Αλέξη Τσίπρα, είσαι “ο ορισμός” του “παιδιού της Μεταπολίτευσης”, αφού γεννήθηκες τον Ιούλιο του 1974, δηλαδή τον μήνα κατά τον οποίο έπεσε η Χούντα (αλλά και ξέσπασε και η τραγωδία της Κύπρου). Ίσως γι αυτό να σου «συγχωρείται» το ατόπημά σου να ταχθείς εμμέσως πλην σαφώς υπέρ της αποφυλάκισης του αρχικαθάρματος της 7χρονης δικτατορίας Δημήτρη Ιωαννίδη.
Αλέξη Τσίπρα, έμαθα πως δήλωσες σχετικά με την αίτηση αποφυλάκισης του πραξικοπηματία Ιωαννίδη, πως “η δημοκρατία έχει το μεγαλείο να συγχωρεί”.
Αλέξη Τσίπρα, κάνεις πολύ μεγάλο σφάλμα. Δεν συγχωρούνται τα πάντα. Ούτε η Γυάρος ούτε ο «γύψος» ούτε τα βασανιστήρια στην ΕΑΤ ΕΣΑ ούτε η διεθνής απομόνωση της Ελλάδας ούτε η αισθητική του κιτς ούτε η λογοκρισία ούτε το κράτος του μπάτσου και του γαλονά.
Αλέξη Τσίπρα, δεν ξέρω αν όταν μπήκες στην ΚΝΕ κάπου να ήταν «μαστ» ως νεολαίος να δηλώνεις αριστερός. Στα χρόνια της Χούντας όμως Αλέξη Τσίπρα, αν δήλωνες αριστερός έτρωγες ξύλο -άγριο ξύλο- και πήγαινες φυλακή.
Αλέξη Τσίπρα, εσύ κατάγεσαι από τα βόρεια, το νομό Καβάλας, οπότε η Κύπρος ίσως σου πέφτει μακριά. Πιο μακριά κι απ΄ όσο έλεγε από την Αθήνα ένα μήνα μετά τη γέννησή σου (αμέσως μετά τον Αττίλα 2) ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ίσως γι αυτό όταν άνοιγες το στόμα σου να κάνεις τις δηλώσεις που έκανες ξέχασες πως σήμερα η Κύπρος κατέχεται στο βορρά εξαιτίας του Ιωαννίδη
Αλέξη Τσίπρα, μόνο και μόνο επειδή τότε δεν είχες γεννηθεί, σε συγχωρούμε.
Όμως, Αλέξη Τσίπρα, αν επαναλάβεις το σημερινό σου ολίσθημα να κάνεις δηλώσεις με ύφος «Life style αριστεράς» που να προκαλεί τη μνήμη και τα βιώματα «συντρόφων» σου, θα είσαι εκτός από ανιστόρητος (ο Ιωαννίδης που υπέβαλε την αίτηση αποφυλάκισης ήταν εκείνος που με το προδοτικό πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου έδωσε το πράσινο φως στις δυνάμεις του Αττίλα που εισέβαλαν στην Κύπρο και ήταν εκείνος που διέταξε τον βασανισμό εκατοντάδων «συντρόφων» σου) και επιεικώς ασυγχώρητος.
Έβλεπα απόψε σε dvd το “Dil Se” (σε ελληνική απόδοση «μέσα από την καρδιά μου»). Μια ταινία ινδικής παραγωγής του 1998, σε σκηνοθεσία του (52χρονου σήμερα) Mani Ratnam, η οποία γυρίστηκε στην Hindi και μεταγλωττίστηκε σε άλλες τρεις ινδικές διαλέκτους, Tamil (μητρική γλώσσα του σκηνοθέτη, καθώς γεννήθηκε στο Madurai) Telugu (δραβιδική γλώσσα ομιλούμενη στο κρατίδιο της Andhra Pradesh) και Malayalam (γλώσσα της Kerala). Μάλιστα, ο Ratnam ετοιμάζει άλλες δύο ταινίες για την επόμενη σαιζόν στις οποίες θα πρωταγωνιστεί η Aishwarya Rai (12 χρόνια μετά το «Iruvar» του ίδιου σκηνοθέτη) και στην μία μάλιστα θα συμπρωταγωνιστεί με τον σύζυγό της Abishek Bachchan.
Πρόκειται για μια ταινία η οποία συνάρπασε αλλά και σοκάρισε τους κινηματογραφόφιλους. Τους συνάρπασε για πολλούς λόγους όπως:
Πρώτον, για τις υπέροχες τοποθεσίες όπου έγιναν τα γυρίσματα είτε μέσα στην Ινδία (Kashmir, Assam, Delhi, Kerala) είτε εκτός (Bhutan) τα οποία ανέδειξε αριστουργηματικά η φωτογραφία του βραβευμένου για τη δουλειά του αυτή Santosh Sivan.
Δεύτερον, για το καστ. Ο μεγαλύτερος Ινδός σταρ της τελευταίας δεκαετίας Shahrukh Khan πρωταγωνιστεί σε έναν ακόμη ρόλο τραγικού ήρωα, η όμορφη Manisha Koirala «σκοτεινή» αινιγματική στο ρόλο της αυτονομίστριας επαναστάτριας / τρομοκράτισσας και η πρώτη –θριαμβευτική- εμφάνιση της «λαμπερής» Preity Zinta σε ένα απόλυτο κοντράστ χαρακτήρα με την Koirala, καθώς εμφανίζεται ως «φωτεινή» απαστράπτουσα και καλοπροαίρετη θετική ηρωίδα (με «σήμα κατατεθέν» το χαρακτηριστικό πηγαίο και άμεσο γέλιο της).
Τρίτον, για τα τραγούδια του σύγχρονου «θρύλου» της μουσικής Bollywood, A.R. Rahman.
Τέταρτον, για την εκπληκτική χορογραφία της Farah Κhan και ειδικά για το «Chhaiyan Chhaiyan» κομμάτι το οποίο είναι από τα πιο συναρπαστικά χορευτικά, με συγχρονισμένες κινήσεις του πρωταγωνιστή και του μπαλέτου πάνω στην οροφή ενός τραίνου εν κινήσει!
Πέμπτον, για τα ιδιαίτερα πολιτικά μηνύματα της ταινίας (όπως π.χ. με την εγκατάλειψη της επαρχίας, ανάλογα με αυτά που λέμε και εδώ πως “Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα” ή με το αδιαμφισβήτητο δίκιο που μπορεί να έχει ένας αποκαλούμενος ως «τρομοκράτης»).
Εύλογα λοιπόν για τους παραπάνω λόγους -και όχι μόνο γι αυτούς- η ταινία μπήκε το 1998 (η πρώτη ινδική η οποία κατάφερε κάτι τέτοιο) στο Top 10 του βρετανικού Box Office.
Από την άλλη μεριά όμως, η «συμπάθεια» με την οποία βλέπει η ταινία τους «τρομοκράτες» (καθώς μάλιστα ανέβηκε το 1998, μια χρονιά - ορόσημο για τον ινδικό εθνικισμό, λόγω Kashmir, πυρηνικών δοκιμών από Ινδία και Πακιστάν, εθνικιστικών τόνων από την κυβέρνηση, κ.λπ.) και το απροσδόκητο φινάλε της ταινίας, σοκάρισαν τους θεατές.
Η υπόθεση του έργου έχει πάνω κάτω ως εξής:
Ο Amar Varma (Shahrukh Khan) είναι ένας δημοφιλής δημοσιογράφος του ραδιοφωνικού σταθμού του Δελχί ΑΙR (All India Radio) ο οποίος τα έχει όλα: μια καλή οικογένεια (μητέρα, γιαγιά, αδέλφια) καλούς φίλους, είναι δημοφιλής, έχει μια καλή εργασία και μια καθώς πρέπει καταγωγή. Ένα παγωμένο βροχερό βράδυ (η αρχή της ταινίας) αναχωρεί για ρεπορτάζ στις Βορειοανατολικές επαρχίες και ενώ εύχεται το τραίνο να μην περάσει από γέφυρες που να έχει κατασκευάσει κανένας απατεώνας εργολάβος…
Το θέμα του ρεπορτάζ είναι το πώς βλέπουν τα 50 χρόνια από την ινδική ανεξαρτησία οι ντόπιοι.
Στον σταθμό γνωρίζει την μυστηριώδη Meghna (Manisha Koirala) η οποία όσο αυτός προσπαθεί να της πιάσει κουβέντα, άλλο τόσο αυτή τον αποφεύγει συστηματικά. Μόλις προθυμοποιείται να την κεράσει ένα τσάι για την κρύα νύχτα, αυτή εξαφανίζεται.
