Σημαντικό ρόλο στο κίνημα του Σαμουήλ έπαιξε το θρησκευτικό κίνημα των Βογόμιλων, μια απόκρυφη χριστιανική αίρεση που εμφανίσθηκε στα μέσα του 10ου αιώνα από τον Βούλγαρο ιερωμένο Μπογκόμιλ στην Φιλιππούπολη της νότιας Βουλγαρίας. Οι Βογόμιλοι ήταν ασκητές χριστιανοί, επηρεασμένοι από τον γνωστικισμό, αντιμάχονταν την κοσμική εξουσία, απέρριπταν τις λατρευτικές τελετουργίες, θεωρούσαν ειδωλολατρία την απόδοση τιμών σε λείψανα και εικόνες, αρνούνταν τον φεουδαλισμό και την πληρωμή φόρων στο φεουδαρχικό κράτος, καταδίκαζαν τη κρεοφαγία και πίστευαν στο δυαδικό δόγμα της παράλληλης ύπαρξης Θεού και Διαβόλου.

Ορισμένοι ιστορικοί ισχυρίζονται πως η επέκταση της Βουλγαρικής αυτοκρατορίας οφειλόταν στην ανεκτικότητα που επέδειξαν απέναντι στους εθνικούς (ανάμεσά τους και Έλληνες) οι οποίοι καταδιώκονταν ανελέητα από αυτοκράτορα και πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Επί 38 χρόνια ένας συνεχής πόλεμος μαίνεται ανάμεσα στις δύο αυτοκρατορίες, με εναλλασσόμενες νίκες και ήττες στις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Πρωταγωνιστές είναι ο Βασίλειος και ο Σαμουήλ. Το έτος 1014, ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ επιχειρεί μια αποφασιστική εκστρατεία εναντίον του αντιπάλου του, αποφασισμένος να δώσει οριστικό τέλος. Το καλοκαίρι του 1014 εκστρατεύει εναντίον της Βουλγαρίας εισβάλλοντας στα εχθρικά εδάφη από τα στενά του Στρυμόνα), βόρεια των Σερρών. Η στρατιά του αποτελείται από μισθοφόρους διαφόρων εθνοτήτων, κυρίως Αρμένιους. Επικεφαλής είναι ο σκληροτράχηλος στρατηγός Νικηφόρος Ξιφίας επιφορτισμένος να συντρίψει οριστικά το Βουλγαρικό κίνημα του Σαμουήλ. Στο ύψος του Πέτριτς (Πετρίτσι [εκεί όπου 9 αιώνες αργότερα, το 1925 και με πρόσχημα μεθοριακό επεισόδιο στα Βουλγαρικά σύνορα για ένα… αδέσποτο σκυλί [!] η Ελλάδα του δικτάτορα Πάγκαλου εισβάλει κατακτητικά το 1925 στην Βουλγαρία και κατακαίγει δεκάδες χωριά κοντά, με τον βουλγαρικό στρατό να οπισθοχωρεί χωρίς αντίσταση και αποτέλεσμα την καταδίκη της Ελλάδας από την Κοινωνία των Εθνών με καταβολή υπέρογκης πολεμικής αποζημίωσης στη Βουλγαρία]) το εκστρατευτικό σώμα του Βασιλείου στρέφεται δυτικά και προελαύνει κατά μήκος της κοιλάδας του Στρούμνιτσα, παραπόταμου του Στρυμόνα. Εκεί, κοντά στο σημερινό τριεθνές σημείο μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και FYROM, θα παιχτεί το φρικιαστικό δράμα. Η περιοχή ονομάζεται Κίμπα Λόγγα (Kimba Longa) στα Βλάχικα ενώ οι Βούλγαροι την αποκαλούν Κλιούς (Κλειδί, Ключ, Clidium, Klyuch) λόγω της στρατηγικής σημασίας που έχει. Ο Σαμουήλ έχει οχυρώσει την στενωπό με ξύλινα οδοφράγματα περιμένοντας τον αντίπαλο. Ο Βουλγαρικός στρατός είναι εμπειροπόλεμος και αποφασισμένος να αντισταθεί στην εχθρική εισβολή. Το πανύψηλο βουνό Μπελάσιτσα (Μπέλες) τον προστατεύει από τον νότο. Στα βόρεια εκτείνεται το δύσβατο βουνό Μελεσέβσκε. Για μερικές ημέρες οι αντίπαλες στρατιές παραμένουν καθηλωμένες. Ο αυτοκράτορας Βασίλειος διστάζει να διατάξει μετωπική επίθεση κατά των οχυρωμένων Βουλγάρων όμως ο στρατηγός Νικηφόρος Ξιφίας βρίσκει την λύση. Με τη βοήθεια Βλάχων της περιοχής οδηγείται στα νώτα της Βουλγαρικής στρατιάς μέσα από ορεινές διαβάσεις της Μπελάσιτσα. Τα ξημερώματα της 31ης Ιουλίου 1014 επίλεκτα Βυζαντινά τάγματα πλησιάζουν αθόρυβα στα νώτα των Βουλγάρων. Ξεσπά μια άγρια μάχη. Ο Σαμουήλ μάχεται αλλά βλέποντας πως η αντίσταση είναι μάταιη διατάζει υποχώρηση προς την Στρούμνιτσα. Ο ίδιος κατορθώνει να διασπάσει τον εχθρικό κλοιό και μαζί με λιγοστούς πολεμιστές καλπάζει δυτικά προς το Πρίλεπ. Ωστόσο ο κύριος όγκος του Βουλγαρικού στρατού παραμένει εγκλωβισμένος και παραδίδεται. Ο Βασίλειος διατάσσει να μη εκτελεσθούν οι αιχμαλωτισμένοι στρατιώτες που φθάνουν τις 15.000. Συμβουλεύεται τον Οικουμενικό Πατριάρχη Σέργιο Β΄ και αποφασίζει την τύφλωση των αιχμαλώτων, πρακτική συνηθισμένη ποινή στα βάρβαρα βυζαντινά ήθη. Οι καταδικασμένοι που συχνά ήσαν ανώτεροι αξιωματούχοι, στρατηγοί, ακόμα και έκπτωτοι αυτοκράτορες, δένονται σφιχτά και το κεφάλι τους ακινητοποιείται. Στην συνέχεια πλησιάζει ο δήμιος κρατώντας ένα πυρακτωμένο σίδερο και το καρφώνει στους βολβούς των κατάδικων αδειάζοντας το οφθαλμικό υγρό και αδιαφορώντας για τις κραυγές πόνου των θυμάτων. Το φρικιαστικό μαρτύριο ολοκληρώνεται με καυτηριασμό της κόγχης για να προληφθεί μόλυνση, αφού ο τυφλωμένος πρέπει να ζήσει για να μεταδώσει τον τρόμο σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Από τις μαρτυρίες που έχουμε σήμερα, ξέρουμε πως πριν τη δύση του ήλιου ακούγονταν χιλιάδες ανυπόφορα ουρλιαχτά που αντηχούσαν στις πλαγιές της Μπελάσιτσα. Κραυγές, θρήνοι, ικεσίες και κατάρες ανάκατες με τους ψαλμούς των Βυζαντινών ιερωμένων που ευλογούσαν την αποτρόπαιη τελετουργία. Και όταν ξημέρωσε το επόμενο πρωινό, το φριχτότερο έγκλημα της παγκόσμιας ιστορίας είχε ολοκληρωθεί.

