καραγκιοζιλίκια δε θα πει τίποτε. Έβλεπα τις προάλλες το Chinatown. Ινδικό φιλμ του 1962 με Shammi Kapoor, Shakeela, S Banerji, Helen, Madan Puri, Jeevankala και Mridula. σε σκηνοθεσία Shakti Puri. Πέρα από τη μουσική του Ravi (π.χ. “μου λένε να μην κλαίω”) οι κάφροι οι Ελληνάρες έχουν κατακλέψει μέχρι και θέματα και αισθητική.

Υ.Γ. Αυτά τα τραγούδια που λες ότι ακούγονται με παϊδάκια και κοκορέτσι, ακούγονται και στο πρωτότυπο απολαμβάνοντας ινδική κουζίνα (ακόμη και τη βετζετέριαν…)!

η μουσική της “Μαντουμπάλα” είναι του Ραβί Σανκάρ (το μεγαλύτερο όνομα στην ινδική μουσική του 20ου αιώνα, ο οποίος έκανε συνεργασίες με επίσης μεγάλα ονόματα παγκοσμίως, από Μπητλς μέχρι Γιεχούντι Μενουχίν, έδωσε συναυλίες σε όλο τον κόσμο και έπαιξε τον Ιούνιο του 1967 στο πρώτο φεστιβάλ ροκ που οργανώθηκε ποτέ, στο Μόντερεϋ). Τους στίχους της “Μαντουμπάλα” έγραψε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Προς τιμήν του ο Καζαντζίδης πααραδέχυκε χρόνια μετά πως ούτε η μουσική ούτε οι στίχοι ήταν δικοί του όπως έγαφε ο δίσκος. Όσο για το άλλο τραγούδι στο 45άρι, το “Δυο πόρτες έχει η ζωΉ”, η Παπαγιαννοπούλου το πούλησε για 250 δραχμές.
Ήταν η εποχή όταν οι έλληνες συνθέτες όχι απλώς έκλεβαν, αλλά “καταλήστευαν” τη μουσική του ινδικού κινηματογράφου. Αυτούσιες ινδικές μελώδίες με ελληνικούς στίχους ήταν ενδεικτικά και μόνο, τα τραγούδια “Αυτή η Νύχτα Μένει”, “Μαντουμπάλα”, “Όσο Αξίζεις Εσύ” με Καζαντζίδη, “Όση Γλύκα Έχουνε τα Χείλη σου και η Καρδιά σου” με τον Μανόλη Αγγελόπουλο, το “Μου Λένε να μην Κλαίω” με τη Μιμίκα Καζατζή, το “Γύρισε Κοντά μου” με τον Βαγγέλη Περπινιάδη κ.λπ. Μάλιστα, ακόμη και ένας θρησκευτικός ινδουιστικός ύμνος στον Κρίσνα της μεσαιωνικής ποιήτριας Mirabai αποδόθηκε στα ελληνικά ως “Με δέρνουν χίλιοι πόνοι” ενώ το “Pyar hua ikrar hua” (Αγαπηθήκαμε και ενωθήκαμε) έγινε “Κάποιο τρένο καταραμένο”. Το αστείο ινδικό “Το σπίτι της καρδιάς σου είναι πολύ ωραίο, πες μου πόσο κάνει το νοίκι” μετατράπηκε στο μάλλον κοινότοπο “Υποφέρουμε κι οι δυο”», όπως γράφουν στο βιβλίο τους “Ινδοπρεπών Αποκάλυψη” οι συγγραφείς – μελετητές Ελένη Αμπατζή και Μανουήλ Τασούλας. Το φαινόμενο της ληστείας αυτής είχε καταδικάσει ο Βασίλης Τσιτσάνης. Ο Καλδάρας και ο Δερβενιώτης (πρωταγωνιστές στην κλοπή αυτή μαζί με Βίρβο και άλλους) μίλαγαν για…βυζαντινές επιρροές!