Αργότερα την ξανασυναντά, όμως αυτή προσποιείται πως δεν τον θυμάται καν. Ο Amar όμως έχει θαμπωθεί από την ομορφιά της και την έχει ερωτευτεί κεραυνοβόλα. Έτσι, προσπαθεί να μάθει γι αυτήν όσο το δυνατόν περισσότερα. Πληροφορείται λοιπόν δωροδοκώντας τον υπάλληλο των τοπικών τηλεπικοινωνιών ,πως αυτή σχεδιάζει να επισκεφτεί το κρατίδιο του Ladakh. Την ακολουθεί εκεί με πρόσχημα ένα ρεπορτάζ για τα τοπικά έθιμα, όμως αυτήν τον προειδοποιεί να πάψει να την παρακολουθεί προφασιζόμενη δήθεν πως είναι παντρεμένη. Λίγο αργότερα, δύο γνωστοί της άνδρεςξυλοκοπούν άγρια τον ερωτευμένο δημοσιογράφο και τον εγκαταλείπουν αιμόφυρτο σε ένα δάσος.
Αφού εντοπιστεί από κάποιους περαστικούς και νοσηλευτεί, την ξανασυναντά σε ένα τοπικό λεωφορείο όπου αυτή –προς έκπληξή του- συστήνεται στους αστυνομικούς που διενεργούν μια έρευνα ρουτίνας μεταξύ των επιβατών, ως σύζυγος του Amar. Το λεωφορείο παθαίνει βλάβη στη διαδρομή και έτσι οι επιβάτες αναγκάζονται να πεζοπορήσουν επί διήμερο στο οποίο ο Amar και η Meghna έρχονται σταδιακά όλο και πιο κοντά, καθώς έχοντας αυτή δηλώσει «σύζυγος» ενώπιον των επιβατών δεν θέλει να κινήσει υποψίες με το να συνεχίσει να τον αποφεύγει. Η Meghna του λέει λοιπόν πως οι δύο άνδρες που τον ξυλοκόπησαν είναι οι αδελφοί της. Σταδιακά ακολουθεί μία ψυχολογική και συναισθηματική προσέγγιση των δύο, σε σημείο που τουλάχιστον να «σπάσει ο πάγος».
Το επόμενο πρωινό, ενώ έχουν κατασκηνώσει σε κάποια χαλάσματα, η μυστηριώδης συνταξιδιώτισσα του Amar εξαφανίζεται για ακόμη μία φορά.
Επιστρέφοντας στο Δελχί, ο Amar συμφωνεί να προχωρήσει σε γάμο με την Preeti (Preity Zinta) προφανώς για να ξεχάσει την Meghna. Αυτή είχε ήδη μια ερωτική απογοήτευση, εκείνος της εκμυστηρεύεται τι συνέβη στο Ladakh και στον διάλογο που έχουν πληροφορούμαστε πως σύμφωνα με τις στατιστικές, το 80% των νέων έχουν προγαμιαίες σχέσεις, κάτι που δεν συνάδει με την εικόνα της συντηρητικής κοινωνίας που δίνει στον έξω κόσμο η Ινδία.
Την ημέρα των αρραβώνων, εμφανίζεται στην πατρική του κατοικία η Meghna ζητώντας φιλοξενία και μια οποιαδήποτε εργασία γιατί δεν έχει που να μείνει. «Όλως τυχαίως», μιλώντας στον Amar για τα προσόντα και την προϋπηρεσία της, ουσιαστικάτου περιγράφει μια ειδικότητα και μια προϋπηρεσία ικανή να της προσφέρει -με τη μεσολάβησή του εννοείται- μια θέση, έστω και προσωρινή, στον All India Radio.
Στο σημείο αυτό, μαθαίνουμε πως η Meghna ανήκει σε μια τρομοκρατική οργάνωση η οποία σχεδιάζει να σκοτώσει τον Ινδό πρωθυπουργό κατά την παρέλαση σε μία από τις δύο εθνικές εορτές της χώρας (η άλλη είναι στις 15 Αυγούστου η «Ημέρα της Ανεξαρτησίας») και συγκεκριμένα στην πλατεία Connaught (η κεντρική πλατεία στο Νέο Δελχί) κατά την 50η επέτειο της Ημέρας της Ινδικής Δημοκρατίας (26 Ιανουαρίου 1997).
Ο Amar ανακαλύπτει μέσα από μια σειρά ενδείξεων και συμπτώσεων (όπως π.χ. με τη συνάντησή του με έναν από τους δύο αδελφούς της Meghna, τον οποίο τον `κυνηγά στους δρόμους και στο μετρό του Νέου Δελχί, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να πέσει σε ένα μπλόκο της αστυνομίας και να αυτοκτονήσει καταπίνοντας το χημικό όπλο που έφερε πάνω του (Potassium Cyanide) για την εκτέλεση του σχεδίου της 26ης Ιανουαρίου) το σχέδιό της και στην προσπάθειά του να την μεταπείσει την «ανακρίνει» σε ανοικτό χώρο και αρχίζει να ψάχνει στα ρούχα της μήπως μεταφέρει εκρηκτικά. Αυτήν του την κίνηση την αντιλαμβάνεται ένας αστυφύλακας ως σεξουαλική παρενόχληση και τον συλλαμβάνει, με αποτέλεσμα η Meghna να διαφύγει. Καθώς αφήνεται ελεύθερος παρακολουθείται για δεύτερη φορά από τα υπόλοιπα αδέλφια και συντρόφους της Meghna και ξυλοκοπείται πάλι.
Ξαναβρίσκει την επομένη την Meghna, της κάνει ερωτική εξομολόγηση λέγοντάς της πως καταλαβαίνει πως κι εκείνη είναι ερωτευμένη μαζί του. Την τραβά στη αγκαλιά του και την παρακαλεί να φύγουν κάπου μαζί. Αυτή του φωνάζει να μείνει μακριά της και να μην την αγγίξει, αυτός συνεχίζει να της φωνάζει επιμένοντας (σε μια διφορούμενη ερμηνεία) «να τον πάρει μαζί του» και «να φύγουν μαζί». Τότε, αυτή παραδέχεται πως κι εκείνη είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά αγκαλιάζοντάς τον, αυτός με το σώμα του, χωρίς να το ξέρει, ενεργοποιεί τα εκρηκτικά που κρύβει κάτω από το φόρεμά της και έτσι ανατινάζονται. Το «Κόλπο του σκηνοθέτη» είναι σε αυτή τη σκηνή πολλαπλό. Μήπως το κήρυγμα του Amar ότι οι αθώοι πολίτες που θα σκοτώνονταν από τα εκρηκτικά δεν θα έφταιγαν σε τίποτε, έπιασε τόπο; Μήπως ήταν ένα λάθος της στιγμής της Meghna; Μήπως τελικά ο έρωτας μεταξύ ενός θύματος της κρατικής τρομοκρατίας που αποφάσισε να δράσει με ένοπλη βία και ενός εκπροσώπου του συστήματος (και μάλιστα γιος αξιωματικού) ήταν αδιέξοδος;
Η απάντηση εν προκειμένω δίνεται αλληγορικά με τους στίχους του τραγουδιού “Satrangi Re” όπου περιγράφονται τα «επτά στάδια του έρωτα» σε ανάλογες περιπτώσεις:
Hub (έλξη)
Uns (ξελόγιασμα)
Ishq (αγάπη)
Aquidat (σεβασμός)
Ibaadat (λατρεία)
Junoon (πάθος)
Maut (θάνατος).
Η ταινία υπήρξε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και πήρε καλές κριτικές και βραβεία, όπως ειδική αναφοράστο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1999 «Ασημένιο Λωτό» στην Ινδία και άλλα ακόμη βραβεία για την σκηνοθεσία (Mani Ratnam) τη μουσική (A.R. Rahman) τη φωτογραφία (Santosh Sivan) για την πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιό (Preity Zinta) τη χορογραφία (Farah Khan) κ.λπ.
Στο έργο ακούγονται αρκετά ενδιαφέροντα τραγούδια: “Chhaiyan Chhaiyan”, “Jiya Jale”, “Dil Se Re”, “E Ajnabi”, “Thayya Thayya” και “Satrangi Re”.
Το Chaiyya Chaiyya είναι μάλιστα και ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Bollywood στα τελευταία χρόνια και ακουγόταν και στη αμερικανική ταινία «Inside Man».
Οι «πολιτικές ενστάσεις»που διατυπώθηκαν τράβηξαν ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Πολλοί κριτικοί και πολιτικοί αναλυτές ασχολήθηκαν με τα πολιτικά νοήματα της ταινίαςμε ευθέως επικριτική διάθεση. Δεν τους ικανοποιούσε καθόλου η ωραιοποίηση όπως θεωρούσαν του χαρακτήρα των «τρομοκρατών» ή η εκλογίκευση και διατύπωση των επιχειρημάτων τους. Για παράδειγμα, στην ταινία, ο Αmar αντιδρά στα σχόλια που διατυπώνονται από πολίτες για τους τρομοκράτες λέγοντας με φυσικότητα πως «είναι και αυτοί πολίτες» οι οποίοι τυχαίνει να έχουν εξαγριωθεί.