Η πρώτη ομάδα των τυφλωθέντων, 100 άντρες με έναν μονόφθαλμο επικεφαλής, πιασμένοι χέρι-χέρι, αφέθηκαν ελεύθεροι να συρθούν προς την κατεύθυνση του Πρίλεπ σε μια τραγική οδοιπορία. Πίσω ακολούθησε και δεύτερη εκατοντάδα τυφλωμένων, έπειτα τρίτη και τέταρτη. 15.000 τυφλοί πολεμιστές που είχαν παραδοθεί, ρακένδυτοι, τραυματισμένοι και κάτω από τον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο σέρνονται σε ατέλειωτες φάλαγγες σε αναζήτηση του αρχηγού τους που είχε διαφύγει. Την ίδια ώρα, επάνω στα υψώματα ο Βασίλειος και οι στρατηγοί του παρακολουθούσαν ικανοποιημένοι το αποτρόπαιο θέαμα. Ψηλά στο κάστρο του Πρίλεπ ο τσάρος Σαμουήλ αγνάντευε τον ορίζοντα και κάποια στιγμή άκουσε την θρηνωδία. Ακολούθως αντίκρισε από μακριά την ατέλειωτη φάλαγγα να πλησιάζει στο φρούριο και συνειδητοποίησε αυτό που είχε συμβεί. Ο Σαμουήλ, σήκωσε τα χέρια του ψηλά και άρxισε να λυγίζει μέχρι που σωριάσθηκε στις πέτρινες πλάκες. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα από καρδιακή προσβολή. Η σωρός του μεταφέρθηκε στις Πρέσπες όπου ενταφιάσθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Αχίλλειου. Οι ιστορικοί του μέλλοντος τοποθέτησαν τον θάνατο του Τσάρου Σαμουήλ στις 6 Οκτωβρίου 1014 στο κάστρο του Πρίλεπ. Το βασίλειό του διατηρήθηκε για 4 ακόμα χρόνια μέχρι το 1018, οπότε και υποτάχθηκε στο Βυζάντιο.

Μια ιστορική μαρτυρία:

“Ο δε βασιλεύς τους εαλωκότας των Βουλγάρων αμφί τας πεντεκαίδεκα, ώς φασίν, όντας χιλιάδας απετύφλωσε, και εκάστην εκατοντάδα πεπηρωμένων υφ’ ενός μονοφθάλμου οδηγείσθαι κελεύσας ες τον Σαμουήλ αποπέμπει. Ους εκείνος κατ’ αριθμόν και τάξιν θεώμενος αφικνουμένους, και το πάθος ουκ ενεγκών νεανικώς και ευψύχως, λειποθυμία και σκότω βάλλεται και εις γην πίπτει. Υδατι δε και μύροις οι παρόντες την πνοήν αυτώ ανακαλεσάμενοι ανενεγκείν μικρόν πεποιήκασιν. Ανενεγκών δε ύδωρ πιείν επεζήτησεν ψυχρόν. Λαβών δε και πιών ελήφθη καρδιωγμώ, και μετά δύο ημέρας θνήσκει κατά την έκτην του Οκτωβρίου μηνός“.

(Αυθεντική περιγραφή του δράματος από τον Ιωάννη Σκυλίτση , Ρωμαίο [Βυζαντινό] ιστορικό του 11ου αιώνα).

Θεία δίκη:

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ ο επονομαζόμενος Βουλγαροκτόνος, πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Δεκεμβρίου 1025 σε ηλικία 68 ετών. Κηδεύτηκε μεγαλόπρεπα και ετάφη έξω από τα τείχη, στον ναό Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στο προάστιο Εβδόμη. Τον Απρίλιο 1204, οι Σταυροφόροι καταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη. Ομάδα Λατίνων Ιπποτών βεβηλώνει το αυτοκρατορικό μαυσωλείο, λεηλατεί τους βασιλικούς θησαυρούς και διασκορπίζει ατιμωτικά κόκαλα του αυτοκράτορα Βασιλείου. ‘Έστω και μετά θάνατον, ήλθε η Νέμεσις.

Ετικέτες: Add new tag, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ, ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