Οι δηλώσεις των κατοίκων των Βορειοανατολικών επαρχιών στο μικρόφωνο του All India Radio πως το Δελχί τους έχει ξεχάσει, πως ζουν μέσα στην εξαθλίωση, πως τους κακομεταχειρίζονται, επιχειρήματα τα οποία οι τρομοκράτες-ή επαναστάτες, ανάλογα πως θα τους δει κάποιος- επαναλαμβάνονται και με κάποια «φλας μπακ» με τις βιαιότητες του επίσημου κράτους, επίσης «ενόχλησαν».
Στο έργο δεν γίνεται αναφορά ποιοι είναι οι αυτονομιστές αντάρτες. Άλλοι βλέπουν Kashmir, άλλοι Arunachal Pradesh και τους αντάρτες του Εθνικού Σοσιαλιστικού Συμβουλίου Nagalim (NSCN).
Ένας απλός μισθωτός που μπορεί να αμειβόταν το 2007 για την εργασία του με 1.500 ευρώ μηνιαίως, αν δεν είχε την άνοιξη να «δικαιολογήσει» στη δήλωσή του στην εφορία έξοδα, τότε πλήρωσε φόρους στο κράτος πάνω από 2.500 ευρώ (κάπου στα 2.610 ευρώ). Δούλεψε δηλαδή 5 εβδομάδες μόνο και μόνο για να πληρώσει την εφορία!
Αν πάμε σε περιπτώσεις όπου ο μισθωτός αμείφθηκε πέρυσι με ποσό πάνω από 30.000 ευρώ, ενδεχομένως μέχρι και 75.000 ευρώ, τον χρόνο εννοείται, τότε μπορεί να πλήρωσε φόρο έως και 22.770 ευρώ!
Και βέβαια, δεν λέμε για το 40% που είναι ο συντελεστής για τα «ρετιρέ» ούτε για το 45% που λένε μερικά ΜΜΕ πως θα πάει ο συντελεστής του χρόνου.
«Καλώς ή κακώς», έτσι έχει η ληστρική για τους μισθωτούς φορολογική πολιτική. Για να πάμε όμως να δούμε τι συμβαίνει και στις τράπεζες:
Διαβάζουμε λοιπόν στο απόσπασμα αυτό του ρεπορτάζ που υπογράφει η δημοσιογράφος Ευγενία Τζώρτζη:
«…ο κ. Αράπογλου κατέθεσε στη Βουλή στοιχεία που δείχνουν ότι οι έξι μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες κατέβαλαν το 2007, 296,7 εκατ. ευρώ σε φόρους. Το ποσό των φόρων αντιστοιχεί στο 9% περίπου των κερδών (προ φόρων) που αποκτήθηκαν το 2007, το ύψος των οποίων ανήλθε στα 3,3 δισ. ευρώ…».
Απίστευτο, έ; Για όποιον είναι εξοικειωμένος σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με τα στραβά και ανάποδα της ελληνικής οικονομίας, αυτό θεωρείται… «φυσιολογικό» και δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Ο «τελικός» φορολογικός συντελεστής για τις τράπεζες είναι μόλις 9% όταν για τους μισθωτούς μπορεί να είναι μέχρι και 4,5 φορές μεγαλύτερος.
Αμ δεν τελειώσαμε όμως εδώ… Το «ωραίο» στην όλη αυτή ιστορία, δεν είναι αυτό το 9%. Είναι αυτό που λέει ο τίτλος του ρεπορτάζ της «Καθημερινής»:
«Τραπεζίτες σε αναζήτηση της χαμένης κερδοφορίας μέσω μείωσης των φόρων»!
Το ρεπορτάζ αυτό λοιπόν αναφέρει:
«Ο φόβος μείωσης της κερδοφορίας που προκαλεί η παράταση της κρίσης των αγορών, προβληματίζει τους τραπεζίτες, που αναζητούν τρόπους ανάκτησης του χαμένου εδάφους. Η προτροπή που απηύθυνε στην κυβέρνηση, ο πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας κ. Τάκης Αράπογλου με αφορμή την παρουσίαση στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, της μελέτης για τη «Συμβολή του τραπεζικού συστήματος στην ελληνική οικονομία», για μείωση της φορολογίας των ανωνύμων εταιρειών, άγγιξε ευαίσθητα αντανακλαστικά.
Θίγοντας το θέμα των υπερκερδών των ελληνικών τραπεζών, ένα θέμα ταμπού, για τους τραπεζίτες, ο κ. Αράπογλου παρουσίασε στοιχεία με βάση τα οποία τα κέρδη αυτά επιστρέφονται στην κοινωνία, όπως υποστήριξε για να επιχειρηματολογήσει στη συνέχεια υπέρ της ανάγκης περαιτέρω μείωσης της φορολογίας…».
Προς τιμήν της δημοσιογράφου, έγγραψε ως όφειλε (κάτι που αν και αυτονόητο, στα ελληνικά ΜΜΕ, όπως φαίνεται εύκολα και στο μάτι του μέσου αναγνώστη, υπόκειται στον άγραφο νόμο μιας ιδιότυπης «ομερτά») στο σημείο αυτό:
«Πρόταση που, σύμφωνα με κάποιες απόψεις, θα μπορούσε να θεωρηθεί «τραβηγμένη», αφού η φορολογία των εταιρικών κερδών στη χώρα μας υπολείπεται του μέσου όρου των 15 ευρωπαϊκών χωρών…».
Στον πίνακα που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή (δεν υπάρχει στην ηλεκτρονική έκδοση του ρεπορτάζ) ο συντελεστής φορολογίας εταιρικών κερδών στην Ελλάδα είναι 25% ενώ στις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης είναι υψηλότερος:
Μάλτα: 35%
Γαλλία: 34,4%
Βέλγιο: 34%
Ιταλία: 31,4%
Ισπανία: 30%
Γερμανία: 29,8%
Λουξεμβούργο: 29,6%
Πορτογαλία: 26,5%
Φινλανδία: 26%
Ολλανδία: 25,5%
Αυστρία: 25%
Αλλά και εκτός ευρωζώνης, από τις «παλαιές» χώρες της Ε.Ε., στη Βρετανία ο συντελεστής είναι 30% στη Σουηδία 28% και στη Δανία 25%.
Βρετανία… Γερμανία…Γαλλία… Ισπανία… Ολλανδία… χώρες που ως πρώην αποικιοκρατικές ή ιμπεριαλιστικές δυνάμεις διαθέτουν τράπεζες σε όλες της γωνιές της γης, από Παταγονία μέχρι Χονγκ Κονγκ και όπου το τραπεζικό λόμπυ είναι εδώ και δεκαετίες πανίσχυρο. Και όμως, σε αντίθεση με τις χώρες αυτές, εδώ, στηνπατρίδα του βαλκανογιάπικου καπιταλισμού, οι τράπεζες έχουν ασήμαντη σε σύγκριση με τα μεγέθη τους φοροδοτική συμμετοχή.Και δυστυχώς, το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό έχει πιάσει πάτο με αποτέλεσμα να βγαίνουν ανερυθρίαστα και άφοβα οι τραπεζίτες και να ζητούν ουσιαστικά την πλήρη φορολογική απαλλαγή τους, κάτι που ούτε στις «δημοκρατίες της Μπανάνας» δεν συμβαίνει, εκτός ίσως από κάτι χώρες που ζουν από το ξέπλυμα χρήματος, ακόμη και εντός Ευρώπης…
Και επειδή τα «παπαγαλάκια» που εύκολα τα ξεχωρίζουμε όταν διαβάζουμε ειδήσεις που να αφορούν τράπεζες, πολυεθνικές, μεγάλες εταιρίες, κ.λπ. μπορεί να πουν πως αυτά τα κέρδη είναι συγκυριακά και δεν θα επαναληφθούν, ιδού οι προβλέψεις των ίδιων των τραπεζών που αναμένουν αύξηση της κερδοφορίας τους με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τα επόμενα χρόνια, ένα απόσπασμα
από άρθρο του δημοσιογράφου Λάμπρου Τόκα στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» στις 11 Μαΐου 2008 για τις προοπτικές κερδοφορίας μέχρι το 2010:
«Θεωρώντας “ένα το κρατούμενο” τη συνέχιση και σκλήρυνση των εφαρμοζόμενων αντιλαϊκών πολιτικών, οι τραπεζίτες προβλέπουν συνέχιση της προκλητικής κερδοφορίας και την ερχόμενη τριετία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι διοικήσεις των 3 - από τις 4 - μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών, αναθεώρησαν προς τα πάνω τις προβλέψεις που κάνουν με τα επιχειρηματικά τους σχέδια, για τα αποτελέσματα της κερδοφορίας τους μέχρι το έτος 2010. Σύμφωνα με τα αναθεωρημένα επιχειρηματικά σχέδια των Αλφα, Πειραιώς και Γιούρομπανκ (η Εθνική δεν αναθεώρησε το πλάνο της), εκτιμάται ότι τα καθαρά τους κέρδη το 2010 θα ξεπεράσουν τα 7 δισ. ευρώ. από 4,7 δισ. ευρώ το 2007!
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα επιχειρηματικά σχέδια των 4 μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών (Εθνική, Γιούρομπανκ, Αλφα και Πειραιώς (για τις 3 πρώτες αναθεωρήθηκαν και έχουν ορίζοντα μέχρι το 2010, ενώ η Εθνική έχει ορίζοντα μέχρι και το 2009), προβλέπεται ότι:
Για την Εθνική Τράπεζα, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης των εσόδων θα είναι της τάξης 20% και των κερδών της τάξης του 30%. Αν επαληθευτούν οι προβλέψεις το 2010 τα καθαρά κέρδη της Εθνικής θα ξεπεράσουν τα 2,9 δισ. ευρώ.
Για την Alpha Bank, εκτιμάται ότι το 2010 τα καθαρά κέρδη θα ξεπεράσουν το 1,4 δισ. ευρώ, με την κερδοφορία να αυξάνεται στην εξεταζόμενη τριετία με ρυθμό 23% το χρόνο.
Για τη Eurobank, προβλέπεται ότι τα καθαρά κέρδη το 2010 θα ξεπεράσουν τα 1,55 δισ. ευρώ.
Για την Τράπεζα Πειραιώς, εκτιμάται ότι τα καθαρά κέρδη θα αυξάνονται την ερχόμενη τριετία με μέσο ετήσιο ρυθμό 29% και θα ξεπεράσουν το 2010 το 1,2 δισ. ευρώ…».
Υ.Γ. Ενώ οι τραπεζίτες αναμένουν αυξημένη κερδοφορία και ενώ ο κ. Αράπογλου ζητά μείωση φόρων, μελέτη της Εθνικής Τράπεζας τον περασμένο Απρίλιο έκανε παράπονα στην κυβέρνηση ότι οι μισθοί στην Ελλάδα αυξάνονται υπερβολικά!
Τίτλος της: “Zimbabwe’s annual rate of inflation has surged to 2,200,000%, official figures have shown”.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, “The figure is the first official assessment of prices in the troubled African nation since February, when the rate of inflation stood at 165,000%”.
Η Ζimbabwe, σύμφωνα με το τεπορτάζ του BBC ήταν μια από τις πλουσιότερες χώρες της Αφρικής (”once one of the richest countries in Africa”) και σήμερα έχει περιπέσει σε χάος εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζει ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε (” has descended into economic chaos largely blamed on the policies of President Robert Mugabe”). Και υπενθυμίζεται πως “Mr Mugabe was re-elected last month in a controversial one-man race”.
Το δημοσίευμα συνεχίζει αναφέροντας ότι to Μάιο κόπηκε πληθωριστικό χρήμα (”May, the central bank issued a 500m Zimbabwe dollar banknote, worth US$2 at the time of issue, to try to ease cash shortages amid the world’s highest rate of inflation. This is in stark contrast with the situation at independence in 1980 when one Zimbabwe dollar was worth more than US$1″). Και σε μία επίδειξη “αντικειμενικότητας” σχολιάζει πως “Mr Mugabe denies that he is ruining the economy, laying the blame on international sanctions he says have been imposed against Zimbabwe” και υπενθυμίζει ότι “The US and the EU have imposed targeted sanctions, such as a travel ban and an assets freeze, on Mr Mugabe and his close allies”.
Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ; Όλα ξεκίνησαν πριν 8 χρόνια, όταν ο Μουγκάμπε εξεδίωξε τους λευκούς γαιοκτήμονες οι οποίοι είχαν οικειοποιηθεί τεράστιες εκτάσεις γαιών από την εποχή της αποικιοκρατίας για να προκαλέσει την ωμή καια προκάλυπτη παρέμβαση της Βρετανίας στα εσωτερικά της Ζιμπάμπουε. Στην αρχή, προηγήθηκε εμπάργκο όπλων. Μετά, το εμπάργκο διευρύνθηκε και στη συνέχεια κατέληξε σε ανοικτό οικονομικό πόλεμο των παλαιών αποικοκρατών σε έναν “μαύρο Αφρικανό” που “τόλμησε” να ορθώσει ανάστημα στους παλαιούς λευκούς αφέντες. Το ζητούμενο ήταν έκτοτε ένα και μοναδικό: Η πτώση του Μουγκάμπε πάση θυσία, έστω και αν αυτό θα οδηγήσει σε αφανισμό από λιμό εκατομμύρια πολίτες αυτής της χώρας. Και τα διεθνή ΜΜΕ τα κατάφεραν συνεπικουρώντας το αγγλοσαξωνικό και γαλλικό καρτέλ συμφερόντων στην Αφρική (αφιερώνοντας καθημερινά σχόλια καταπέλτες και καταδικαστικά ρεπορτάζ) μια χαρά: Ο Μουγκάμπε σήμερα φαντάζει στην παγκόσμια κοινή γνώμη σαν ένας παρανοϊκός δικτάτορας, ένας γραφικός τριτοκοσμικός ηγέτης που “κλέβει” στις εκλογές (ξεχνώντας λ.χ. πως ο Μπους, ο ηγέτης της Δημοκρατίας Δυτικού Τύπου αποδεδειγμένα και όχι με αόριστες εικασίες έκανε χειρότερα αίσχη νοθείας το 2000 και ότι πολλοί εκλεκτοί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κυβερνούν με το γκλομπ και το αυτόματο). Άραγε ξεχνούν οι επικριτές του πως κανείς δεν νίλησε για νοθεία στις προηγούμενες κελογές όταν η Βρετανία εκτός από την επιβολή του στρατιωτικού εμπάργκο απείλησε πως «κανένας ξένος δωρητής δε θα χορηγήσει δάνειο για την αγροτική μεταρρύθμιση στη Ζιμπάμπουε”;
Να υπενθυμίσουμε πως μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, ήλθε το βέτο της Κίνας και της Ρωσίας σε σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για επιβολή κυρώσεων εναντίον του καθεστώτος Μουγκάμπ (επρόκειτο για απροκάλυπτες και απροσχημάτιστες μηχανορραφίες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας). Το σχέδιο απόφασης υπερψήφισαν τότε εννιά μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και πέντε το καταψήφισαν (Κίνα, Ρωσία, Νότια Αφρική, Λιβύη και Βιετνάμ), ενώ η Ινδονησία απείχε της ψηφοφορίας. Έτσι, το σχέδιο απορρίφθηκε. Δε μένει λοιπόν, παρά οι πάλαι ποτέ αποιοκρατικές δυνάμες να δοκιμάσουν άλλα όπλα αν δεν τους κάτσει ούτε ο οικονομικός πόλεμος…
Υ.Γ.: Όσοι καταγγέλουν το καθεστώς Μουγκάμπε ξεχνούν (ή έτσι θέλουν να δείχνουν) πως η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε απέτρεψε πριν ένα χρόνο, απόπειρα πραξικοπήματος, η οποία θα εκδηλωνόταν τον Ιούνιο 2007, απόπειρα στην οποία έλαβαν μέρος σχεδόν 400 στρατιώτες και υψηλά ιστάμενα στελέχη του στρατού. Όλοι οι υποψήφιοι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Ρόμπερτ Μουγκάμπε και να ζητήσουν από τον Υπουργό Έμερσον Μνανγκάουα να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, υπό τις ευλογίες των αρχηγών του Στρατού. έχοντα ςέλθει προηγουμένως σε επαφή με κυβερνήσεις χωρών της Δύσης, ζητώντας τους να υποστηρίξουν το πραξικόπημα.
Υ.Γ. 2: όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία του Τζων Πέρκινς ή άλλα σχετικά, γνωρίζουν πόσο εύκολα μπορεί ένας “οικονομικός δολοφόνος” με μόνη τη βοήθεια από IMF και World Bank να αφανίσει οικονομικά μια χώρα και να εμφανίσει έναν οποιονδήποτε ηγέτη ως “παρανοϊκό”, “γραφικό”, “αιματοβαμμένο”, κ.ο.κ. δικτάτορα…
Ένα κακό (το «ένα», τρόπος του λέγειν) έχουν τα «παπαγαλάκια» (λόγου χάριν, κάποιοι κρατικο/κομματικοδίαιτοι σχολιογράφοι) και ο εσμός των «μουτζαχεντίν» του διαφθαρμένου ημετέρου οικονομικού καθεστώτος (κάτι γραφικοί Βαλκάνιοι γιάπηδες με κοστούμι, πούρο, γραβάτα, κ.λπ.): Είναι απολύτως «προβλέψιμοι» (δίποδα χωρίς φαντασία γαρ)! Έτσι λοιπόν, σύντομα αναμένεται να πιπιλάνε σαν καραμέλα για τα κατά καιρούς γελοία επιχειρήματά τους ως προς το ασφαλιστικό και την οικονομία εν γένει, την παρακάτω είδηση:
Σύμφωνα με ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜΕ από την Κούβα, ο πρόεδρος Ραούλ Κάστρο προειδοποίησε πως η διεθνής οικονομική κρίση θα έχει επιπτώσεις και στη χώρα του. Έτσι, η κυβέρνηση της Αβάνας θα αναγκαστεί να αυξήσει λιγότερο απ΄ όσο αρχικά αναμενόταν τα ποσοστά αύξησης των αποδοχών των εργαζομένων και να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης. Μιλώντας στην εθνοσυνέλευση, ο Ραούλ Κάστρο τόνισε ότι παρά την πρόθεση της κυβέρνησης να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της χώρας, οι αυξανόμενες τιμές των καυσίμων και των τροφίμων και η επιβραδυνόμενη οικονομία τον αναγκάζουν να υιοθετήσει μια «ρεαλιστική στάση».
Ο Κάστρο, ο οποίος έχει ήδη προωθήσει ριζικές αλλαγές στα μισθολογικά (κατάργηση ανώτατων μισθολογικών ορίων μισθών, θέσπιση κινήτρων παραγωγικότητας, κ.λπ.) και γενικότερα στην οικονομία και κοινωνία (αποκέντρωση της γεωργικής παραγωγής, ελεύθερη διάθεση κινητών τηλεφώνων και υπολογιστών, άνοιγμα ξενοδοχείων που προηγουμένως ήταν μόνο για ξένους, κ.λπ.) πρότεινε τη σταδιακή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, στα 65 έτη (από τα 60) για τους άνδρες και στα 60 (από τα 55) για τις γυναίκες.
Δεν έχω την παραμικρή διάθεση να γράψω οτιδήποτε που θα με καθιστά απολογητή οποιουδήποτε καθεστώτος. Εκ του αποτελέσματος κρινόμενο άλλωστε, το οικονομικό σύστημα στην Κούβα απέτυχε. Ως εδώ, τα «παπαγαλάκια» ας θεωρήσουμε πως θα έχουν δίκιο λοιπόν να λένε: -«Δείτε τι γίνεται και στην Κούβα!». Όμως η σύγκριση πάνω στο ασφαλιστικό δεν θα είναι μόνο ατυχής, αλλά και επιεικώς αστεία, καθώς:
Στην Κούβα οι αυξήσεις δεν είναι της τάξης του 3,4%, του 2,5% ή του… 0+0%, αλλά πολλές φορές υπερβαίνουν το 100%.
Βέβαια, άλλο αύξηση 100% σε μία χώρα όπου το κατά κεφαλήν ΑΕΠ δεν υπερβαίνει τα 5.000 δολάρια κι άλλο σε μια χώρα με 35.000 δολάρια όπως η Ελλάδα. Όμως, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμούνται ότι και στην Ελλάδα (τη «δημοκρατική» Ελλάδα χωρίς εμπάργκο και πολεμική στους διεθνείς οργανισμούς) είχαμε πριν κάποια χρόνια κι εμείς τετραψήφιο (σε δολάρια) κατά κεφαλήν ΑΕΠ κι ωστόσο οι αυξήσεις δεν ήταν ανάλογες. Και ας μη μιλήσουμε και για άλλες χώρες όπου με ανάλογα percapitaGDPοι αυξήσεις είναι ανύπαρκτες.
Ο παράγων «εμπάργκο» είναι πολύ ισχυρός: Ακόμη και όταν κάποια είδη «επιτρέπονται», η προμήθεια τους γίνεται με τιμές και όρους ληστρικούς . Έτσι, άλλο για την Κούβα ο Ιούλιος του 2007 όταν η εισαγωγή ενός τόνου ρυζιού στοίχιζε 435 δολάρια και άλλο σήμερα που φθάνει τα 1.110 δολάρια.
Όταν στην Ελλάδα είχαμε μόνο τα 17 πρόσφατα χρόνια ασφαλιστικούς νόμους τύπου Σιούφα, Σουφλιά, Ρέππα, Πετραλιά, κ.λπ. στην Κούβα η δημογραφική κατάσταση είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 1963 (πριν 45 χρόνια) όταν είχαν θεσπιστεί τα ισχύοντα όρια συνταξιοδότησης και ενώ οι προβλέψεις της Αβάνας αναφέρουν πως το 2025 η χώρα θα έχει 770.000 λιγότερους πολίτες σε παραγωγικές ηλικίες από ό,τι σήμερα, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και της αύξησης του προσδόκιμου ζωής στα 76 έτη κατά μέσον όρο για τους άνδρες και τα 80 κατά μέσο όρο για τις γυναίκες.
Στην Ελλάδα κάναμε θυσίες για να μπούμε στην ΕΟΚ: μπήκαμε. Για τη συνθήκη του Μάαστριχτ: την υπογράψαμε. Για την ευρωζώνη: ενταχθήκαμε. Για να μη μας ξεφωνίσουν στην ευρωζώνη: άντε πάλι και από τηαρχή. Και τελειωμό δεν έχει…
Στην Κούβα, απλά είπαν, έχουμε εμπάργκο, δεν έχουμε πέρα από κανα δυο συμμάχους και εταίρους να περιμένουμε, δεν έχουμε λεφτά, θέλουμε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας, ας κάνουμε κι άλλες θυσίες.
Και το ερώτημα είναι: Ως πού τελικά θα φτάνουν οι θυσίες; Είναι ίδια η σημασία και η αναγκαιότητα της θυσίας για κάποιον που «πεινάει» και για κάποιον «βουλιμικό»;
Υ.Γ. Ελπίζω να διαψευστώ και να μη διαβάσω πάλι αυτές τις ημέρες από «σοβαρούς» αρθρογράφους (βουλευτές, δημοσιογράφους, κ.λπ.) καμιά τέτοια μπαρούφα τύπου «να τι γίνεται και στην Κούβα με το ασφαλιστικό» όπως έκανε πριν λίγη ώρα σε μία συζήτηση ένα «σαΐνι» βουλευτής…
Αυτός θα μπορούσε να είναι από τους πολλούς ορισμούς που θα ταίριαζαν απόλυτα σε έναν από τους διασημότερους σταρ του 20ου αιώνα: τον μεγάλο Carlos Gardel! Όμως, αυτή η “ασήμαντη λεπτομέρεια” ως προς την πραγματική καταγωγή του, επισκιάζεται αν συγκριθεί με την σχεδόν μυθιστορηματική ζωή του ανθρώπου ο οποίος έμεινε γνωστός με τα παρατσούκλια El Mudo (Μουγγός) Carlitos, El Rey del Tango («Βασιλιάς του Tango») El Zorzal Criollo (Ντόπιος Τρυποκάρυδος)και για πολλούς φίλους του μετά τον θάνατό του απλώς… «Immortal» (Αθάνατος).
O Carlos Gardel γεννήθηκε είτε το 1887 είτε το 1890. Θέμα ερευνών όμως δεν ήταν μόνο το πότε, αλλά και το που και από ποιους γεννήθηκε! Όπως φαίνεται, πιθανότατα γεννήθηκε στη Γαλλία, άλλοι πάλι έλεγαν στην Ουρουγουάη, σίγουρα όμως πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Buenos Aires, στην λαχαναγορά του Abasto η οποία εγκαινιάσθηκε τη χρονιά που μετακόμισε εκεί ο Carlos Gardel (1923) και έκλεισε όταν έδωσε εκεί συναυλία ο τενόρος Luciano Pavarotti!
O Gardel ζούσε με ψεύτικη υπηκοότητα, λένε οι Γάλλοι και υποστηρίζουν πως γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1890 (αναρτώντας μάλιστα και σχετική επιγραφή στο κτίριο της No 4 rue du Canon d’ Arcole της πόλης Toulouse) στη Γαλλία, προσθέτοντας πως εκτός της ψεύτικης υπηκοότητας ζούσε και με… ψεύτικο όνομα. Έβγαλε πλαστό διαβατήριο με το όνομα Carlos Gardel ενώ το πραγματικό του όνομα ήταν Charles Romuald Gardes και αυτό επειδή ήταν λιποτάκτης αρνούμενος να πολεμήσει στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Ουρουγουανοί πάλι έλεγαν πως γεννήθηκε στην πόλη Tacuarembo όπως έγραφε και το πλαστό του διαβατήριο.
Μάλιστα, σύμφωνα με το διαβατήριο, ήταν 3 χρόνια μεγαλύτερος απ΄ όσο έλεγαν οι Γάλλοι, καθώς φερόταν να έχει γεννηθεί επίσης στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά το 1887 και όχι το 1890!
Πολιτογραφημένος λοιπόν «Αργεντινός» στη συνείδηση του κόσμου (”γεννήθηκα 2,5 ετών στην Αργεντινή” έλεγε ο ίδιος) ο Γάλλος ή Ουρουγουανός Gardel σπούδασε στο γυμνάσιο Pio IX στη γειτονιά του Almagro.
Χαρακτηριστική υπήρξε η αψεγάδιαστη και δραματικά βαρύτονηφωνή του σε εκατοντάδες αριστουργήματα τραγούδια tango τα οποία ερμήνευσε, με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του να τις έχει δημιουργήσει σε συνεργασία με τον στιχουργό Alfredo Le Pera (π.χ. Amores de estudiante, Por una cabeza, Volver, El día que me quieras, Soledad,κ.λπ.).
Η καριέρα του άρχισε τραγουδώντας διάφορα είδη τραγουδιών σε μπαρ και πάρτυ και αργότερα δημιουργώντας τρίο με τους Franciso Martino και Rose Razzano.
Το 1917 ηχογράφησε το tango-cancion (είδος που υπήρξε δημιούργημα του ίδιου) “Mi Noche Triste” που έγινε παγκόσμια επιτυχία και ακολούθησαν και πολλά ακόμη γνωστά τραγούδια, ταινίες σε ΗΠΑ και Γαλλία, συναυλίες κ.λπ. για να καθιερωθεί παγκοσμίως.
Το ότι ο Gardel υπήρξε μία από τις σημαντικότερες φωνές του 20ου αιώνα είναι κοινός τόπος και άλλη μια απλή διαπίστωση δεν προσθέτει τίποτε στον μύθο που τον ακολουθεί ακόμη και 7 δεκαετίες και πλέον μετά τον θάνατό του.
Εξίσου ενδιαφέρουσα όμως υπήρξε η ζωή του, από τη γέννηση του μέχρι τον τραγικό θάνατό του. Ιδού λοιπόν μερικά σταχυολογημένα περιστατικά από τη ζωή του:
Το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 1915, στα 25α γενέθλιά του, ο Carlos Gardel βρέθηκε σε μία συμπλοκή στο μπαρ «Palais de Glace» του Buenos Aires, στο προάστιο της Recoleta. Εκεί ο Gardel πυροβολήθηκε στον πνεύμονα από κάποιον Ernesto Guevara. Αιτία του καυγά φερόταν η σχέση του Gardel με μία παντρεμένη που εικάζεται πως ήταν η αρτίστα Madame Ritana. Πολλοί πίστεψαν πως ο δράστης ήταν ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που μπλεκόταν συχνά σε καυγάδες στα μπαρ, ο Ernesto Guevara. Όμως, επρόκειτο όπως διαπιστώθηκε για συνωνυμία, καθώς ο δράστης της επίθεσης δεν ήταν άλλος -όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε- από τον Ernesto Guevara Lynch, τον πατέρα του γνωστού επαναστάτη Che!
Η σφαίρα του Ernesto Guevara καρφώθηκε στον πνεύμονα του Carlos Gardel και οι γιατροί αδυνατούσαν να την αφαιρέσουν. Ο Gardel θα ζούσε έκτοτε (μέχρι το θάνατό του 20 χρόνια αργότερα) με μία σφαίρα στον πνεύμονα!
Για το συμβάν, χωρίς όμως αναφορά στο όνομα του θύματος είχε γράψει την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου η εφημερίδα «La Nación», αναφέροντας ότι ο τραυματίας μεταφέρθηκε σε πολύ σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο Juan A. Fernández. Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου η εφημερίδα La Prensa έγραψε το όνομα του επιτιθέμενου: Guevara.
Αρκετά χρόνια αργότερα, στις 21 Αυγούστου 1963, το περιοδικό «Leoplán» δημοσίευσε ρεπορτάζ βάσει του οποίου ο καθηγητής ιατρόςRicardo Donovan εκμυστηρεύθηκε στους φοιτητές του της Χειρουργικής Παθολογίας το 1948 ότι το θύμα της επίθεσης του οποίου το τραύμα είχε εξετάσει ο ίδιος, ήταν ο Gardel. Γνωμάτευσε ότι ο αριστερός του πνεύμονας είχε διατρυπηθεί «τυφλά» και έκρινε πως θα ήταν επικίνδυνη η απομάκρυνση της σφαίρας η οποία θα παρέμενε στο στήθος του για όλη την υπόλοιπη ζωή. Μάλιστα είχε πει πως κανείς δεν περίμενε ότι το θύμα της επίθεσης θα επιζούσε!
Την ίδια χρονιά, πηγαίνοντας σε τουρνέ στην Βραζιλία, βρέθηκε στο ίδιο πλοίο με το μεγάλο ίνδαλμά του, τον Enrico Carusο, ο οποίος του συνέστησε να αδιαφορήσει για τις γνώμες όσων του συνιστούσαν να ανέβει πιο ψηλά στην κλίμακα των τόνων, τονίζοντάς του πως στους χαμηλούς τόνους έχει ένα ηχόχρωμα καθαρό χάρη στο οποίο έχει επιτύχει την τελειότητα που του επιτρέπει να αποδώσει ορθά οποιαδήποτε μελωδία.
Κάτι που έχει μείνει σχετικά άγνωστο στον πολύ κόσμο είναι πως οGardel, παρότι πέθανε το 1935, «πρόλαβε» να εμφανιστεί στη τηλεόραση και σε πειραματικό πρόγραμμα της Curazú Cuatiá, στην επαρχία Corrientes (συμπαραγωγή του μηνιαίου εντύπου Radio Revista και τουLR4 Radio Splendid) στις 8 Αυγούστου 1931!
Το tango του Gardel «Por una Cabeza» ακούστηκε μεταξύ 1992 και 1995 στις ταινίες «Άρωμα Γυναίκας» (Scent Of A Woman) «Λίστα του Σίντλαιρ» (Schindler’s List) και «Αληθινά Ψέμματα»(True Lies).
Ο Gardel ήταν φίλος με τον μεγαλύτερο τερματοφύλακα που ανέδειξε η Ισπανία, τον Ricardo Zamora ο οποίος είχε παίξει στη δεκαετία του 1920 σε Barcelona, Espanyol και Real Madrid (το όνομά του φέρει και το βραβείο που παραδίδεται στους καλύτερους ισπανούς τερματοφύλακες). Δεν του έφερε όμως γούρι, καθώς ήταν παρών στο Λονδίνο στις 9 Δεκεμβρίου 1931 στο παιχνίδι όπου η Barcelona με τερματοφύλακα τον Zamora έχασε από την Αγγλία με 7-1!
Ο Gardel έπαιξε σε 2 ταινίες με την Cecilia Villa. Επρόκειτο για την κόρη του διάσημου μεξικανού επαναστάτη Pancho Villa!
Τον Μάρτιο του 1931 συστήθηκαν στο ξενοδοχείο Le Palais de la Méditerranée στηνNiceτης Γαλλίας ο Carlos Gardel και ο Charles Chaplin.Έγιναν φίλοι και όταν ξανασυναντήθηκαν στις ΗΠΑ οChaplin παρότρυνε τον Gardel να πραγματοποιήσει το τουρ στην Κεντρική Αμερική, το οποίο εν τέλει αποδείχθηκε και μοιραίο για τη ζωή του.
Το καπέλο που φορά στις ταινίες ο κινηματογραφικός Indiana Jones είναι ο ίδιος τύπος καπέλου «fedora» (Trilby) που λάνσαρε στις ταινίες του ο Gardel.
Σε ένα παλιό σινεμά που αργότερα μετατράπηκε σε θέατρο, τοBlanca Podesta (Avenida Corrientes 1283) από το όνομα της ανιψιάς του διάσημου αργεντινού θεατρικού συγγραφέα José Podestá συναντήθηκαν το 1933 ο Gardel με τον Federico Garcia Lorca.
Πάλι στην Avenida Corrientes, γωνία με την Talcahuano, υπήρχε το «El Estaño Café». Εκεί εργαζόταν πριν γίνει πλούσιος ο Αριστοτέλης Ωνάσης και σερβίριζε καφέ τον Carlos Gardel!
Ο Gardel σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στις 24 Ιουνίου 1935 στο Medellin της Κολομβίας, ενδιάμεσο σταθμό για το Cali, τη τελευταία πόλη της περιοδείας του. Μαζί του σκοτώθηκαν ο συνεργάτης του σε πολλές επιτυχίες του Alfredo Le Pera, δύο από τους 3 κιθαρίστες του (Guillermo Desiderio Barbieri και Ángel Domingo Riverol) και άλλοι συνεργάτες και φίλοι του. Κανείς δεν έμαθε όμως ποτέ τους πραγματικούς λόγους του δυστυχήματος. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή δύο ήταν οι αιτίες του:
Πρώτον, η ακαταλληλότητα τουαεροδρομίου “Olaya Herrera”.
Δεύτερον, οι απότομες αλλαγές των ανέμων. Εκείνη την ημέρα οι άνεμοι άλλαξαν ξαφνικά κατεύθυνση (Νοτιοδυτική) και ένταση (7 Beaufort) 10 δευτερόλεπτα πριν το δυστύχημα κατά την προσγείωση του αεροσκάφους με τον Gardel.
Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές, περισσότερο «μυστήριες»:
Τρίτον, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το δυστύχημα οφειλόταν στον ανταγωνισμό των αεροπορικών εταιριών SACO (Sociedad Aérea Colombiana) και SCADTA (Sociedad Colombo Alemana de Transportes Aéreos) για το ποιας εταιρίας το αεροσκάφος θα απογειώνεται και θα προσγειώνεται πρώτο.
Τέταρτον, οφειλόταν μεν σε ανταγωνισμό, όχι όμως των εταιριών αλλά σε «προηγούμενα» των πιλότων τους Ernesto Samper Mendoza και Hans Ulrich Thom (με συγκυβερνήτη τον William Fuerst) οι οποίοι παρενοχλούσαν στο τραγικό συμβάν της 24ης Ιουνίου 1935 ο ένας τον άλλον κατά τη φάση της απογείωσης.
Την εκδοχή αυτή έδωσε ένας από τους τρεις επιζήσαντες,ο José María Aguilar (ο τρίτος από τους κιθαρίστες του Gardel, για τον οποίο όμως ο «αστικός μύθος» που κάνει ακόμη πιο μυστηριώδη την υπόθεση λέει πως πέθανε στο νοσοκομείο ελάχιστες ημέρες αργότερα, άρα ο παραμορφωμένος «μάρτυς» ήταν κάποιος τρίτος) στις 6 Ιουνίου 1936 στο τεύχος 962 του περιοδικού «Novela» λέγοντας πως υπήρχε μια παλιά αντιδικία μεταξύ των δύο πιλότων. Άλλοι έκαναν λόγο για τον παράγοντα «διχόνοια» που επικρατούσε μεταξύ των πιλότων των δύο εταιριών, οι οποίοι σχεδόν όλοι ήταν Γερμανοί, καθώς είχαν χωριστεί σε φιλοναζί οι οποίοι είχαν κρεμάσει σημαίες με τη σβάστικα και χαιρετούσαν ναζιστικά στο αεροδρόμιο και σε αντιναζί και σε αυτήν ακριβώς την κόντρα οφειλόταν η μοιραία παρενόχληση στο αεροδρόμιο του Medellin.
Πέμπτον, άλλη εκδοχή αναφέρει πως τσακώθηκαν μέσα στο αεροπλάνο Gardel και Le Pera, έπεσαν πυροβολισμοί και μια σφαίρα βρήκε στον λαιμό τον κυβερνήτη! Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή ο Le Pera –όπως και ο πατέρας του Che 20 χρόνια νωρίτερα- τράβηξε περίστροφο, πυροβόλησε προς τον Gardel, όμως αστόχησε και από την σφαίρα σκοτώθηκε ακαριαία ο κυβερνήτης! Αιτία του καυγά ήταν ότι ο Gardel κατηγόρησε τον Le Pera για την κακή προετοιμασία μιας συναυλίας σε ανοικτό στάδιο που είχε σαν αποτέλεσμα να παραπονεθεί ο κόσμος για την ποιότητα του ήχου. Την εκδοχή αυτή έδωσε η Isabel del Valle στο βιβλίο “Ser Gardel” (Ediciones PXP, 1990, σελ. 22) αναφέροντας πως το περιστατικό βάσει του οποίου η σφαίρα βρήκε εν τέλει τον κυβερνήτη του αεροσκάφους Samper Mendoza, της το είχε εξιστορήσει ο ίδιος ο José María Aguilar (ο οποίος έτσι φέρεται να έχει δώσει δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές για το ίδιο περιστατικό)!
Έκτον, άλλος μάρτυρας από τους επιζώντες είπε πως ο τσακωμός έγινε μεταξύ του Gardel και του κυβερνήτη Samper Mendoza.
Έβδομον, άλλη μαρτυρία (πάλι του Aguilar! )αναφέρει πως αιτία του δυστυχήματος ήταν το υπέρβαρο του αεροπλάνου εξαιτίας του οποίου έχασε την ισορροπία του. Την άποψη αυτή φαίνεται να ασπάζεται και ο ερευνητής Aquilles Echeverri M. στο βιβλίο του «Gardel Su Historia y causa de muerte».
Όγδοον, οJosé Plaja, γραμματέας του Gardel και ένας από τους 3 επιζώντες απέδωσε το δυστύχημα στην ομίχλη. Μάλιστα, πρόσθεσε πως το προηγούμενο βράδυ ο πιλότος σχεδίαζε να πετάξουν νωρίς για να αποφύγουν την ομίχλη των Άνδεων και να γεμίσουν τις μηχανές για να μη χρειαστεί να κάνουν στάση ανεφοδιασμού στο Medellin ώστε να προσγειωθούν απευθείας στο Cali που ήταν και ο προορισμός τους. Τα σχέδια όμως αυτά ουδέποτε έγινα πράξη λόγω μιας ολονύχτιας παρτίδας πόκερ που τράβηξε μέχρι αργά, στην οποία έλαβε μέρος και ο ίδιος ο πιλότος!
Στην 4η επέτειο του δυστυχήματος, ο Aguilar έδωσε μια συνέντευξη στην οποία είπε πως τη στιγμή του δυστυχήματος είδε τον Gardel να φωνάζει και να προσπαθεί να σπάσει το τζάμι του παραθύρου (εκ των υστέρων διαπιστώθηκε πως το τζάμι είχε σπάσει μεν, αλλά από τη μηχανή του αεροσκάφους και μάλλον θα ήταν αδύνατο να το χτυπά ο Gardel, αφού η αυτοψία στο απανθρακωμένο πτώμα του έδειξε πως είχε σοβαρά κατάγματα στα πόδια και τραύματα από τα οποία προφανώς θα πέθανε ακαριαία και ενώ πάνω του βρέθηκε μισοκαμένο το διαβατήριό του που ανέφερε ως τόπο γέννησής του το Tacuarembó της Ουρουγουάης).
Η ιστορία του θανάτου του Gardel ήταν το ίδιο μυστηριώδης με τη γέννησή του.Στη βιογραφία του Gardel, ο Αργεντινός συγγραφέας Fernando Esteves παραθέτει στοιχεία που δείχνουν πως ο Gardel ήταν νόθος γιος ενός Γάλλου μηχανικού, του Paul Jean Lasserre, ο οποίος μετά τη γέννηση του πήρε άλλη για σύζυγο και όχι τη μητέρα του Carlos, Berthe την οποία έστειλε στη Νότια Αμερική και τον οποίο αρνήθηκε να συναντήσει αργότερα στην Αργεντινή ο διάσημος τραγουδιστής.
‘Άλλες πηγές αναφέρουν ως πατέρα του τον συνταγματάρχη Carlos Félix Escayola Medina και μητέρα του την 24 χρόνια νεώτερή του María Lelia Oliva Sghirla
Το άγαλμά του –σε φυσικό μέγεθος- με το χαρακτηριστικό σμόκιν πάνω από τον τάφο του, κρατά διαρκώς ένα αναμμένο τσιγάρο στο χέρι που του αφήνουν οι θαυμαστές του.
Μια παγκοσμίως γνωστή φράση που έμεινε μετά τον θάνατό του είναι «Ο Gardel μέρα με την ημέρα τραγουδά ακόμη καλύτερα»!
Μια άλλη φράση που έχει γίνει παροιμιώδης στη Λατινική Αμερική είναι «Veinte años no es nada» («20 χρόνια δεν είναι τίποτε» από το τραγούδι Volver.
Στα περιστατικά σχετικά με τον Gardel αξίζουν ακόμη αναφοράς και τα εξής:
O Rudolph Valentino έγινε διάσημος το με την ταινία “Los Cuatros Jinetes del Apocalipsis” όπου χορεύει ένα Tango. Ήταν θαυμαστής του Gardel τον οποίο και είχε γνωρίσει. Ωστόσο, αυτούς τους δύο τους ένωνε και κάτι άλλο, αρκετά παράξενο:
Τον Ιούνιο 1935 αφού δημοσιεύθηκε η είδηση του θανάτου του Gardel, μια 20χρονη Νεοϋρκέζα αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει στο ξενοδοχείο Middletown Hotel που ήταν και η τελευταία διεύθυνση κατοικίας του διάσημου τραγουδιστή. Το περιστατικό γράφτηκε στην ισπανόγλωσση εφημερίδα της Νέας Υόρκης «La Prensa». Η νεαρή αυτή ονομαζόταν σύμφωνα με το δημοσίευμα, όπως έγραψε και ο Simon Collier στο «Club de Tango Nº 7» (Νοέμβριος 1993) Estrellita Rigel.
Ο Collier στο άρθρο του κάνει και μια συγκλονιστική αποκάλυψη: επικαλείται τον δημοσιογράφο Andy Bull, ο οποίος βρήκε στον τάφο του Rudolph Valentino στο Hollywood Memorial Park ένα σημείωμα που είχε αφήσει μια ηλικιωμένη γυναίκα (η οποία επισκεπτόταν συχνά τον τάφο) και η οποία είχε γράψει: «Μακάρι η αιώνια ψυχή σου να βρει σε αυτό το ευλογημένο μέρος την παντοτινή γαλήνη. Η σύζυγος τουCarlos Gardel».
Σύμφωνα με το προσωπικό του νεκροταφείου, το όνομά της ήταν Estrellita Rejil, κόρη της περιβόητης «Γυναίκας με τα Μαύρα» που επισκεπτόταν παλαιότερα τον τάφο του Valentino!
Ο Gardel συνήψε πολλές περιστασιακές σχέσεις με γυναίκες. Από τις ελάχιστες μακροχρόνιες και η πλέον γνωστή και περισσότερο σημαντική και για τον ίδιο από αυτές, ήταν με την Isabelle del Valle.Όταν γνωρίστηκαν αυτός ήταν 31 χρονών και εκείνη 14.
Άλλη γνωστή σχέση του ήταν με την Mona Maris, η οποία σε συνέντευξη που έδωσε μετά τον θάνατο του Gardel επαίνεσε τον χαρακτήρα του και την ευγένειά του και με την ίδια αλλά και γενικά με τις γυναίκες.
Ακόμη δεν εξελέγη πρόεδρος ο «μαύρος Μπους» (ο «μαύρος Κένεντυ» όπως τον αποκαλούν οι «ρομαντικοί», οι «εύπιστοι» και οι «πονηροί») και άρχισε τα πολεμικά διαγγέλματα. Και είναι εμφανής η προσπάθειά του να φανεί σκληρότερος από τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων (ο οποίος πάντως ως τώρα προηγείται στα σημεία ως… σκληρότερο “γεράκι”) Μακέιν.
Ο οπαδός του Κίσινγκερ και νοσταλγός της εποχής του «ψυχρού πολέμου» (όπως ο ίδιος έχει παραδεχθεί) Ομπάμα δήλωσε πως «το Ιράν συνιστά μια μεγάλη απειλή» και ζήτησε την επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων στην Τεχεράνη μετά την πυραυλική δοκιμή που πραγματοποίησε το Ιράν. Μάλιστα, στην εκπομπή “Early Show” του δικτύου CBS, «τα έχωσε» στον Τζωρτζ Μπους διότι είναι… διαλλακτικός! Όπως είπε ο δημοκρατικός ιέραξ, οι αμερικανικές εξαγωγές στο Ιράν αυξήθηκαν υπό τον νυν πρόεδρο Τζορτζ Μπους, μολονότι η κυβέρνησή του είχε ανεβάσει τους τόνους απέναντι στην Τεχεράνη. Και πρόσθεσε πως αν ήταν πρόεδρος, θα συνδύαζε μια πιο άμεση διπλωματία με την απειλή πιο σκληρών οικονομικών κυρώσεων.Μπροστά σεαυτές τις δηλώσεις, ηχούν μάλλον καθησυχαστικές οι δηλώσεις που έκανε η («διαλλακτική» σύμφωνα με τον Ομπάμα) υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις, όταν είπε στη Σόφια πως η δοκιμή πυραύλου από το Ιράν αποδεικνύει ότι η απειλή που θέτει η ισλαμική αυτή δημοκρατία δεν είναι προϊόν της φαντασίας, αναφερόμενη στη δοκιμή σήμερα από την Τεχεράνη ενός πυραύλου Σαχάμπ-3.
Και μέσα στην αναμπομπούλα, δεν ήταν δυνατό να αφήσει ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ Τζον Μακέιν την ευκαιρία να πάει χαμένη και να εμφανιστεί ως ο πλέον σκληροπυρηνικός πολιτικός παράγοντας: ζήτησε κι αυτός σήμερα την εγκατάσταση από τις ΗΠΑ μιας αμυντικής αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση των ιρανικών φιλοδοξιών μετά την πυραυλική δοκιμή που πραγματοποίησε η Τεχεράνη. Οι δοκιμές πυραύλων “καταδεικνύουν την ανάγκη για αποτελεσματική αντιπυραυλική άμυνα τώρα και στο μέλλον και σε αυτό περιλαμβάνεται η αντιπυραυλική άμυνα στην Ευρώπη, όπως έχει προγραμματιστεί με την Τσεχική Δημοκρατία και την Πολωνία”, ανακοίνωσε το πολιτικό γραφείο του Μακέιν.
Κατάπτυστος πλέον ο ραγιαδισμός της Ε.Ε.: Παρέχει στις ΗΠΑ πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων: DNA, θρήσκευμα, πολιτικές ιδέες, καταγωγή και… σεξουαλικές προτιμήσεις τους, στα αρχεία της CIA!
Χειρότερη κι από «Φιλιππινέζα» («πόρνη», ίσως… ) της Ουάσιγκτων έχει καταντήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν μη τι άλλο δικαιώνονται πανηγυρικά Γάλλοι, Ολλανδοί και Ιρλανδοί πολίτες που καταψήφισαν και τα δύο (ατλαντικής έμπνευσης) σχέδια ευρωσυντάγματος.
Οι ευρωτεχνοκράτες και οι εκλεκτοί πολιτικοί (άμισθοι και έμμισθοι της «πρεσβείας») των αμερικανών στις 27 χώρες της Ε.Ε., έχουν αρχίσει συνομιλίες για να εξασφαλίσουν οι ΗΠΑ πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα Ευρωπαίων (με πρόσχημα τα «ύποπτα άτομα», όπως αποκαλύπτει η “Ουάσινγκτον Ποστ”).
Η αμερικανική εφημερίδα γράφει στο σημερινό φύλλο της πως οι ΗΠΑ έχουν συνομιλίες με χώρες της ΕΕ για να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα ατόμων που είναι ύποπτα, στα οποία θα περιλαμβάνονται πληροφορίες για το DNA τους, αλλά και το θρήσκευμά τους, τον πολιτικό τους προσανατολισμό και την καταγωγή τους, ακόμη δε και τις… σεξουαλικές προτιμήσεις τους!
Οι συμφωνίες αυτές υποτίθεται ότι θα προσφέρουν σε αντάλλαγμα στους πολίτες των χωρών αυτών τη δυνατότητα να ταξιδεύουν χωρίς βίζα στις ΗΠΑ. Επτά χώρες μέλη της ΕΕ (όλες «νεοφώτιστες» στην Ε.Ε. και χωρίς μεγάλη εμπειρία στα «καλά του δυτικού συστήματος»: Τσεχία, Λεττονία, Εσθονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Μάλτα) έχουν ήδη υπογράψει διμερώς με την Ουάσινγκτον πρωτόκολλα συμφωνίας, τα οποία αμφισβητούν τα άλλα μέλη της ΕΕ.
Αν και με μια πρωτοφανή κίνηση ραγιαδισμού το ευρωπαϊκό συμβούλιο που εκπροσωπεί τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ εξαίρεσε το 2001 τους αμερικανούς πολίτες από την υποχρέωση της βίζας, οι ΗΠΑ διατηρούν σήμερα την υποχρέωση θεώρησης διαβατηρίου για τους πολίτες 12 κρατών της ΕΕ μεταξύ αυτών δε και της «υπερήφανης Ελλάδας» (Βουλγαρία, Κύπρος, Εσθονία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Λεττονία, Λιθουανία, Μάλτα, Πολωνία, Τσεχική Δημοκρατία, Ρουμανία και Σλοβακία).
Σάββατο 5 Ιουλίου 2008: Δεκαέξι άμαχοι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά που παρευρίσκονταν σε γάμο, σκοτώθηκαν στη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής των υπό την αμερικανική διοίκηση δυνάμεων του συνασπισμού στο ανατολικό Αφγανιστάν.
Κυριακή 6 Ιουλίου 2008: Δεκαεννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από επίθεση αυτοκτονίας που είχε στόχο μια ομάδα αστυνομικών που επόπτευαν πορεία φανατικών ισλαμιστών σε εκδήλωση που γινόταν στο Κόκκινο Τζομί στην πρωτεύουσα του Πακιστάν, Ισλαμαμπάντ. Η επίθεση έγινε στη διάρκεια της τελετής για την πρώτη επέτειο της αιματηρής δεκάτης Ιουλίου του 2007, την επωνομαζόμενη “Σιωπηλή Επιχείρηση”.
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008: Περισσότεροι από 40 πολίτες σκοτώθηκαν σε επίθεση αυτοκτονίας έξω από την είσοδο της πρεσβείας της Ινδίας στο κέντρο της Καμπούλ. Τα θύματα περίμεναν τη σειρά τους έξω από την πρεσβεία της Ινδίας για τη θεώρηση των διαβατηρίων τους. Πρόκειται για την πλέον αιματηρή βομβιστική επίθεση στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν μετά την έναρξη της εξέγερσης των Ταλιμπάν που εκδιώχθηκαν από την Καμπούλ στα τέλη του 2001 από τους Δυτικούς.
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008: Γυναίκα καμικάζι ανατινάχθηκε σε αγορά της Βαγδάτης Μπακούμπα σκοτώνοντας εννέα ανθρώπους και τραυματίζοντας δώδεκα.
Σύμφωνα με τον αμερικανικό στρατό, περισσότερες από 20 επιθέσεις αυτοκτονίας στο Ιράκ εφέτος πραγματοποιήθηκαν από γυναίκες.
Επειδή όλη αυτή η αιματοχυσία συντελείται μακριά μα; και επειδή ελπίδα ειρήνευσης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, αντί οποιουδήποτε σχολίου, ιδού στο βίντεο η θεϊκή φωνή της79χρονης Lata Mangeshkar (लतामंगेशकर) στο τραγούδι «ek tuu
